ΤΟ ΒΗΜΑ: 04/01/2014
Ολα τα σχέδια διάσωσης για
τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου στηρίζονται στην υπόθεση ότι με την
πολιτική της λιτότητας μέσα σε λίγο χρόνο θα μπορέσουν να βάλουν σε τάξη
τα δημοσιονομικά προβλήματά τους. Η πολιτική λιτότητας, μαζί με την
εσωτερική υποτίμηση, υποτίθεται ότι θα λύσει αφενός το πρόβλημα
χωρών-μελών της ευρωζώνης που έχουν υψηλά επίπεδα δημοσίου χρέους και
αφετέρου το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας απέναντι σε χώρες που είτε είναι
πολύ περισσότερο παραγωγικές ή έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.
Κανένα σχέδιο διάσωσης όμως δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το ουσιαστικό κεντρικό πρόβλημα - ότι οι χώρες με διαφορετικές δομές στην οικονομία τους μοιράζονται το ίδιο νόμισμα. Δίχως το δικό τους εθνικό νόμισμα ώστε να μπορούν να ξεπεράσουν τις δημοσιονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν μέσω μιας νομισματικής υποτίμησης, οι χώρες αυτές δεν έχουν παρά ελάχιστες βιώσιμες επιλογές - και οι ψηφοφόροι σε Γερμανία, Φινλανδία και Ολλανδία έχουν κουραστεί να πληρώνουν αυτό που παρουσιάζεται σαν έκτακτος λογαριασμός.
