Θα μας τρελάνουν αυτά που διαβάζουμε σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις! Κι επειδή δεν έχουμε καμιά όρεξη να τρελαθούμε, γράφουμε. Το διαδίκτυο μας δίνει την ελευθερία μας. Σχεδόν στο σύνολό τους τα ΜΜΕ ακολουθούν διατεταγμένη "πολιτική", επειδή έτσι πιστεύουν τα αφεντικά τους ότι οι επιχειρήσεις του θα προκόψουν. Δεν μπορώ να ξέρω αν ο ένας ή ο άλλος μπορεί να έχει προσωπικές πολιτικές βλέψεις, όπως γράφουν εσχάτως για την κ. Γιάννα Αγγελοπούλου, η οποία καταπώς φαίνεται έχει επενδύσει στον Ελεύθερο Τύπο τα πολιτικά όνειρά της.
Πάμε στο ΠΑΣΟΚ. Η συνέντευξη του Γιώργου Παπανδρέου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία έδωσε λαβή για ποικίλα σχόλια κι αυτά έχουν σχέση με την (πιθανή) προσπάθεια του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να προσεγγίσει τα εκδοτικά συγκροτήματα: «Περιμένω από τα εκδοτικά συμφέροντα να αποδεχτούν το αποτέλεσμα της 11ης Νοεμβρίου. Σήμερα, δύναμη έχει η βάση και νομιμοποίηση η ηγεσία του κινήματος απ’ αυτήν κι από κανέναν άλλον». Αυτό σηκώνει μεγάλη κουβέντα.
Το άλλο δημοσίευμα που έχει άμεση συνάφεια με τα λεγόμενα και τις (πιθανές) κινήσεις του Παπανδρέου είναι ένα σημείωμα του Σταύρου Ψυχάρη στην εφημερίδα Το Βήμα της Κυριακής όπου, μεταξύ άλλων, γράφει: «Οι ψηφοφόροι βλέπουν την αδυναμία της σημερινής κυβερνήσεως να δώσει λύσεις, αλλά διαπιστώνουν και την προφανή αδυναμία της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως να αρθρώσει λόγον πολιτικόν και συνάμα πειστικόν. […] Δεν είναι δουλειά των εφημερίδων να προτείνουν (ελλείψει άλλων...;) πρόγραμμα πολιτικό. Τα Μέσα Ενημερώσεως κάνουν τη δουλειά τους, είτε αυτή αρέσει είτε δεν αρέσει - καθώς επισημαίνουν τις επανειλημμένες αποτυχίες εκείνων που δίνουν εξετάσεις διαδοχικώς αποτυγχάνοντες. Φυσικά ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Ούτε δύο τηλεφωνήματα αρκούν για να βγάλουν τη Δημοκρατική Παράταξη από το ολισθηρό έδαφος της εσωστρέφειας.»
Αντιπαρέρχομαι το σχεδόν απειλητικό ή εκβιαστικό «Ούτε δύο τηλεφωνήματα αρκούν», διότι ο επιχειρηματίας κάνει τη δουλειά του... Ο Παπανδρέου όμως τι κάνει; Είναι στην αρένα της πολιτικής κι έχει να παλέψει με θηρία που αν δεν τα "καθαρίσεις", σε φάγανε!
Δεν θα κάνω εδώ περισσότερα σχόλια, διότι είναι αυτονόητα: Δηλαδή, έτσι όπως τα γράφει ο Ψυχάρης, μάλλον ο Παπανδρέου είτε τηλεφώνησε ο ίδιος είτε έβαλε κάποιον συνεργάτη του να τηλεφωνήσει στον Ψυχάρη! Δυστυχώς, η επικοινωνιακή «λογική» από την πλευρά του Παπανδρέου έχει μια αδυναμία κι αυτή σχετίζεται με το γεγονός ότι κάποια στιγμή ξεκίνησε τον «πόλεμο» εναντίον των συγκροτημάτων δίχως να έχει καλύψει τα νώτα του. Οι τωρινές «κινήσεις του, λοιπόν, αυτές που πιθανολογούνται, σημαίνουν ότι θα κρεμαστεί το ΠΑΣΟΚ ξανά από… τις ορέξεις και τις επιδιώξεις των μεγαλοεκδοτών. Δεν θεωρώ ότι η επικοινωνιακή ομάδα είναι αποτελεσματική!
