Μάσιμο Ντ'Αλέμα: «Η Ευρώπη σήμερα είναι η ήπειρος του φόβου»

• ΜΑΣΙΜΟ ΝΤ' ΑΛΕΜΑ Ο ΙΤΑΛΟΣ ΠΡΩΗΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ «ΟΜΠΑΜΑ», Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

• Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής του στην Ελλάδα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο για το μέλλον της σοσιαλδημοκρατίας, είχε προβλέψει τη μεγάλη ήττα των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στις ευρωεκλογές. Είχε προβλέψει επίσης ότι το ΠΑΣΟΚ θα αποτελούσε εξαίρεση σε αυτήν την τάση.

Οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές διχάστηκαν απέναντι στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης. Ορισμένοι ηγέτες ανανέωσαν ακόμη και το λεξιλόγιό τους. Επαψαν να μιλούν για «απασχόληση» προτιμώντας την έκφραση «απασχολησιμότητα» αντικατέστησαν τη λέξη «προστασία» με τη λέξη «ευκαιρία», άφησαν στην άκρη τη λέξη «πρόνοια» και μίλησαν για «εκπαίδευση» (φωτ. ΑΠΕ)

Ο λόγος για τον Ιταλό πρώην πρωθυπουργό και πρώην ηγέτη του ιταλικού Δημοκρατικού κόμματος της Αριστεράς, Μάσιμο Ντ'Αλέμα, που σε μια από τις αρκετά σπάνιες συνεντεύξεις του (ο ίδιος δημοσιογράφος και πρώην διευθυντής της ιταλικής εφημερίδας Unita δεν φημίζεται για τις πολύ καλές του σχέσεις με τον Τύπο) μίλησε στην «Ε» για τα λάθη τα οποία οδήγησαν τα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην κρίση. «Δεν μπόρεσε η Κεντροαριστερά να απαντήσει στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης», είπε χαρακτηριστικά ο Μάσιμο Ντ'Αλέμα, κάνοντας αυστηρή αυτοκριτική. Με θερμά λόγια αναφέρθηκε στον Γιώργο Παπανδρέου και τον χαρακτήρισε «ηγέτη αλά Ομπάμα». Γνήσιο τέκνο της πολιτικής και ιδεολογικής κρίσης, που αντιμετωπίζει σήμερα η Ιταλία, αποκαλεί τον Σ. Μπερλουσκόνι, προσθέτοντας ότι ανήκει στην εθνικιστική και λαϊκή Δεξιά.

• Στην τελευταία σας επίσκεψη στην Ελλάδα, τον περασμένο Μάιο, συμμετείχατε σ' ένα συνέδριο για το μέλλον της σοσιαλδημοκρατίας. Είναι ένα επίκαιρο θέμα ειδικά μετά την ήττα της πλειονότητας των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στις ευρωπαϊκές εκλογές.

«Οντως, σε εκείνο το συνέδριο στην Αθήνα είχαμε προβλέψει την ήττα της πλειονότητας των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στις ευρωπαϊκές εκλογές. Είχαμε προβλέψει, επίσης, ότι η Ελλάδα θα αποτελούσε την εξαίρεση σε αυτή τη γενικευμένη τάση. Δεν υπάρχουν αμφιβολίες για το γεγονός ότι η ήττα των ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων υπογραμμίζει τη βαθιά κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα η Κεντροαριστερά. Οπως είχα πει και τότε στην Αθήνα, για να μιλήσει κάποιος για αυτήν την κρίση οφείλει να αναφερθεί σε εκείνο που παρουσιάζεται για τη σοσιαλδημοκρατία ως παράδοξο...

Η περίοδος παγκόσμιας κρίσης που διανύουμε σηματοδοτεί μια αλλαγή εποχής.

