Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Obama Barack. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Obama Barack. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2008

Η άνοδος της άλλης Αμερικής

ΗΠΑ: Μια νέα εποχή;

Σ. ΚΑΛΥΒΑΣ

«Ο δρόμος είναι μακρύς, αλλά απόψε, χάρη σε αυτό που καταφέραμε σε αυτές τις κρίσιμες εκλογές, η Αμερική αλλάζει σελίδα» είπε ο Μπαράκ Ομπάμα ενώπιον 200.000 υποστηρικτών του στο Γκραντ Παρκ του Σικάγου, μετά τα αποτελέσματα που τον έφεραν νικητή και νέο πρόεδρο των ΗΠΑ. «Ο δρόμος μπροστά μας θα είναι μακρύς» είπε· και συνέχισε: «Η άνοδός μας δύσκολη. Ενδεχομένως να μη φτάσουμε εκεί σε έναν χρόνο ή, ακόμη, σε μία θητεία. Αλλά δεν ήμουν ποτέ πιο αισιόδοξος από όσο είμαι σήμερα ότι θα φτάσουμε στο τέρμα του». Πράγματι ο Μπαράκ Ομπάμα καλείται να αντιμετωπίσει μια σειρά προκλήσεις. Οι ΗΠΑ διολισθαίνουν στη χειρότερη κρίση από το κραχ του 1929 και ο ίδιος καλείται τώρα να διασώσει την αμερικανική μεσαία τάξη. Η απομάκρυνση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ είναι το δεύτερο σημαντικό στοίχημά του, όπως επίσης και τα θέματα τρομοκρατίας. Από την άλλη πλευρά, ο Ομπάμα έχει δηλώσει ότι ένας από τους βασικούς του στόχους είναι και η ενίσχυση των δεσμών με τους παραδοσιακούς συμμάχους των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων αρκετών ευρωπαϊκών χωρών. Αλλά και οι ισχυροί της Ευρώπης δηλώνουν έτοιμοι για μια «νέα αρχή» με τις ΗΠΑ. Η κρίση στις σχέσεις ΗΠΑ - Ρωσίας αλλά και η πολιτική για το περιβάλλον και την ενέργεια είναι άλλες δύο προκλήσεις. Θα τα καταφέρει ο νέος πρόεδρος, εγκαινιάζοντας ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της υπερδύναμης;

Είναι ίσως δύσκολο να περιγράψει κανείς την ατμόσφαιρα στην Αμερική την Τρίτη το βράδυ, όταν ανακοινώθηκε η νίκη του Μπαράκ Ομπάμα. Ο ενθουσιασμός ήταν πρωτόγνωρος, όπως και η συγκίνηση. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ περιέγραψε την ατμόσφαιρα αυτή καλύτερα από όλους, μιλώντας για μια νύχτα που θύμιζε Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά. Πώς εξηγείται ένα τέτοιο ξέσπασμα; Και τι σημαίνει ο θρίαμβος του Ομπάμα;

Ας ξεκινήσουμε από το δεύτερο σκέλος. Τα τελευταία οκτώ χρόνια οι ΗΠΑ βίωσαν τα αδιέξοδα στα οποία τις οδήγησαν ο ιδεολογικός φανατισμός σε συνδυασμό με τη συστηματική κακοδιοίκηση. Η καταστροφή της Νέας Ορλεάνης, το φιάσκο του Ιράκ και η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος υπήρξαν οι κορυφαίες στιγμές μιας οκταετίας η οποία δομήθηκε κυρίως επάνω στην τυφλή πίστη σε μια ακραία ιδεολογία. Από την άποψη αυτή η νίκη του Ομπάμα αποτελεί μια πολιτική «διόρθωση» και σηματοδοτεί την επιστροφή της Αμερικής στον πραγματισμό και στο κέντρο.

Πώς συμβιβάζεται, όμως, ο πραγματισμός αυτός με τον άκρατο ενθουσιασμό και την πρωτοφανή κινητοποίηση που οδήγησε στον θρίαμβο του Ομπάμα; Υπάρχει βέβαια ο φυλετικός συμβολισμός: πολλοί μαύροι δεν είχαν καν εκλογικά δικαιώματα πριν από 50 χρόνια, ενώ ως τη δεκαετία του '20 το λιντσάρισμα δεν ήταν ασυνήθιστο σε ορισμένες Πολιτείες του Νότου.

