ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕΙ ΤΑ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ!

ΝΑ δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα επιχειρεί αυτές τις ημέρες ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης επιμένοντας ότι ο ίδιος δεν είχε γνώση της συνωμοσίας του παλατιού κατά του Γεωργίου Παπανδρέου το 1965.

ΤΟ έγγραφο ωστόσο το οποίο δημοσίευσαν «ΤΑ ΝΕΑ» δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία για τον πραγματικό του ρόλο. Αποκαλύφθηκε ότι το «δημοσιογραφικό του άλτερ έγκο», όπως ο ίδιος ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. αποκαλεί ακόμα και σήμερα τον Πάνο Κόκκα, διαπραγματευόταν με το παλάτι τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση των αποστατών μήνες πριν από τα Ιουλιανά. ΕΙΝΑΙ εντυπωσιακό πως όλα όσα περιλαμβάνονται στο απόρρητο έγγραφο της CΙΑ επιβεβαιώθηκαν μέχρι κεραίας. Έτσι αποτελεί πρόκληση στη νοημοσύνη μας ο ισχυρισμός του πρώην πρωθυπουργού ότι ο ίδιος αγνοούσε την επικείμενη... ορκωμοσία του.

ΠΟΣΟ μάλλον που ο Μητσοτάκης συνέπλευσε με τον Κόκκα σε όλη τη διάρκεια της παλατιανής συνωμοσίας και ουδέποτε ήρθε σε ρήξη μαζί του- φυσικά ούτε και εκ των υστέρων. Ούτε τότε είχε καταλάβει; Ο κ. Μητσοτάκης στη χθεσινή εμφάνισή του στον Αlter ισχυρίστηκε και κάτι ακόμα. Ότι δεν υπάρχουν «αποδείξεις» για τον χρηματισμό βουλευτών προκειμένου να αποστατήσουν. Έρχεται έτσι να αμφισβητήσει, ποντάροντας στη λήθη, αυτό που γνώριζε όλος ο πολιτικός κόσμος.

ΚΑΙ ασφαλώς δεν είναι τυχαίο ότι για τον χρηματισμό των βουλευτών έχουν μιλήσει ακόμα και κορυφαία στελέχη της συντηρητικής παράταξης- ανάμεσά τους ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Ο κ. Μητσοτάκης διοργανώνοντας αυτό το συμπόσιο πίστεψε πως θα πετύχαινε την πολιτική του αποκατάσταση. Πέτυχε ακριβώς το αντίθετο: να δεχθεί πυρά από όλους και να μάθουν και οι νεώτεροι μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της μεταπολεμικής ζωής της Ελλάδας! [ΡΙΠΕΣ, "Λήθη", ΤΑ ΝΕΑ, 13/5/2008]

Ο "ΓΕΡΟΣ" ΚΑΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΗΤΑΝ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ

Κόκκινο πανί για τους Αμερικανούς ο «τρελός γέρος και το νεαρό κάθαρμα»

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Αριστοτελία Πελώνη

Οι Αμερικανοί θεωρούσαν τους Παπανδρέου «κόκκινο πανί» και επικίνδυνους για τη σταθερότητα στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ όπως επιβεβαιώνεται από την πληθώρα των σχετικών εγγράφων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που έχουν αποχαρακτηριστεί.

«Ο ΤΡΕΛΟΣ ΓΕΡΟΣ και το νεαρό κάθαρμα». Οι χαρακτηρισμοί που είχε εκστομίσει το 1964 ο Ντιν Άτσεσον- υπουργός Εξωτερικών του Λίντον Τζόνσον- για τους Γεώργιο και Ανδρέα Παπανδρέου αντίστοιχα, είναι ένα μικρό δείγμα της αντίληψης που επικρατούσε στους ανώτερους κύκλους του Στέιτ Ντιπάρμεντ για τους Παπανδρέου...

