Η βούληση για τη μεγάλη ανατροπή

• Δήμητρα Κούκουρα
• ΤΟ  ΒΗΜΑ, 12/8/2012

Θαύμα συνήθως ορίζεται καθετί που παρεμβαίνει στους φυσικούς νόμους, προκαλεί έκπληξη και αποδίδεται σε θεϊκή επέμβαση. Η Αγία Γραφή και η διδασκαλία της Εκκλησίας μας, όταν περιγράφουν ένα θαύμα, δεν το βλέπουν να συγκρούεται με την τάξη των φυσικών πραγμάτων, εφόσον όλη η φυσική δημιουργία είναι ένα θαύμα. Ο Θεός, δημιουργός και φυσικός νομοθέτης, δεν ανατρέπει τους δικούς του νόμους, αλλά με τις ενέργειές του προεκτείνει και συμπληρώνει τους υπάρχοντες, για να εξυπηρετηθεί το σχέδιο της Θείας Οικονομίας, δηλαδή η σωτηρία των ανθρώπων από τη φθορά και τον θάνατο. Το πρώτο μεγάλο θαύμα και τελείως ακατανόητο για την περιορισμένη ανθρώπινη λογική είναι η ίδια η δημιουργία: ο άχρονος, ο αχώρητος και αναλλοίωτος Θεός, χωρίς να έχει καμία ανάγκη, δημιουργεί τον θαυμαστό κόσμο.

Πολιτική Θεολογία και Θεολογική Πολιτική

• Γεράσιμος Βώκος
• ΤΟ ΒΗΜΑ, 12/8/2012

Είναι γνωστή η μελέτη που δημοσίευσε γύρω στο 1920 με τίτλο «Πολιτική Θεολογία» ο γερμανός θεωρητικός Carl Schmitt. Στο εντυπωσιακό και πολυσυζητημένο αυτό έργο ο συγγραφέας υποστήριζε ότι οι έννοιες της πολιτικής είναι εκκοσμικευμένες έννοιες της θεολογίας. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τον Schmitt, η απόλυτη κυριαρχία του ηγεμόνα σχετίζεται με την παντοδυναμία του Θεού, ενώ η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην πολιτική αντιστοιχεί σε αυτό που οι θεολόγοι ονομάζουν θαύμα.

Ξεχάσαμε την «πέτρα της υπομονής»

• Νάσος Βαγενάς
• ΤΟ ΒΗΜΑ, 12/8/2012

Στο ερώτημα αν στη σημερινή κατάσταση της χώρας μας μπορεί να ελπίζει κανείς σε θαύματα αρμόδιοι να απαντήσουν εγκυρότερα είναι οι ευρωπαίοι εταίροι μας παρά εμείς. Γιατί, καθώς μια δική μας απάντηση θα υπαγορευόταν, όπως όλα ως τώρα δείχνουν, περισσότερο από την επιθυμία παρά από την αποφασιστικότητα για την πραγματοποίησή τους, η άποψή μας επί του θέματος θα ήταν εξαρχής προκατειλημμένη. Αλλωστε, ένα θαύμα ζούσαμε στις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς την εικονική πραγματικότητα της περιόδου όπου ένας ολόκληρος λαός τρεφόταν από τον πλούτο των άρτων και των ιχθύων της ευρωπαϊκής λίμνης της Γεννησαρέτ; Η ανάμνηση αυτής της εποχής, κατά την οποία τυφλοί θριάμβευαν σε αγώνες σκοποβολής, ανάπηροι κατατρόπωναν αρτιμελείς σε αθλοπαιδιές, αποθανόντες εξακολουθούσαν να ζουν συνταξιοδοτούμενοι, καλόγεροι πλούτιζαν μετατρέποντας σε εξωχώριες εταιρείες τα ψωμιά και τα ψάρια της εγχώριας Βιστωνίδας, θα επιδρούσε αναπότρεπτα σε μιαν απάντηση στο εν λόγω ερώτημα.

Μπορούμε να πιστεύουμε σε θαύμα;

Οι ημέρες του Δεκαπενταύγουστου στην ελληνική παράδοση ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένες με το θρησκευτικό συναίσθημα το οποίο, μαζί με την ανάταση που δημιουργεί το καλοκαίρι, προκαλεί μια ευφορία και μια αναζωογόνηση της ελπίδας. Ελπίδα που μας κάνει πολλές φορές να πιστεύουμε ότι το αδύνατο μπορεί να γίνει δυνατό, πως ακόμη και στις ημέρες μας γίνονται θαύματα. Θαύμα εξάλλου έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε πολλά φαινόμενα που δεν έχουν σχέση με τη θρησκεία. Ας θυμηθούμε την έκφραση «οικονομικό θαύμα» με την οποία περιγράφονται οι εξαιρετικές αναπτυξιακές επιδόσεις διαφόρων χωρών. Αλλά και από την ανάποδη, όταν τα πράγματα στραβώνουν δραματικά, πάλι θεωρούμε ότι «μόνο ένα θαύμα μπορεί να μας σώσει». Αλλά το θαύμα είναι κάτι που πρέπει να περιμένουμε μοιρολατρικά να το κάνουν άλλοι για μας ή εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό και από τις δικές μας ενέργειες;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ξεχάσαμε την «πέτρα της υπομονής» 

Πολιτική Θεολογία και Θεολογική Πολιτική 

Η βούληση για τη μεγάλη ανατροπή