Η σημασία της νίκης του Ομπάμα, όμως, ξεπερνά κατά πολύ τον σημαντικό αυτό συμβολισμό: εκφράζει το ξέσπασμα μιας άλλης Αμερικής, η οποία μετά το τέλος του πολέμου του Βιετνάμ βρέθηκε στο πολιτικό περιθώριο.

Περιχαρακωμένη στις πανεπιστημιουπόλεις, τον κόσμο των τεχνών και του θεάματος, αλλά και των νέων τεχνολογιών, τη Νέα Υόρκη, το Σαν Φρανσίσκο και κάποιες άλλες πόλεις, αυτή η άλλη Αμερική βίωσε τραυματικά την επικράτηση μιας ιδεολογίας που βρήκε την πλήρη έκφρασή της στον απερχόμενο πρόεδρο Μπους, τη φαιδρή Σάρα Πέιλιν, αλλά και την κωμικοτραγική φιγούρα του Τζο του υδραυλικού που ο Τζον Μακ Κέιν μετέτρεψε σε κεντρικό στοιχείο της προεκλογικής εκστρατείας. Η αλαζονεία, η επιθετικότητα, ο σκοταδισμός και η περιφρόνηση για την επιστήμη, ο επαρχιωτισμός, η αδιαφορία για μεγάλα παγκόσμια προβλήματα όπως το περιβάλλον και η τυφλή προσήλωση σε μια οπισθοδρομική θρησκευτική πίστη έγιναν συνώνυμα της Αμερικής. Η άλλη Αμερική έχασε κάθε πολιτικό έρεισμα, καθώς η άποψη ότι η μίμηση των Ρεπουμπλικανών ήταν μονόδρομος για την εξουσία επιβλήθηκε ως το κυρίαρχο δόγμα στην καρδιά ενός φοβισμένου και άτολμου Δημοκρατικού Κόμματος. Τελευταία του εκπρόσωπος η Χίλαρι Κλίντον, η οποία υπερψήφισε τον πόλεμο στο Ιράκ στη βάση αυτής ακριβώς της λογικής.

Ο Μπαράκ Ομπάμα έδωσε φωνή σε αυτή την άλλη Αμερική. Με βασικό όπλο τους νέους και κεντρικό σύνθημα τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράκ βρήκε σε αυτήν το πρώτο του εκλογικό έρεισμα, κατορθώνοντας να κερδίσει την κρίσιμη προκριματική αναμέτρηση της Αϊόβας τον περασμένο Ιανουάριο. Η νίκη αυτή τον ανέδειξε σημαιοφόρο της αφροαμερικανικής κοινότητας και τον οδήγησε στην επικράτηση στις προκριματικές εκλογές. Οι ισπανόφωνοι προστέθηκαν στον συνασπισμό το καλοκαίρι. Εμενε το τελευταίο κομμάτι του παζλ, η λευκή μικρομεσαία και εργατική τάξη, η οποία έκανε το αποφασιστικό βήμα μετά την πρόσφατη κατάρρευση των αγορών.

Η άνοδος της άλλης Αμερικής στην εξουσία συνιστά από μόνη της μια τεράστια αλλαγή. Αποτελεί επίσης μια μοναδική ευκαιρία και για την ίδια, αλλά και για τον κόσμο σε αυτή την κρίσιμη καμπή. Η πρόκληση είναι τεράστια, όπως και οι δυσκολίες. Με την ικανότητά του να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει το πιο δυναμικό κομμάτι της Αμερικής και την επικράτησή του στον εκλογικό αυτό μαραθώνιο ο Μπαράκ Ομπάμα έδειξε ότι διαθέτει το όραμα και την κρίση για να ανοίξει νέους δρόμους.

  • Ο κ. Στάθης Καλύβας είναι καθηγητής της Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ.