Δεν θα κάνω εδώ περισσότερα σχόλια, διότι είναι αυτονόητα: Δηλαδή, έτσι όπως τα γράφει ο Ψυχάρης, μάλλον ο Παπανδρέου είτε τηλεφώνησε ο ίδιος είτε έβαλε κάποιον συνεργάτη του να τηλεφωνήσει στον Ψυχάρη! Δυστυχώς, η επικοινωνιακή «λογική» από την πλευρά του Παπανδρέου έχει μια αδυναμία κι αυτή σχετίζεται με το γεγονός ότι κάποια στιγμή ξεκίνησε τον «πόλεμο» εναντίον των συγκροτημάτων δίχως να έχει καλύψει τα νώτα του. Οι τωρινές «κινήσεις του, λοιπόν, αυτές που πιθανολογούνται, σημαίνουν ότι θα κρεμαστεί το ΠΑΣΟΚ ξανά από… τις ορέξεις και τις επιδιώξεις των μεγαλοεκδοτών. Δεν θεωρώ ότι η επικοινωνιακή ομάδα είναι αποτελεσματική!
Η βιομηχανία των ανακοινώσεων δεν πρόκειται να επιτύχει το ποθούμενο αποτέλεσμα εάν δεν υπάρχει μια ριζική αντιμετώπιση του θέματος της επικοινωνίας του ΠΑΣΟΚ και του Παπανδρέου με τον κόσμο. Το ΠΑΣΟΚ έχει στη διάθεσή του κάποια «ραδιοφωνική» συχνότητα την οποία για να ακούσει κανείς πρέπει να διαθέτει υπολογιστή - τέλος πάντων, και ποιος την ακούει; Έχει το κεντρικό κομματικό site που ενημερώνεται κατόπιν εορτής. Έχει κι ένα site, «προσωπικό» ο Παπανδρέου, όπου ένας επιπόλαιος ανιστόρητος νεαρός το διαχειρίζεται, πιστεύοντας ότι κάνει πολιτική [αν θέλει προσωπικό site ο Γιώργος, ας το γράφει μόνος του... ή ας το αναθέσει σε ανθρώπους που γνωρίζουν και την ιστορία του ΠΑΣΟΚ και τη σέβονται και φυσικά έχουν ενστερνιστεί την ιδεολογία και τις αρχές του]. Η απουσία, εξάλλου, ενός εντύπου που να αποτυπώνει την πολιτική του ΠΑΣΟΚ με καθαρότητα, δίχως παρεμβολές των διατεταγμένων σχολιαστών, είναι κάτι που θα έπρεπε να το αντιμετωπίσει η ηγεσία του Κινήματος. Δεν είναι δυνατό να βομβαρδίζεται καθημερινά το κοινό από τα ραδιοτηλεοπτικά κανάλια με την ανάγνωση των πρωτοσέλιδων των εφημερίδων, όταν στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι της Δεξιάς ή όχι προσκείμενα στο ΠΑΣΟΚ. Σήμερα, ο κόσμος δεν διαβάζει. Τον έχει κερδίσει η εικόνα και η σαχλαμάρα. Αυτό, άλλωστε, επιδιώκεται συστηματικά από τους επιχειρηματίες των ΜΜΕ - να ικανοποιήσουν το κοινό ώστε να χωνεύει εύκολα τα σκουπίδια που του πλασάρουν. Ακόμη και οι εφημερίδες έχουν προσαρμόσει την αισθητική τους και τη διάταξη της ύλης κατά τέτοιο τρόπο που παραπέμπει κατευθείαν στην αισθητική κυρίως της τηλεόρασης ή κατά δεύτερο λόγο του ραδιοφώνου. Φωτογραφία και κειμενολεζάντα...
Τ' άλλα που γράφει ο Ψυχάρης είναι επίσης αυτονόητα: ότι τα σκάνδαλα δεν θίγουν την πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας και επίσης ότι «αντιμετωπίζονται από την Κοινή Γνώμη με ιδιαίτερη ψυχραιμία, αν όχι αδιαφορία!» Και πόθεν τεκμαίρεται αυτό; Φυσικά το τοπίο διαμορφώνεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Δεν υπάρχει αμφιβολία... Όμως από πού κι έως πού γνωρίζει ο κ. Ψυχάρης ότι η Κοινή Γνώμη αντιμετωπίζει έτσι ή αλλιώς τις πολιτικές εξελίξεις; Η λεγόμενη Κοινή Γνώμη δεν εκφράζει ενιαία και συμπαγή πολιτική κρίση και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η Κοινή Γνώμη ερεθίζεται από τους δημεγέρτες, τους δημαγωγούς, που τη θεωρούν απαραίτητο υλικό για κοινωνικό και πολιτικό αναβρασμό. Οι υπεύθυνοι κοινωνικοί ή πολιτικοί ή πνευματικοί ηγέτες οφείλουν να διαπαιδαγωγούν. Αλίμονο εάν η «Κοινή» Γνώμη θα πρέπει να καθοδηγεί μια κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση. Η Κοινή Γνώμη έχει την έκφρασή της στο κοινοβούλιο. Μπορεί, ωστόσο, να σφάλλει, όπως μπορεί να σφάλλει και κάθε πολιτικός στις εκτιμήσεις του και ο δημοσιογράφος και τα ΜΜΕ. Είναι αλήθεια ότι τα ΜΜΕ «θεοποιούνται» μερικές φορές κι αυτό είναι λάθος. Η ελευθερία των ΜΜΕ είναι η ουσία της δημοκρατίας. Οι παρεμβάσεις των ΜΜΕ στη λειτουργία της πολιτικής ζωής με στόχο την ποδηγέτηση των πολιτικών και τη δημιουργία σχέσεων πολιτικής και ΜΜΕ για ιδιοτελείς σκοπούς, είναι έξω από κάθε λογική και έξω από το θεσμό της δημοκρατίας.
