- Βόγλης Πολυμέρης
- ΤΟ ΒΗΜΑ: 04/08/2013
Τη δεκαετία του 1930 στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες επικρατούσαν δικτατορίες, μεταξύ άλλων
στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ισπανία, τη Λετονία, την Ουγγαρία, την
Πολωνία, την Ιταλία και τη Γερμανία. Το ερώτημα δεν είναι ποιες ήταν οι
διαφορές μεταξύ αυτών των καθεστώτων αλλά γιατί απέτυχε να λειτουργήσει η
φιλελεύθερη δημοκρατία σε τόσο πολλές χώρες εκείνη την εποχή.
Οι πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα σημαδεύτηκαν από την προσπάθεια
ουσιαστικού εκδημοκρατισμού, δηλαδή της διεύρυνσης της πολιτικής
συμμετοχής. Ενώ μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο τα πολιτικά δικαιώματα
ήταν περιορισμένα στις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, λόγω της μαζικής
κινητοποίησης των ανδρών στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και της αποδοχής
της αρχής της αυτοδιάθεσης των εθνών άλλαξαν τις προϋποθέσεις της
πολιτικής νομιμοποίησης. Τα λαϊκά στρώματα, που αποτελούσαν τους
εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες-στρατιώτες που καλούνταν να θυσιάσουν τη
ζωή τους για την πατρίδα στον πόλεμο και αποτελούσαν τη βάση των εθνικών
διεκδικήσεων, έπρεπε να αποκτήσουν τα ίδια πολιτικά δικαιώματα με τις
ελίτ. Τα ευρωπαϊκά συντηρητικά καθεστώτα έμπαιναν στην τροχιά του
εκδημοκρατισμού και της ενσωμάτωσης των λαϊκών στρωμάτων στην πολιτική.
Ξεκινούσε η εποχή της μαζικοποίησης της πολιτικής.