Το ΒΗΜΑ, 09/11/2008

Ελπίδα για τις ευρωατλαντικές σχέσεις

ΗΠΑ: ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ;

Φ. ΣΑΒΒΙΔΗΣ

Οι αμερικανοί πολίτες με την ψήφο τους διέσωσαν την αξιοπρέπεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Ταυτόχρονα διέλυσαν τον μύθο που τους ήθελε αδιάφορους για την πολιτική, υποταγμένους στο σύστημα και ανίκανους να επηρεάσουν και να διαμορφώσουν το πολιτικό μέλλον της χώρας τους. Εξέλεξαν για πρόεδρο έναν αφροαμερικανό πολιτικό και έγραψαν ιστορία. Εκαναν μια διορθωτική κίνηση πορείας των ΗΠΑ η οποία έχει ευρύτερες διαστάσεις και θα επηρεάσει αναπόφευκτα τις εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο. Θα πρέπει οι Ευρωπαίοι να τους το αναγνωρίσουμε. Αν σήμερα η παγκόσμια κοινότητα νιώθει να αναπτερώνονται οι ελπίδες της για κάτι καλύτερο, το οφείλει στους αμερικανούς πολίτες.

Και εμείς εδώ στην Ελλάδα θα πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε μυωπικά τέτοιου μεγέθους εξελίξεις. Η Ελλάδα είναι μέλος της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας. Ως εκ τούτου ομφαλοσκοπικού τύπου αναλύσεις οι οποίες περιορίζονται στον δικό μας μικρόκοσμο δεν μας επιτρέπουν να αξιολογήσουμε σωστά τις πραγματικές διαστάσεις γεγονότων όπως αυτό. Η εκλογή Ομπάμα προσφέρει μια ευκαιρία για εξομάλυνση των ευρωατλαντικών σχέσεων. Μια τέτοια εξέλιξη μόνο θετικά αποτελέσματα θα έχει για τα ελληνικά συμφέροντα και για τα «εθνικά θέματα». Γι' αυτό η Ελλάδα θα πρέπει να συνδράμει όσο μπορεί κάθε προσπάθεια ενίσχυσης της ευρωατλαντικής συνεργασίας αποβάλλοντας κάθε παρωχημένο δεξιό και αριστερό αντιαμερικανισμό. Τι σημαίνει όμως η εκλογή Ομπάμα για την Ευρώπη και τις ευρωατλαντικές σχέσεις;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι προκλήσεις για τον νέο πρόεδρο είναι πολλές. Αναλαμβάνει τα ηνία της εξουσίας σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία. Κύρια προτεραιότητά του θα είναι να βάλει σε τάξη το σπίτι του. Να κάνει ουσιαστικές διορθωτικές κινήσεις έτσι ώστε να βγάλει τις ΗΠΑ από το αδιέξοδο και την οικονομική κρίση που αντιμετωπίζουν. Μια τέτοια εξέλιξη, ωστόσο, θα έχει θετικές επιδράσεις στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο. Επομένως, αποτελεί ευρωπαϊκό συμφέρον να πετύχει ο Ομπάμα. Μια υγιής και δυναμική αμερικανική οικονομία μπορεί να λειτουργήσει ως ατμομηχανή ανάκαμψης και για τις άλλες οικονομίες του κόσμου.

Μέσα στο σημερινό σύνθετο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον η στενή και ειλικρινής συνεργασία ΗΠΑ - Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι προϋπόθεση για να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι προκλήσεις. Η οκταετία Τζορτζ Μπους υπήρξε καταστροφική όχι μόνο για την ίδια την Αμερική αλλά και για τις σχέσεις της με τους ευρωπαίους εταίρους της. Η μονομερής τακτική καουμπόι που εφήρμοσε τραυμάτισε τις ευρωατλαντικές σχέσεις και διεύρυνε το χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών του Ατλαντικού. Ο Μπαράκ Ομπάμα είχε προεκλογικά δεσμευθεί ότι η ενίσχυση των ευρωατλαντικών σχέσεων θα είναι προτεραιότητα της εξωτερικής πολιτικής του. Ο νέος αμερικανός πρόεδρος καλείται σήμερα: (α) να γεφυρώσει το χάσμα και να τοποθετήσει σε νέα και πιο γερή βάση τις σχέσεις αυτές και (β) να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των άλλων χωρών στην αμερικανική πολιτική. Στην προσπάθεια δημιουργίας ενός νέου και ισορροπημένου σχεδίου συνεργασίας οι Ευρωπαίοι έχουν υποχρέωση να συμμετάσχουν εποικοδομητικά. Με την προϋπόθεση ότι ο Ομπάμα θα παραμείνει πιστός στις εξαγγελίες του και θα εφαρμόσει μια συλλογική και πολυμερή τακτική. Οι παγκόσμιες εξελίξεις έδειξαν ότι η εποχή των «μοναχικών καβαλάρηδων» έχει τελειώσει. Ο Ομπάμα και το επιτελείο του φαίνεται να το αναγνωρίζουν.