Βέβαια τα λάθη όλων μας και του καθενός χωριστά κρίνονται άμεσα στην καθημερινότητα, ενώ τα λάθη της Κοινής Γνώμης κρίνονται από την ιστορία. Όμως όταν η δημοσιογραφία "κονταίνει" και την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα πέσουμε σε τοίχο - δημιουργείται τεχνητό αδιέξοδο. Παραπέρα δεν μπορώ να ξέρω (ή τέλος πάντων ψυχανεμίζομαι τις εξελίξεις). Η ιστορία πρέπει να είναι οδηγός και μπούσουλας. Κι επειδή κάποιοι μεγαλύτεροι έχουμε δει και πάθει στο παρελθόν, γι' αυτό μας ενοχλεί η παρούσα κατάσταση. Πόσο μάλλον όταν διάφοροι "νέοι" πιστεύουν ότι γνωρίζουν και είναι σε θέση να δώσουν το σωστό φάρμακο και να θεραπευτεί ο "ασθενής"...
Τ' άλλα που γράφει ο Ψυχάρης είναι επίσης αυτονόητα: ότι τα σκάνδαλα δεν θίγουν την πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας και επίσης ότι «αντιμετωπίζονται από την Κοινή Γνώμη με ιδιαίτερη ψυχραιμία, αν όχι αδιαφορία!» Και πόθεν τεκμαίρεται αυτό; Φυσικά το τοπίο διαμορφώνεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Δεν υπάρχει αμφιβολία... Όμως από πού κι έως πού γνωρίζει ο κ. Ψυχάρης ότι η Κοινή Γνώμη αντιμετωπίζει έτσι ή αλλιώς τις πολιτικές εξελίξεις; Η λεγόμενη Κοινή Γνώμη δεν εκφράζει ενιαία και συμπαγή πολιτική κρίση και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η Κοινή Γνώμη ερεθίζεται από τους δημεγέρτες, τους δημαγωγούς, που τη θεωρούν απαραίτητο υλικό για κοινωνικό και πολιτικό αναβρασμό. Οι υπεύθυνοι κοινωνικοί ή πολιτικοί ή πνευματικοί ηγέτες οφείλουν να διαπαιδαγωγούν. Αλίμονο εάν η «Κοινή» Γνώμη θα πρέπει να καθοδηγεί μια κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση. Η Κοινή Γνώμη έχει την έκφρασή της στο κοινοβούλιο. Μπορεί, ωστόσο, να σφάλλει, όπως μπορεί να σφάλλει και κάθε πολιτικός στις εκτιμήσεις του και ο δημοσιογράφος και τα ΜΜΕ. Είναι αλήθεια ότι τα ΜΜΕ «θεοποιούνται» μερικές φορές κι αυτό είναι λάθος. Η ελευθερία των ΜΜΕ είναι η ουσία της δημοκρατίας. Οι παρεμβάσεις των ΜΜΕ στη λειτουργία της πολιτικής ζωής με στόχο την ποδηγέτηση των πολιτικών και τη δημιουργία σχέσεων πολιτικής και ΜΜΕ για ιδιοτελείς σκοπούς, είναι έξω από κάθε λογική και έξω από το θεσμό της δημοκρατίας.
Βέβαια τα λάθη όλων μας και του καθενός χωριστά κρίνονται άμεσα στην καθημερινότητα, ενώ τα λάθη της Κοινής Γνώμης κρίνονται από την ιστορία. Όμως όταν η δημοσιογραφία "κονταίνει" και την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα πέσουμε σε τοίχο - δημιουργείται τεχνητό αδιέξοδο. Παραπέρα δεν μπορώ να ξέρω (ή τέλος πάντων ψυχανεμίζομαι τις εξελίξεις). Η ιστορία πρέπει να είναι οδηγός και μπούσουλας. Κι επειδή κάποιοι μεγαλύτεροι έχουμε δει και πάθει στο παρελθόν, γι' αυτό μας ενοχλεί η παρούσα κατάσταση. Πόσο μάλλον όταν διάφοροι "νέοι" πιστεύουν ότι γνωρίζουν και είναι σε θέση να δώσουν το σωστό φάρμακο και να θεραπευτεί ο "ασθενής"...