Ο Μάσιμο ντ' Αλέμα θεωρεί ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ φέρνει φρέσκο άνεμο και είναι «ένας ηγέτης αλά Ομπάμα» (φωτ. ΑΠΕ)

Δεν αντιμετωπίζουμε μόνο μια οικονομική κρίση, αλλά προπάντων μια πολιτική και πολιτιστική κρίση. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι κλείνει ένας κύκλος που τον χαρακτήριζαν μια παγκοσμιοποίηση χωρίς κανόνες και η κυριαρχία μιας υπερ-φιλελεύθερης ιδεολογίας. Δύει επίσης η δογματική αυταπάτη του αλάνθαστου της αγοράς. Ετσι, στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης επιστρέφουν τώρα ιδέες που ανήκουν στη σοσιαλιστική παράδοση. Και πρώτα απ' όλα η ανάγκη, η πολιτική και οι δημοκρατικοί θεσμοί να κατευθύνουν και να ρυθμίσουν την οικονομική εξέλιξη, διότι μόνο υπό αυτούς τους όρους η καπιταλιστική ανάπτυξη μπορεί να συμβαδίσει με τις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προστασίας των ατομικών ελευθεριών.

Σε πολιτικό επίπεδο δε πραγματοποιείται στις ημέρες μας μια μεγάλη αλλαγή που αντανακλά τη στροφή των ΗΠΑ, όπου έλαβε τέλος η νεοσυντηρητική εποχή, αυτή των ισομερών αποφάσεων και των επιθετικών πολιτικών. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το παράδοξο, στο οποίο αναφέρθηκα προηγουμένως. Απέναντι από αυτήν τη μεγάλη στροφή που θα μπορούσε να αποτελέσει μια ευκαιρία για να δώσουμε τις απαντήσεις μας και να προτείνουμε ξανά μια νέα ρεφορμιστική εποχή, τις μεγαλύτερες δυσκολίες μοιάζει ακριβώς να αντιμετωπίζει ο σοσιαλισμός στην Ευρώπη. Ετσι, ενώ σε μεγάλο μέρος των ηπείρων κυβερνούν οι προοδευτικοί (ΗΠΑ, Βραζιλία, Ινδία, Νότια Αφρική), μεγάλο μέρος της Ευρώπης κυβερνάται σήμερα από μια συντηρητική ηγεσία, από μια εθνικιστική, λαϊκή Δεξιά, που μερικές φορές δηλώνει ανοιχτά αντιδραστική και ρατσιστική.

Μοιάζει να επαναλαμβάνεται, με λίγα λόγια, ο διαχωρισμός της δεκαετίας του τριάντα τον προηγούμενο αιώνα, όταν ως αντίδραση στη μεγάλη κρίση στην Αμερική επικράτησε το New deal, ενώ στην καρδιά της Ευρώπης υπερίσχυσαν ο εθνικισμός, ο φασισμός και ο αντισημιτισμός».

«Πολιορκημένο φρούριο»

• Πώς εξηγείτε αυτή τη νέα στροφή προς τη Δεξιά;

«Βλέπετε, η Ευρώπη είναι η ήπειρος του φόβου. Φοβάται τον επιθετικό ανταγωνισμό των ασιατικών οικονομιών, τους μετανάστες που ανατρέπουν την κοινωνική μας οργάνωση και που προπάντων σήμερα, με την κρίση και την ανεργία, εμφανίζονται στους πιο φτωχούς ως εχθρό και απειλή, επίσης στην Ευρώπη ο φόβος της τρομοκρατίας και του Ισλάμ καλλιεργεί την εντύπωση ότι ζούμε σε ένα πολιορκημένο φρούριο και δημιουργεί την ανάγκη να επανασυνδεθούμε με μια εθνική και θρησκευτική ταυτότητα, δυνατή και καλά ριζωμένη. Η ευρωπαϊκή Δεξιά, λαϊκή και εθνικιστική, λοιπόν εκμεταλλεύτηκε αυτούς τους φόβους και σε πολλές χώρες παρουσιάστηκε, ιδιαίτερα στις πιο ασθενείς κοινωνικές τάξεις, σαν η κατάλληλη δύναμη για να προστατέψει τους ανθρώπους και να εγγυηθεί για τα συμφέροντα και τις αξίες τους. Η Δεξιά πρότεινε απλές και οπισθοδρομικές λύσεις, όπως την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες, την πολιτική χρήση της θρησκείας και κατά αυτόν τον τρόπο απάντησε στη δυσφορία των εργαζομένων και της παραγωγικής τάξης, τροφοδοτώντας αυταπάτες προστατευτισμού και εχθρότητα ενάντια στους μετανάστες.