Η εκλογή Ομπάμα ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο για τις ευρωατλαντικές σχέσεις. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν συλλογικά, να διαμορφώσουν από κοινού πολιτικές για την αντιμετώπιση των προβλημάτων και να αποφύγουν λάθη του παρελθόντος.

  • Ο κ. Φίλιππος Σαββίδης είναι πολιτικός επιστήμονας - διεθνολόγος.


Το ΒΗΜΑ, 09/11/2008

Η πτώση του «φυλετικού τείχους»

ΗΠΑ: ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ;

ΕΦΗ ΓΑΖΗ

«Δεν είμαι ένας συμβατικός υποψήφιος... αλλά αυτές οι εκλογές δεν είναι για μένα, είναι για σας» έλεγε ο Μπαράκ Ομπάμα σε μια προεκλογική εκδήλωση λίγες ημέρες πριν. Η δημιουργία ενός μεγάλου και πλειοψηφικού ρεύματος στην πολιτική είναι πάντοτε ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο που βασίζεται σε μια ιδιαίτερη αλχημεία προσδοκιών, ιδεών, αναγκών και συμφερόντων. Αυτό το σύνθετο φαινόμενο εκφράζεται συνήθως μέσα από συγκεκριμένους ανθρώπους και μέσα από συγκεκριμένες λέξεις που συμπυκνώνουν τις πολλές και διαφορετικές πτυχές του.

Η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα με κεντρικό σύνθημα την έννοια της «αλλαγής στην οποία μπορούμε να πιστεύουμε» είναι ένα τέτοιο φαινόμενο. Στο εσωτερικό του συγκατοικούν πολλές ζωές ανθρώπων, πολλές κοινωνικές, οικονομικές και πολιτισμικές πραγματικότητες, πολλές εμπειρίες και πολλές προσδοκίες. Δεν είναι εύκολο να προεξοφλήσει κανείς την πορεία τους αλλά ούτε και να προδιαγράψει το πώς θα διαχειριστεί αυτό το τεράστιο κεφάλαιο ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ. Είναι ωστόσο ευκολότερο να εντοπιστούν οι κεντρικοί λόγοι της εκλογής του. Ορισμένοι από αυτούς αφορούν τη «μακρά διάρκεια» και άλλοι τη «συγκυρία» του ιστορικού χρόνου. Σε ό,τι αφορά την πρώτη, η εκλογή του Ομπάμα γκρεμίζει ένα «φυλετικό τείχος» που σφράγισε την ιστορία των ΗΠΑ αλλά και του νεότερου κόσμου. Παρά το γεγονός ότι δεν διασφαλίζει την απάλειψη του ρατσισμού, αυτή η εκλογή κατέχει ένα συμβολικό βάρος με ιδιαίτερη σημασία για το μέλλον. Αποτυπώνει το τέλος της φυλετικής κυριαρχίας των «λευκών αγγλοσαξόνων προτεσταντών» στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ενώ έχει επιρροή σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε ό,τι αφορά τη συγκυρία, η εκλογή του Ομπάμα αποτελεί συντεταγμένη και συνειδητή απόρριψη ενός μοντέλου εσωτερικής, εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής το οποίο κατά τα τελευταία οκτώ χρόνια κυριάρχησε στις ΗΠΑ και το οποίο βασίστηκε στον συνδυασμό του νεοφιλελευθερισμού με τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και τον μιλιταρισμό.

Η μαζική συμμετοχή των αμερικανών πολιτών στην εκλογική διαδικασία, αποτέλεσμα ενθουσιασμού για τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα αλλά και αγωνίας για το μέλλον, ξαναδίνει στην πολιτική τον χαρακτήρα που απώλεσε κατά τη μετατροπή της σε θλιβερό υπερθέαμα τρομολαγνείας, μισαλλοδοξίας και ηγεμονισμού. Ενεργοποιεί τις παραδόσεις μιας δημοκρατικής Αμερικής που σχεδόν είχε εξαφανιστεί κατά τα τελευταία χρόνια, ενώ δημιουργεί αντίστοιχες προσδοκίες για άλλες κοινωνίες. Δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στις ΗΠΑ εν μέσω μιας οικονομικής κρίσης και δύο πολέμων οι οποίοι έχουν πλανητικές επιπτώσεις. Στις ημέρες της δυσθυμίας και της αποστασιοποίησης, όμως, η είδηση της εκλογής του Ομπάμα ήταν μάλλον το καλύτερο πολιτικό νέο που ακούσαμε εδώ και καιρό. Μακάρι να ζήσουμε και στη χώρα μας στο κοντινό μέλλον, μέσα σε ευνοϊκότερες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, την καταξίωση και την αναγνώριση των συμπολιτών μας που ανήκουν σε διαφορετικές φυλές ή έχουν καταγωγή από άλλες χώρες.

