ΤΟ ΒΗΜΑ: 04/01/2014
Η πρόσφατη διπλή κρίση δημοσίου
χρέους - τραπεζών στην ευρωπεριφέρεια ανέδειξε ανάγλυφα τον
καταστροφικό γόρδιο δεσμό μεταξύ κρατών και τραπεζικού τομέα, με την
ιδιαιτερότητα βέβαια ότι τώρα αφορά κράτη-μέλη μιας νομισματικής ένωσης.
Η κρίση αυτή ξεδιπλώθηκε με διαφορετικό τρόπο για τα κράτη της
ευρωπεριφέρειας: για παράδειγμα στην Ελλάδα η κρίση ξεκίνησε αρχικά ως
κρίση δημόσιου δανεισμού, μετά έγινε κρίση φερεγγυότητας του χρέους, που
εν τέλει εξελίχθηκε και σε τραπεζική εξαιτίας του PSI+ και της ραγδαίας
αύξησης των μη εξυπηρετούμενων δανείων λόγω της βαθιάς ύφεσης. Στη δε
Ισπανία η κρίση προκλήθηκε από τη φούσκα ακινήτων και την υψηλή μόχλευση
του τραπεζικού δανεισμού, ενώ στην Πορτογαλία ως ένας συνδυασμός των
δύο πιο πάνω, με βαθύτερο αίτιο εκεί την παρατεταμένη στασιμότητα της
προηγούμενης δεκαετίας. Ωστόσο, αν και η αφετηρία της κρίσης στις χώρες
αυτές ήταν διαφορετική, η κοινή λύση που προκρίθηκε ήταν η αυστηρή
δημοσιονομική λιτότητα μέσα από προγράμματα προσαρμογής και δανειακές
συμβάσεις υπό αυστηρούς όρους.