Ωστόσο, αληθεύει επίσης ότι στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '90, η πλειονότητα των ευρωπαίων στράφηκε σε εμάς, στην Κεντροαριστερά, αναζητώντας μια απάντηση και μια άμυνα απέναντι στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης. Εμείς όμως δεν υπήρξαμε, συνολικά, σε θέση να δώσουμε μια θετική απάντηση στο αίτημα μεγάλης μερίδας της κοινής γνώμης».

• Είναι γεγονός ότι τα κόμματα της Κεντροαριστεράς έχουν πάψει να πείθουν τους Ευρωπαίους, είναι επίσης αλήθεια ότι οι κρίσεις οδηγούν στην αυτοκριτική. Εσάς, π.χ. σας κατηγόρησαν ότι υιοθετήσατε τον τρίτο δρόμο, αυτόν των Αγγλων εργατικών...

«Οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές ουσιαστικά διχάστηκαν απέναντι στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης. Σε ορισμένες χώρες επικράτησε η αυταπάτη ότι οι συνέπειες της παγκοσμιοποίησης θα μπορούσαν να περιοριστούν και ότι θα ήταν δυνατόν να υπερασπιστούμε την τάξη του welfare state (κράτος πρόνοιας) διαμέσου μιας παραδοσιακής και, μερικές φορές ακόμη και, αντιευρωπαϊκής προσέγγισης, όπως π.χ. συνέβη στη Γαλλία. Από την άλλη πλευρά, υπήρξαν κόμματα και ηγέτες που αγκάλιασαν με ενθουσιασμό τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό στο όνομα της τρίτης οδού, μερικές φορές δε και με στάσεις υποταγμένες σε μια υπερφιλελεύθερη ιδεολογία.. Αυτοί ανανέωσαν ακόμη και το λεξιλόγιό μας. Επαψαν να μιλούν για emloyment (απασχόληση), προτιμώντας την έκφραση employability (απασχολησιμότητα). Αντικατέστησαν τη λέξη "προστασία" με τη λέξη "ευκαιρία", άφησαν στην άκρη τη λέξη welfare (πρόνοια) και μίλησαν για education (εκπαίδευση). Ολοι εμείς, κάποιοι λιγότερο, κάποιοι περισσότερο, νιώσαμε την επιρροή αυτής της ανανέωσης που πήγαζε από το New labor (Εργατικοί). Σίγουρα αυτό μας βοήθησε να εξασφαλίσουμε στους σοσιαλιστές μια ακόμη ευκαιρία για να κυβερνήσουν. Δεν μπορέσαμε όμως να βρούμε μια λύση στις αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες που πήγαζαν από τη χωρίς κανόνες εξέλιξη του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και εμφανιστήκαμε να ακολουθούμε μια υπερ-φιλελεύθερη κουλτούρα και να ανήκουμε και εμείς στις δυνάμεις που ευθύνονται για τη σημερινή κρίση. Το πρόβλημα είναι ότι ο ευρωπαϊκός σοσιαλισμός, είτε στις πιο παραδοσιακές του εκφράσεις είτε στις ανανεωτικές συνιστώσες του, δεν κατόρθωσε μπροστά στην παγκοσμιοποίηση να υπερβεί τον ορίζοντα των εθνικών μεταρρυθμίσεων. Και πιο συγκεκριμένα, εγώ πιστεύω ότι εκμεταλλεύτηκε μόνο σε περιορισμένο βαθμό τη μεγάλη ευκαιρία της πολιτικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μετά την άφιξη του ενιαίου νομίσματος, οι καιροί ήταν ώριμοι για ένα ποιοτικό άλμα. Ηταν ανάγκη να εναρμονιστούν οι αναπτυξιακές και φορολογικές πολιτικές, οι πολιτικές επίσης για την έρευνα και τον εκσυγχρονισμό. Ηταν επιτακτική ανάγκη να χτιστεί μια αληθινή κοινωνική Ευρώπη. Αυτά όμως δεν έγιναν...»

«Ποινικοποιήθηκε η εργασία»

• Εσείς αναφέρεστε συχνά και σ' ένα έλλειμμα κοινωνικής δικαιοσύνης που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια...

«Ναι, είναι αλήθεια. Πιστεύω ότι ποτέ άλλοτε, όπως αυτή τη στιγμή, δεν έγινε πιο σαφές πως η εργασία, και όχι μόνο εκείνη του εργάτη, αλλά και του τεχνίτη και του μικροεπιχειρηματία, ποινικοποιήθηκε από τη διαστρεβλωμένη ανάπτυξη των τελευταίων 15 χρόνων, η οποία ενίσχυσε το κεφάλαιο και την κερδοσκοπία.