Όπως επιβεβαιώνεται από την πληθώρα των σχετικών εγγράφων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που έχουν αποχαρακτηριστεί, τόσο για την περίοδο 1964-1968 όσο και για την περίοδο 1969-1972, οι Αμερικανοί θεωρούσαν τους Παπανδρέου «κόκκινο πανί» και επικίνδυνους για τη σταθερότητα στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι, νίπτοντας τα χείρας τους για τη χούντα των συνταγματαρχών, πολλές φορές επανέλαβαν ότι η αιτία του πραξικοπήματος ήταν ο φόβος εκλογής του Γεωργίου Παπανδρέου στις εκλογές του Μαΐου του 1967 και ο ρόλος που θα έπαιζε ο Ανδρέας στη νέα κυβέρνηση.

Όπως αποκαλύπτει η απόρρητη έκθεση της CΙΑ για τα Ιουλιανά που παρουσίασαν το Σάββατο «ΤΑ ΝΕΑ», οι Αμερικανοί γνώριζαν μήνες νωρίτερα για τα σχέδια των ανακτόρων και των αποστατών. Αυτό προκύπτει και από μεταγενέστερο τηλεγράφημα, λίγο πριν από τη συνταγματική εκτροπή του Γεωργίου Παπανδρέου, στις 7 Ιουνίου 1965, όταν ο επιτετραμμένος στην αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας Νόρμπερτ Άνσουτζ αναφερόταν στο ενδεχόμενο αποσκίρτησης στελεχών της Ένωσης Κέντρου, σημειώνοντας- όπως και έγινε - ότι «οι επιθέσεις εναντίον του (Γ. Παπανδρέου) ίσως επικεντρωθούν στο πρόσωπο του γιου του Ανδρέα, ο οποίος παραμένει η αχίλλειος πτέρνα του». Βέβαια, όπως αναμενόταν- το ίδιο συμβαίνει και με τα αμερικανικά έγγραφα για την 21η Απριλίου- για ολόκληρο τον μήνα των Ιουλιανών, της ανατροπής και της κρίσης, η επικοινωνία της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ παραμένει απόρρητη...

Αν και δεν υπάρχουν επίσημα αμερικανικά έγγραφα που να το επιβεβαιώνουν, θεωρείται βέβαιο, όπως έχουν γράψει και οι «Νew Υork Τimes», ότι ο σταθμάρχης της CΙΑ στην Αθήνα από το 1962 ώς το 1968 Τζον Μόρι είχε βοηθήσει τον βασιλιά να εξαγοράσει βουλευτές της Ενώσεως Κέντρου.

Εξαγορά συνειδήσεων, πάντως, εξέταζε να κάνει η Ουάσιγκτον και μετά την αποστασία, για να εμποδίσει τη νίκη Παπανδρέου στις εκλογές του 1967. Στις 11 Φεβρουαρίου, ο Αμερικανός πρέσβης Φίλιπς Τάλμποτ απευθύνεται στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ (έγγραφο 255) και ζητά εξουσιοδότηση για να προχωρήσει σε «μυστικές πολιτικές ενέργειες» εν όψει των εκλογών, σημειώνοντας ότι σκοπός πρέπει να είναι «να περιοριστούν οι διαστάσεις της βάσης ισχύος του Ανδρέα Παπανδρέου», ενισχύοντας οικονομικά ανταγωνιστικά στοιχεία, ενώ εξέφραζε την ανησυχία του για πιθανή συνεργασία με την ΕΔΑ.

Καθώς οι φόβοι για ενδεχόμενη παπανδρεϊκή νίκη αυξάνονταν, ο διευθυντής του σταθμού της CΙΑ στην Αθήνα και διπλωματικό προσωπικό της πρεσβείας στράφηκαν στον Τάλμποτ, προτείνοντάς του την εξαγορά των εκλογών, συγκεκριμένα την «ανάληψη συγκεκαλυμμένης δράσης από μέρους της CΙΑ, που να αποσκοπεί στην ενθάρρυνση και υποστήριξη της υποψηφιότητας μετριοπαθών φιλοδυτικών στοιχείων που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τις αντι-παπανδρεϊκές δυνάμεις, κερδίζοντας μερικούς από τους επαμφοτερίζοντες καιροσκόπους», όπως αποκαλύπτει ο Λόρενς Στερν στο μνημειώδες βιβλίο του «Το λάθος άλογο». Ο Τάλμποτ, μάλιστα, έστειλε τηλεγράφημα στην Ουάσιγκτον, προτείνοντας να εγκριθεί το ποσό των 100.000 δολαρίων για να χρησιμοποιηθούν από την υπηρεσία για τη χρηματοδότηση περίπου δώδεκα υποψηφίων σε αμφιταλαντευόμενες περιφέρειες, ώστε να μειωθεί η προβλεπόμενη κοινοβουλευτική δύναμη του Παπανδρέου!