  • Η κυρία Εφη Γαζή είναι επίκουρη καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.


Το ΒΗΜΑ, 09/11/2008

Θα είναι ο νέος Ρούzβελτ;

ΗΠΑ: ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ;

Γ. ΔΟΥΡΑΚΗΣ

Οι πανηγυρισμοί για την εκλογή Ομπάμα καλά κρατούν, αλλά οι οικονομικές εξελίξεις είναι αμείλικτες. Τα τελευταία νέα από το μέτωπο της πραγματικής οικονομίας (κατανάλωση, βιομηχανική δραστηριότητα, ανεργία) δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας και εφησυχασμού. Η πιστωτική κρίση έχει ήδη αρχίσει να μετατρέπεται σε σοβαρή οικονομική ύφεση και να επηρεάζει άμεσα και επώδυνα την καθημερινή ζωή των ανθρώπων όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.

Προτού καλά καλά εκλεγεί ο Ομπάμα βρίσκεται αντιμέτωπος με μεγάλες προκλήσεις. Το έργο το οποίο καλείται να επιτελέσει είναι τιτάνιο και ευλόγως τίθεται το ερώτημα αν θα τα καταφέρει. Η απάντηση είναι «εξαρτάται». Πρώτον, από την ικανότητα του επιτελείου του να αναλύσει την κρίση και να διαγνώσει τα βαθύτερα αίτια. Δεύτερον, από την πολιτική βούληση να φθάσει ως το τέλος και να εφαρμόσει την απαιτούμενη θεραπεία. Προφανώς η χειρότερη κρίση των τελευταίων 80 ετών δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ημίμετρα και οριακές μεταβολές. Χρειάζονται διαρθρωτικές αλλαγές.

Για να καταπολεμήσει τη Μεγάλη Υφεση του Μεσοπολέμου, ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ ήλθε σε οριστική ρήξη με τον παλαιό οικονομικό φιλελευθερισμό. Το Μεγάλο Κραχ, είπε, απέδειξε ότι ο Ανταμ Σμιθ έπεσε έξω: η οικονομία δεν αποτελεί εξαίρεση, αφού και εκεί τα ιδιωτικά βίτσια δε συνιστούν δημόσιες αρετές. Τουναντίον, η αχαλίνωτη απληστία είναι ελάττωμα που πλήττει ευθέως το γενικό συμφέρον και την κοινωνική πρόοδο. Για την προστασία της κοινωνίας χρειάζεται ενεργός παρέμβαση του κράτους, μιας υπερκείμενης αρχής με αίσθηση συλλογικού συμφέροντος.


Μαθητές, στην Ουάσιγκτον, γράφουν το μήνυμά τους προς τον Μπαράκ Ομπάμα σε ένα τεράστια πανό

Βασικός στόχος της πολιτικής του New Deal ήταν η στήριξη της πραγματικής οικονομίας και του μέσου πολίτη, ο οποίος υφίστατο τις οδυνηρές συνέπειες της κρίσης ως εργαζόμενος και ως καταναλωτής. Από τα περίπου 500 δισ. σημερινά δολάρια που κόστισε το New Deal, πάνω από τα μισά διατέθηκαν για τη βοήθεια των ανέργων, των καταχρεωμένων αγροτών, των ιδιοκτητών που κινδύνευαν να χάσουν τα υποθηκευμένα σπίτια τους και για δημόσια έργα. Ηταν μια προσπάθεια διάσωσης της οικονομίας «από κάτω προς τα πάνω». Γι' αυτό εξασφάλισε ευρεία λαϊκή υποστήριξη, εν αντιθέσει με τις σημερινές παρεμβάσεις διάσωσης των τραπεζών που προκαλούν λαϊκή κατακραυγή.

