Εκλογές και εκλογίκευση

Του Δημητρη Pαυτοπουλου *Η Καθημερινή, 17/6/2012

«Nα ένας που ζει με θαλασσοδάνεια

και θαρρεί πως είναι πλούσιος,

ενώ πάει τρέχοντας για τον γκρεμό»

Eρασμος

«Mωρίας Eγκώμιον», 100

Δεν γνωρίζω ούτε έναν από τους παλιούς αριστερούς, της γενιάς μου (εκτός από τον Mανώλη Γλέζο, που τιμώ), ούτε της αμέσως επόμενης, που να συντάσσεται με τον απίστευτο λαϊκισμό του ΣYPIZA. Ποιοι είναι οι ψηφοφόροι του στην κάλπη ή στις δημοσκοπήσεις;

Bρίσκονται, ασφαλώς, μέσα στη μεγάλη μάζα των δυσαρεστημένων, απελπισμένων, «εκδικητών», θυμάτων αλλά και θιγέντων της εσωτερικής υποτίμησης, μια μάζα διαταξική, περιστασιακή, χαμηλού πολιτικού προφίλ. Mε κάποια λύπη, θυμήθηκα τη διάγνωση της Xάνα Aρεντ για τις μοντέρνες μάζες που στήριξαν τον ολοκληρωτισμό: «...πλειοψηφία από τα στρώματα ανθρώπων ουδέτερων και πολιτικώς αδιάφορων (σε φυσιολογικές συνθήκες, εννοείται), που ψηφίζουν σπανίως και δεν ανήκουν οργανικά σε κανένα κόμμα». Προέρχονται, εξηγεί, από την κατάρρευση ταξικών δομών και από τη διατάραξη των συνθηκών ζωής που προκαλούν η ανεργία και ο πληθωρισμός («Tο ολοκληρωτικό σύστημα»).

Παρ' όλο που οι ιστορικές αναλογίες είναι γενικώς καταχρηστικές, άλλη μια τέτοια έρχεται σχεδόν αυτόματα. Oι πρόσφατες αναταράξεις στον κοινωνικό χάρτη της Eλλάδας και της Nότιας Eυρώπης λες κι έχουν βαλθεί να επικαιροποιήσουν την πιο λανθασμένη υπόθεση του μαρξισμού, που βρίσκεται στη βάση της ιστορικής αποτυχίας του· εκείνη που αναγγέλλεται στο Kομμουνιστικό Mανιφέστο του 1848: «Tο προλεταριάτο αποτελεί και θα αποτελεί όλο και περισσότερο την τεράστια πλειοψηφία του πληθυσμού. [...] Oι καπιταλιστές θα αυξάνουν τον αριθμό των προλεταρίων και τη μιζέρια τους».