Τελικά, ύστερα από αλλεπάλληλες συσκέψεις στην Επιτροπή για τις Μυστικές Ενέργειες του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, ο υπουργός Εξωτερικών Ντιν Ρασκ απέρριψε το αίτημα, θεωρώντας ότι το ρίσκο ήταν μεγάλο. Η εισήγηση για μυστική επέμβαση με στόχο την εξαγορά των εκλογών δεν ήταν παρά μία ακόμη παραδοχή της χρεοκοπίας της αμερικανικής διπλωματίας σε μια κρίσιμη στιγμή.

ΠΟΙΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ;

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΩΝ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΑ «ΝΕΑ»

Κύριε Διευθυντά,

Δεδομένου ότι θεωρώ χρήσιμο το διάλογο για την εποχή εκείνη με οποιαδήποτε μορφή, στα μέσα ενημέρωσης, ή -το καλύτερο - στο πλαίσιο της επιστημονικής συζήτησης που γίνεται πλέον για τη δεκαετία του ΄60, ήμουν παρών καθ΄ όλη τη διάρκεια του Συμποσίου του Ιδρύματος Μητσοτάκη, επί δυόμισι ημέρες, απαντώντας σε όποιο καινούργιο στοιχείο τέθηκε- ειδικότερα όταν με αφορούσε- από όποια πλευρά και αν προερχόταν. Το ίδιο θα κάνω και για τα σημεία που με αφορούν στο έγγραφο της CΙΑ που δημοσιεύετε στο σημερινό σας πρωτοσέλιδο δημοσίευμα υπό τίτλο, «Το Ντοκουμέντο της συνωμοσίας, χέρι-χέρι Τέως Μητσοτάκης έριξαν τον Παπανδρέου», τα οποία είναι δύο: Το πρώτον, ότι ο Κόκκας συμφώνησε να πάρει θέση κατά του Γεωργίου Παπανδρέου, εφόσον ανελάμβανα τη θέση του Υπουργού Συντονισμού ή του Αντιπροέδρου. Πέραν του ότι, όπως και στο Συμπόσιο για άλλη μια φορά σαφώς διετύπωσαπαρά τη στενή φιλία μου με τον Πάνο Κόκκα, τον οποίο μέχρι τέλους ετίμησα- δεν είμαι και δεν μπορεί να θεωρούμαι υπεύθυνος για ό,τι τυχόν εκείνος έπραξε ή έγραψε, όπως δεν ήταν και αυτός υπεύθυνος για τις δικές μου πράξεις, το γεγονός παραμένει ότι το κίνητρο για τις επιλογές μου δεν ήταν η θέσις μου στην κυβέρνηση. Πανίσχυρος Υπουργός Οικονομικών ήμουν, Συντονισμού έμεινα και Αντιπρόεδρος δεν έγινα διότι δεν επεδίωξα να γίνω.

Το δεύτερο σημείο που με αφορά είναι ότι «σύμφωνα με τον Ταγματάρχη Μιχάλη Αρναούτη ή ο Βασιλεύς ή ένας εκ των εκπροσώπων του βρισκόταν σε επαφή με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, σε σχέση με τις μελλοντικές κυβερνητικές αλλαγές». Με το παλάτι όλη αυτή την περίοδο δεν είχα καμία απολύτως επαφή. Αν ήμουν σε επαφή δεν θα εχρειάζετο, στο αποκορύφωμα της κρίσεως, τη νύχτα προ της κρίσιμης συνάντησης Βασιλέως - Παπανδρέου, στην Κέρκυρα να μου στείλει με το βασιλικό αεροπλάνο τον Μάκη Αρναούτη, τον οποίο ούτε κατ΄ όψη εγνώριζα, να με ξυπνήσει και να μου ζητήσει την γνώμη μου.