Μπορεί ο Ομπάμα να εφαρμόσει ένα νέο New Deal, παράλληλα με ένα νέο Bretton Woods για την παγκόσμια οικονομία, όπως απαιτεί(!) ο νεοσυσταθείς άξονας Ευρώπης - Κίνας; Διόλου απίθανο, όχι επειδή αποτελεί προεκλογική δέσμευση (άλλωστε ούτε ο Ρούzβελτ το είχε προγραμματίσει), αλλά επειδή θα αναγκαστεί από τις εξελίξεις. Βασική προϋπόθεση; Να απαλλαγεί από την ολέθρια ιδεολογία του οικονομικού φιλελευθερισμού. Να διαχωρίσει τη θέση του όχι μόνο από τα πεπραγμένα του προκατόχου του, αλλά και από αυτά των κυβερνήσεων Κλίντον. Πάντως η σημερινή σύνθεση του οικονομικού επιτελείου του δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Οι νεαροί επικεφαλής Φέρμαν - Γκούλσμπι του Ινστιτούτου Brookings είναι προστατευόμενοι του ισχυρού διδύμου της Γουόλ Στριτ στο Δημοκρατικό Κόμμα Ρούμπιν - Σάμερς, οι οποίοι ως υπουργοί Οικονομικών πρωτοστάτησαν στην απελευθέρωση των αγορών τιτλοποιημένων δανείων και πιστωτικών παραγώγων. Ο Ομπάμα οφείλει πάραυτα να χειραφετηθεί από τη Γουόλ Στριτ. Είναι θέμα πολιτικής αξιοπιστίας. Δόξα τω θεώ, το Δημοκρατικό Κόμμα διαθέτει πλειάδα αξιόλογων κεϊνσιανών (Κρούγκμαν, Στίγκλιτς, Ράιχ, Πόλιν, Γκάλμπρεϊθ, Μπερνστάιν, Κάτνερ, Ρόντρικ, Πάλεϊ) που πιστεύουν στην αναγκαιότητα των κρατικών παρεμβάσεων και στην πολιτική του New Deal. Δεν χρειάζεται «πυρομανείς πυροσβέστες».

  • Ο κ. Γιώργος Δουράκης είναι επίκουρος καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ.

Το ΒΗΜΑ, 09/11/2008

Προκλήσεις και αντιφάσεις

ΗΠΑ: ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ;

Σ. Ι. ΣΕΦΕΡΙΑΔΗΣ

Σπάνιες είναι στην ιστορία οι εκλογικές αναμετρήσεις με τόσο πολλά απεικάσματα του γνήσια «καινοφανούς». Η περιφανής νίκη του Μπαράκ Ομπάμα πράγματι αποτελεί ορόσημο με τομές αλλεπάλληλες και αλληλένδετες.

Πρωτοφανής υπήρξε κατ' αρχάς η πολιτική εξαΰλωση του απερχόμενου προέδρου και του «καπιταλισμού της καταστροφής» (της εξαγωγής πολέμου με στόχο την κερδοσκοπία ιδιωτικών δικτύων) που τόσο επιθετικά εξέφρασε. Τα προβεβλημένα πολιτικά στελέχη της ομάδας Μπους που επί δύο τετραετίες χειραγώγησαν και εξαπάτησαν την αμερικανική και την παγκόσμια κοινή γνώμη αγνοώντας συμμάχους και διεθνείς οργανισμούς είχαν ήδη πριν από τις εκλογές καταπέσει στα αζήτητα - στα τοξικά απόβλητα του πολιτικού συστήματος. Ενδεικτική ήταν από την άποψη αυτή η τιτάνια προσπάθεια του Μακ Κέιν να διαχωρίσει τη θέση του από την πολιτική κληρονομιά τους.

Εκπληκτική υπήρξε επίσης και η απίστευτη ταχύτητα με την οποία κατέρρευσε ο αμερικανικός ηγεμονισμός - κυριολεκτικά σαν φούσκα που έσκασε. Αν και η στρατιωτική υπεροπλία των ΗΠΑ παραμένει, (α) η έκρηξη του δημόσιου χρέους (σε πάνω από 10 τρισ. δολάρια), (β) η αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού (με 47 εκατομμύρια ανασφάλιστους και εκατομμύρια να προστίθενται σταθερά κάθε χρόνο στις στρατιές των απολύτως ενδεών) και βέβαια (γ) η μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση με τη βαθιά οικονομική ύφεση που προοιωνίζεται σκιαγραφούν μιαν εικόνα ταχύτατης καταβαράθρωσης.