Τον εξόρκισα τότε να μην προχωρήσει σε ρήξη τονίζοντας ότι αν το πράξει θα θέσει εις κίνδυνο, όχι μόνο τη Δημοκρατία, αλλά και το θρόνο του. Νομίζω ότι αυτό απέτρεψε την ημέρα εκείνη τη ρήξη. Εγώ πάντως επειδή ανησυχούσα, την επομένη πήρα τα δύο μικρά κορίτσια μου και πήγα με κοντομάνικο πουκάμισο στο Ελληνικό την ώρα που έφευγε το αεροπλάνο με τον Γεώργιο Παπανδρέου, να τον αποχαιρετίσω και του πρότεινα ενώπιον μαρτύρων -ο ένας ήταν ο Ανδρέας Μοθωνιός- να κάμει ριζικό ανασχηματισμό, να βγάλει από την κυβέρνηση τον Ανδρέα και εμένα, ώστε λόγω της αίσθησης που θα εδημιουργείτο να περάσει απαρατήρητη η υποχώρησή του στο θέμα του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης.

Όσα επικαλέστηκα στο Συμπόσιο δεν τα είπα για πρώτη φορά. Όλα, με πρώτη την αγόρευσή μου στη Βουλή στις 3 Αυγούστου του 1965, τα είπα όταν οι πρωταγωνιστές ζούσαν και είχαν κάθε λόγο να με διαψεύσουν, αν κάτι δεν ήτο ακριβές. Έγινε μάλιστα και διάλογος με τις γνωστές μεταδικτατορικές συνεντεύξεις στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ, στον οποίο μετέσχε και ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Αυτό τον διάλογο, διάλογο ελεύθερο και δημοκρατικό, κάναμε και στο Συμπόσιο, με ευρύτατη συμμετοχή από όλες τις πλευρές. Στο τελικό πάνελ παρεκάθησαν ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ενώ είχα διερευνήσει και την πιθανότητα συμμετοχής στο Συμπόσιο και του Ιδρύματος Ανδρέα Παπανδρέου και του Νίκου Παπανδρέου, ο οποίος δυστυχώς είπε ότι θα απουσίαζε. Επίσης επιδίωξα την συμμετοχή και άλλων παραγόντων που πρωταγωνίστησαν την εποχή εκείνη.

Στην παρουσίαση της ομιλίας μου στο Συμπόσιο επικεντρώθηκα στις δύο καθοριστικές πολιτικές πράξεις, που κατά τη γνώμη μου διαμόρφωσαν τις εξελίξεις την εποχή εκείνη. Δεν αναφέρθηκα στα γεγονότα του παρασκηνίου, που ασφαλώς υπήρξε, ήταν πλούσιο σε διάφορες φάσεις και από διάφορες πλευρές. Δεν το έκανα διότι δεν συμμετείχα στο παρασκήνιο που κατέληξε στην ανατροπή του Γεωργίου Παπανδρέου. Θα πρέπει όμως στο πλαίσιο του διαλόγου να αποτιμηθεί και αυτό ιστορικά, με ψυχραιμία, νηφαλιότητα και αντικειμενικότητα. Με τη βεβαιότητα ότι δεν θα αρνηθείτε να δημοσιεύσετε σε ανάλογο θέση τη σημερινή, σύντομο άλλωστε, απάντησή μου.

Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΜΕ ΚΟΝΤΟΜΑΝΙΚΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ!!!

«Δεν είδα, δεν ξέρω για τη συνωμοσία»

Ο Κων. Μητσοτάκης, με επιστολή του στα «ΝΕΑ»: «Δεν συμμετείχα στο παρασκήνιο για την ανατροπή του Γ. Παπανδρέου»

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιώργος Χρ. Παπαχρήστος, ΤΑ ΝΕΑ, 12/5/2008

Σάλο προκαλεί η αποκάλυψη των «ΝΕΩΝ» ότι η συνωμοσία για την ανατροπή της δημοκρατικής κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου το 1965 αποτελούσε μια καλά προετοιμασμένη πολιτική επιχείρηση, η οποία είχε καθοριστεί ώς τις τελευταίες της λεπτομέρειες έξι τουλάχιστον μήνες πριν από τα Ιουλιανά.

Πολιτικά στελέχη που πρωταγωνίστησαν στα γεγονότα εκείνης της περιόδου, δημοσιογράφοι, αλλά και κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ σχολίασαν το απόρρητο τηλεγράφημα της CΙΑ στο οποίο καταγράφονται άγνωστες μέχρι τώρα πτυχές της συνωμοσίας και έκαναν λόγο «για ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο που φωτίζει το σκοτεινό παρασκήνιο και αποκαθιστά την ιστορική πραγματικότητα για την αποστασία, που οδήγησε στη χούντα και την εθνική τραγωδία της Κύπρου».

Από την πλευρά του, ο εκ των πρωταγωνιστών εκείνης της περιόδου Κων. Μητσοτάκης, με επιστολή του στα «ΝΕΑ», υποστηρίζει ότι «δεν είχε καμία απολύτως σχέση με το Παλάτι» και δηλώνει ότι «δεν είναι και δεν μπορεί να θεωρείται υπεύθυνος για ό,τι τυχόν έπραξε ή έγραψε» ο εκδότης της «Ελευθερίας» Παν. Κόκκας. Ισχυρίζεται επίσης ότι «το κίνητρό του για τις επιλογές του δεν ήταν η θέσις του στην κυβέρνηση» των αποστατών, διότι όπως σημειώνει «πανίσχυρος υπουργός Οικονομικών ήμουν, Συντονισμού έμεινα και Αντιπρόεδρος (της κυβέρνησης) δεν έγινα, διότι δεν επεδίωξα να γίνω».

Ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί ότι το συγκλονιστικό- άγνωστο μέχρι σήμεραντοκουμέντο που έφεραν στη δημοσιότητα «ΤΑ ΝΕΑ» αποτελεί... συμβολή στον διάλογο για τα γεγονότα εκείνης της ταραγμένης περιόδου και παραδέχεται ό τι «ασφαλώς υπήρξε (παρασκήνιο), ήταν πλούσιο σε διάφορες φάσεις και από διάφορες πλευρές». Υποστηρίζει ωστόσο ότι ο ίδιος «δεν συμμετείχε στο παρασκήνιο που κατέληξε στην ανατροπή του Γεωργίου Παπανδρέου».

Υπενθυμίζεται σχετικά ότι το άκρως απόρρητο τηλεγράφημα της CΙΑ αναφέρει ότι ο Κ. Μητσοτάκης ήταν σε επαφή με τον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο και με τον στενό συνεργάτη του Κ. Γλύξμπουργκ ταγματάρχη Μιχ. Αρναούτη για τη συνωμοσία, η οποία στο τηλεγράφημα αναφέρεται υπό την κομψή ορολογία «σε σχέση με μελλοντικές κυβερνητικές αλλαγές».

Το έγγραφο καταγράφει τις κινήσεις που θα γίνονταν για την ανατροπή της δημοκρατικής κυβέρνησης της χώρας, οι οποίες θα είχαν αφετηρία τις επιθέσεις της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας «Ελευθερία» του Παν. Κόκκα. Ο τελευταίος απαιτούσε ως αντάλλαγμα να δοθεί στον Κ. Μητσοτάκη η θέση του υπουργού Συντονισμού ή αυτή του αντιπροέδρου της κυβέρνησης των αποστατών. Οι συνωμότες είχαν αποφασίσει να ανατεθεί η πρωθυπουργία στον Στ. Στεφανόπουλο, όπως και έγινε. Ως βασικός λόγος για την ανατροπή της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου προβαλλόταν η στροφή της κυβέρνησης σε πιο αριστερές θέσεις και ο ρόλος επ΄ αυτού του Ανδρέα Παπανδρέου.