Απέναντι στην καταστροφική κατάπτωση των νεοφιλελεύθερων νεοσυντηρητικών είχαμε ως αντίδραση την εντυπωσιακή επανάκαμψη της πολιτικής σε επίπεδο βάσης: πρωτοφανής συμμετοχή, πρωτοφανής πολιτικοποίηση και παλμός, πρωτοφανής πολιτική δυναμική. Πρόκειται για εξαιρετικά σημαντική «αντικίνηση» (με την έννοια που χρησιμοποιεί τον όρο ο Karl Polanyi), η οποία δημιουργεί προσδοκίες και αισιοδοξία πολύ πέρα από τις ΗΠΑ. Οπως έγραψε ο νιγηριανός δημοσιολόγος Reuben Abati, η εκστρατεία Ομπάμα αποτελεί φαινόμενο με κυριολεκτικά παγκόσμια εμβέλεια.

Αν επί των ημερών Μπους οι ΗΠΑ ταυτίστηκαν με την εικόνα της βίαιης επιβολής και των μονομερών στρατιωτικών επεμβάσεων, όπως και του Γκουαντάναμο, των βασανιστηρίων και των μυστικών απαγωγών, ο Ομπάμα καλείται τώρα να αναστηλώσει το τρωθέν ηθικό κύρος της υπερδύναμης. Αυτό λέγεται και γράφεται εύκολα, σπάνια όμως αναγνωρίζονται οι πολλές εσωτερικές προϋποθέσεις του, το γεγονός ότι η εξωτερική αλλαγή προϋποθέτει βαθιές εσωτερικές ανακατατάξεις: ένα αποφασιστικό και αμετάκλητο τέλος στον «καπιταλισμό της καταστροφής» και της επικυριαρχίας των δικτύων που τον προώθησαν· φορολογικό εξορθολογισμό, χωρίς χαριστικές ρυθμίσεις στο μεγάλο κεφάλαιο και περαιτέρω επιβάρυνση για τα μεσαία και χαμηλά στρώματα· αξιόπιστο ασφαλιστικό και υγειονομικό σύστημα για όλους· μια νέα σχέση με ο περιβάλλον.

Η εκλογή Ομπάμα γεννά ελπίδες για αντιστροφή της ζοφερής κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας που τις τελευταίες δεκαετίες έχει καταστεί ειδοποιό γνώρισμα της αμερικανικής κοινωνίας (με το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού να κατέχει το 70% του παραγόμενου πλούτου), αυτό όμως απαιτεί ριζικές ρήξεις και τομές που κάθε άλλο παρά προδιαγεγραμμένες είναι.

Αν και το μήνυμα της εκλογής είναι σαφές και αδιαμφισβήτητο (ριζική κοινωνική αλλαγή ενάντια στην απορρύθμιση της αγοράς και στις ιδεοληψίες του ατελέσφορου νεοφιλελευθερισμού), στη νέα προεδρία ενυπάρχει μια τρομερή αντίφαση: στις δράσεις της προσβλέπουν τόσο οι επαπειλούμενες μεσαίες τάξεις, οι φτωχοί και νεόπτωχοι όσο και οι πολυεκατομμυριούχοι - εκείνοι που, αφού χρησιμοποίησαν την ομάδα Μπους - Τσέινι - Ράμσφελντ, τώρα αλλάζουν στρατόπεδο, χωρίς όμως να έχουν αλλάξει συμφέροντα και στρατηγικές επιδιώξεις. Πρόκειται για άλλη μια πρωτοφανή όψη της εκλογής: ότι ο πρώτος έγχρωμος πρόεδρος διεξήγαγε την ακριβότερη προεκλογική εκστρατεία στην ιστορία βασιζόμενος όχι μόνο στην υποστήριξη των λαϊκών στρωμάτων αλλά και των μεγαλοτραπεζιτών και κεφαλαιούχων, οι οποίοι όμως κάθε άλλο παρά ουσιαστικές αλλαγές επιθυμούν.

Τα χαρακτηριστικά της επόμενης ημέρας θα κριθούν από την έκβαση αυτής ακριβώς της αντίφασης.

  • Ο κ. Σεραφείμ Ι. Σεφεριάδης είναι επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης.

Το ΒΗΜΑ, 09/11/2008