Η δημοσιοποίηση του ντοκουμέντου, που εξακολουθεί να παραμένει «άκρως απόρρητο» στα αρχεία της CΙΑ, οφείλεται στον ιστορικό Σπ. Δράινα, ο οποίος το εντόπισε αρχειοθετημένο σε φάκελο που είχε στείλει ο αναλυτής της υπηρεσίας Ρ. Κομερ στον τότε πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Λίντον Τζόνσον και το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΠΑ, αναφορικά με την κατάσταση στην Ελλάδα.

ΤΟ ΜΕΓΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ «ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ»

Β. Α. ΚΟΚΚΙΝΟΣ

Ενα επιστημονικό «συμπόσιο» μελέτης ιστορικών θεμάτων είναι χρήσιμο μόνον όταν αναδεικνύει κάποιες αλήθειες. Οταν εξαντλείται σε υποκειμενικές εκτιμήσεις, περιαυτολογίες ή ωραιολογίες, σκόπιμες διακηρύξεις, γενικούς αφορισμούς και προσπάθειες διατυπώσεως κάποιας γνώμης ή εντυπωσιασμού, δεν συμβάλλει στην ανάλυση των γεγονότων, ούτε εξυπηρετεί τον ιστορικό μελετητή.

Στο τελευταίο «συμπόσιο» του Ιδρύματος Κ. Μητσοτάκη, με θέμα «Από τον Ανένδοτο έως τη δικτατορία», ανέκυψαν ορισμένες σημαντικές αλήθειες, που δεν φωτίστηκαν επαρκώς. Και τούτο, διότι δεν δόθηκε ο λόγος στους ακροατές, μετά την ολοκλήρωση της συζητήσεως «στρογγυλής τραπέζης» μεταξύ των κκ. Ευ. Βενιζέλου, Ν. Κωνσταντοπούλου, Αλ. Λυκουρέζου, Αλέξη Παπαχελά και Γ. Μαυρογορδάτου.

Ο «συντονιστής» της συζητήσεως έκρινε ότι έπρεπε να δώσει τον λόγο αυθαιρέτως και κατ' εξαίρεση μόνον στον υιό του αειμνήστου Γ. Μαύρου, αρνήθηκε δε να ανταποκριθεί στα αιτήματα άλλων ακροατών, χωρίς καμία έστω και στοιχειώδη εξήγηση. Κατά δε την προσωπική ανάπτυξη των απόψεών του χαρακτήρισε τις πράξεις των βασιλέων Κωνσταντίνου Α' κατά τα έτη 1915 έως 1917 και Κωνσταντίνου Β' το 1965 με την άκρως ανεπίτρεπτη για επιστημονικό συνέδριο λέξη «αλητεία»! Η λέξη αυτή, που ανήκει στο λεξιλόγιο των «τριόδων», δεν είναι συγχωρητή σε ένα συνέδριο μελέτης της Ιστορίας.

Παρά ταύτα, πρώτη μεγάλη αλήθεια που ανέκυψε στο συμπόσιο αυτό είναι αυτή την οποία διετύπωσε στο τέλος της εισαγωγικής του ομιλίας ο πρόεδρος κ. Κ. Μητσοτάκης, λέγων περίπου ότι ο προδικτατορικός πολιτικός κόσμος, ενώ κατέκρινε τον νεαρό βασιλέα για τις συνταγματικές εκτροπές του, τις επιζητούσε όταν τον ωφελούσαν. Πράγματι, τέτοιες συνταγματικές εκτροπές ανεκτές από μια μερίδα ή την πλειοψηφία του ελληνικού λαού ήσαν άφθονες..

[ΤΟ ΒΗΜΑ, 11/5/2008]

ΤΑ «ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ» ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΣΤΟΝ «ΜΠΑΞΕ» ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΑΤΩΝ

Ο Κ. Μητσοτάκης απολογείται: «Καήκαμε χωρίς να σώσουμε τον τόπο»...

Την ιστορία της Αποστασίας, το καλοκαίρι του 1965, επιχείρησε να «αναθεωρήσει» ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κ. Μητσοτάκης με το τριήμερο Συμπόσιο του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Κυρ. Μητσοτάκης» που ολοκληρώθηκε την περασμένη Πέμπτη. Ο κ. Μητσοτάκης επέμεινε ότι οι ενέργειές του εκείνη την εποχή ήταν επιβεβλημένες πολιτικά, υπογραμμίζοντας ότι ενήργησε με γνώμονα το συμφέρον του τόπου και τόνισε με έμφαση ότι δεν ανέτρεψε τον Γεώργιο Παπανδρέου. Χωρίς να χρησιμοποιήσει τη λέξη Αποστασία, στην εισαγωγική του ομιλία «αθώωσε» πολιτικά τον εαυτό του, επιρρίπτοντας ευθύνες σε άλλα σημαίνοντα πρόσωπα της εποχής και κυρίως στους Γεώργιο και Ανδρέα Παπανδρέου. Ειδικά για τον τελευταίο, που ήταν και ο βασικός του πολιτικός αντίπαλος επί δεκαετίες, εμφανίστηκε ιδιαίτερα επικριτικός, θεωρώντας ουσιαστικά ότι για την κρίση έφταιγε εκείνος.

Καθ' όλη τη διάρκεια του Συμποσίου ήταν εμφανής η προσπάθεια του κ. Μητσοτάκη να αποποιηθεί τις πολιτικές του ευθύνες για την πολιτική αναταραχή εκείνης της περιόδου, λέγοντας ότι δεν έφταιγε για τη σύγκρουση, δεν την ήθελε, δεν τη σχεδίασε, ούτε είχε να αποκομίσει όφελος. Υποστηρίζοντας ότι έχει λύσει τους λογαριασμούς του με την Ιστορία, απάντησε στους επί χρόνια επικριτές του περί Αποστασίας με τη φράση: «Το προσωπικό τίμημα των γεγονότων του 1965, πολιτικά, εκλογικά και ιστορικά το έχω καταβάλει. Ισως και με το παραπάνω. Δίκαια ή άδικα».

Σε ένα φιλικό περιβάλλον, έδωσε τη δική του εκδοχή για την Ιστορία. Εμφανίστηκε ως ο βέβαιος διάδοχος του Γεωργίου Παπανδρέου στην ηγεσία της Ενώσεως Κέντρου και υποστήριξε ότι δεν είχε κανένα λόγο να αποχωρήσει. Στο στόχαστρό του δεν βρέθηκε μόνον η οικογένεια Παπανδρέου, αλλά τόσο ο τότε βασιλεύς Κωνσταντίνος, όσο και τα ιστορικά στελέχη της ΕΡΕ, όπως οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Η εμμονή του όμως εναντίον του Ανδρέα Παπανδρέου κυριάρχησε: «Ο ίδιος ο Γεώργιος Παπανδρέου μου εξομολογήθηκε και εμένα άλλωστε, όταν βρεθήκαμε και οι δύο κρατούμενοι στο κέντρο των τεθωρακισμένων αμέσως μετά το ξέσπασμα της δικτατορίας, ότι "ο Ανδρέας τα έκανε όλα"». Σύμφωνα με την εκδοχή του, ο Γέρος της Δημοκρατίας του είπε: «Μου εζήτησε ο βασιλεύς να τον διαγράψω και θα τον διέγραφα (τον Ανδρέα)».

Σε σχέση με την υπόθεση «Ασπίδα» είπε ότι επρόκειτο για παράνομη οργάνωση, η ύπαρξη της οποίας έδωσε επιχειρήματα στο παλάτι, αλλά ταυτοχρόνως επιτέθηκε και στον τέως βασιλιά λέγοντας ότι το τραγικό λάθος του ήταν που όρκισε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα, πριν ακόμα υποβάλει ο Γεώργιος Παπανδρέου την παραίτησή του. «Ο τότε βασιλέας επίσπευσε τη ρήξη, την κατέστησε αναπόφευκτη και δημιούργησε με την πράξη του αυτή ένα τραγικό αδιέξοδο» τόνισε και σε άλλο σημείο αναφέρθηκε στην απειρία του.

Σε μερικά σημεία είχε και διάθεση αυτοκριτικής, όταν σημείωσε ότι θα έπρεπε αυτός και τα άλλα στελέχη που είχαν κοινή στόχευση να κάνουν μια τελευταία προσπάθεια προς το Καστρί προκειμένου να βρεθεί μια λύση και παραδέχθηκε: «Δυστυχώς, η επιλογή μας δεν έφερε αποτέλεσμα. Αυτό ήταν το χειρότερο. Καήκαμε χωρίς να σώσουμε τον τόπο, αφού δεν αποτρέψαμε τελικά την εκτροπή». Βέβαια στην τελευταία ημέρα του συνεδρίου υπογράμμισε ότι πίεζε ως την τελευταία στιγμή τον Γεώργιο Παπανδρέου να μην προχωρήσει σε ρήξη με τον Κωνσταντίνο.

Αρνήθηκε τον σκοτεινό ρόλο των Αμερικανών στην ανατροπή του Παπανδρέου με τη φράση: «Εγώ αυτά τα βλέπω ως άλλοθι των ελλήνων πολιτικών. Οταν εμείς τα κάνουμε μούσκεμα, αναζητούμε έναν τρόπο να δικαιολογηθούμε. Και πότε μας φταίνε οι ξένοι, πότε οι χούντες οι οποίες υπήρχαν». Επίσης άνοιξε μέτωπο και με την Αριστερά, γιατί δεν συνέβαλε ενεργά για να ξεπεραστεί η κρίση και να αποτραπεί η δικτατορία...

[ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΙΟΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 11/5/2008]

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ Η ΔΕΞΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ;

Η επιστροφή της Δεξιάς

Γιατί συντηρητικοί και φιλελεύθεροι κερδίζουν παντού στην Ευρώπη

Γιατί η Δεξιά καλπάζει στην Ευρώπη; Ποιοι είναι οι λόγοι που η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται σε βαθιά κρίση; Στις τελευταίες δέκα εκλογικές αναμετρήσεις, μόνο ο Ισπανός Χοσέ Λουίς Ροντρίγκες Θαπατέρο κράτησε ψηλά τη σημαία των ...

Η ιδεολογική επικράτηση και το κομματικό εκκρεμές Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ Στον ευρωπαϊκό χώρο, μια σειρά από εξελίξεις εξηγούν σε μεγάλο βαθμό την κυριαρχία της Κεντροδεξιάς σήμερα. * Η σύγκλιση Στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης παρατηρούμε μια σύγκλιση μεταξύ Κεντροαριστεράς και Κεντροδεξιάς. Αυτή ...

Πού κρίνονται οι μάχες κυριαρχίας Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ Η πρόσφατη συντριπτική επικράτηση των Συντηρητικών στη Βρετανία και η βαρύτατη ήττα των Εργατικών στις τοπικές εκλογές ξαναφέρνουν στην επιφάνεια τη συζήτηση για την κρίση της Κεντροαριστεράς, οδηγώντας και στον ισχυρισμό ότι το τελευταίο ...

Η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ

Με την εκλογή του Τόνι Μπλερ και των «Νέων Εργατικών» στη Βρετανία, πριν από περίπου 10 χρόνια, οκτώ από τους 15 πρωθυπουργούς των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης ανήκαν στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Το 2000 η κατάσταση ήταν ακόμη καλύτερη ...

ΑΦΙΕΡΩΜΑ:

Γιατί συντηρητικοί και φιλελεύθεροι κερδίζουν παντού στην Ευρώπη.

ΤΟ ΒΗΜΑ, 11/5/2008