Το θέμα της δημοκρατίας επιστρέφει τώρα στο κέντρο της οπτικής των προοδευτικών και αποδεικνύεται βασικό για να συσταθεί εκ νέου μια δυνατή σχέση με την κοινή γνώμη των χωρών μας. Η δημοκρατία εκφράζεται ως δικαίωμα στον έλεγχο και στη διαφάνεια και αφορά όλους τους εργαζομένους, τους καταναλωτές, τους αποταμιευτές κ.λπ. Πρόκειται για μια μορφή δημοκρατίας που παράγει δυνατούς υπερεθνικούς θεσμούς, οι οποίοι είναι σε θέση να καθοδηγήσουν την ανάπτυξη, όχι μόνο προς οικονομικούς στόχους αλλά και στην κατεύθυνση της προώθησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το δεύτερο μεγάλο θέμα που σχετίζεται με την προώθηση μια προοδευτικής ανάπτυξης είναι εκείνο της ισότητας. Τον τελευταίο καιρό συχνά προτιμούσαμε να μιλάμε για ίσες ευκαιρίες. Αυτό είναι σωστό, αλλά συγχρόνως πρέπει να αντιμετωπίσουμε ξανά με αποφασιστικότητα το θέμα μιας πιο δίκαιης διανομής του πλούτου. Τα τελευταία χρόνια, δημιουργήθηκαν ανεπίτρεπτες ανισότητες μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών αλλά και στο εσωτερικό των κοινωνιών μας. Παρά τη σημαντική αύξηση του παγκόσμιου πλούτου, αυξήθηκε δραματικά και η φτώχεια και η κοινωνική ανισότητα στην πλειονότητα των ανεπτυγμένων χωρών. Ολα αυτά, πέρα από το γεγονός ότι παρήγαγαν άδικες κοινωνίες, αποτέλεσαν και αίτια της οικονομικής κρίσης. Εξάλλου είναι γνωστό ότι η άνιση κατανομή του πλούτου δεν υποστηρίζει την ανάπτυξη της κατανάλωσης και της εσωτερικής αγοράς, υποβαθμίζει επίσης την εργασία, μειώνει το επίπεδο των αποδοχών, μειώνει τις προσδοκίες των εργαζομένων, προκαλώντας τελικά μια πτώση της παραγωγικότητας».

• Μιλώντας για την Ιταλία, πολλοί αναρωτιούνται πώς ο Μπερλουσκόνι βρίσκεται ακόμη τόσο ψηλά στις προτιμήσεις τον Ιταλών, ενώ η Κεντροαριστερά δεν είναι σε θέση να ανατρέψει αυτό το δεδομένο...

«Το φαινόμενο Μπερλουσκόνι αντανακλά τη βαθιά ιδεολογική και πολιτική κρίση που η Ιταλία διανύει αυτήν την περίοδο. Ενας πολιτικός σαν τον Σ. Μπερλουσκόνι δεν θα είχε ποτέ την ευκαιρία να κυβερνήσει για τόσο μεγάλο διάστημα σε μια διαφορετική ιστορική συγκυρία. Αυτός ανήκει σε εκείνη την εθνικιστική και λαϊκή Δεξιά στην οποία αναφερόμουν προηγουμένως. Το πρόβλημα τώρα αφορά τις απαντήσεις που θα είναι σε θέση να δώσει η αντιπολίτευση και ειδικότερα το Δημοκρατικό Κόμμα που αυτές τις εβδομάδες θα έχει το συνέδριό του. Είναι ένα πολύ σημαντικό ραντεβού, από το οποίο εύχομαι το κόμμα να βγει ενισχυμένο, με μια ισχυρή και πειστική για το μέλλον της χώρας πρόταση, ώστε να αποδειχτεί ικανό να δεχτεί την πρόκληση και να αντιμετωπίσει τα μεγάλα θέματα που έχουμε απέναντί μας».

• Ποια είναι η σχέση σας με τον ηγέτη του ελληνικού σοσιαλιστικού κόμματος, Γ. Παπανδρέου;

«Με τον Γ. Παπανδρέου συνεργάστηκα επανειλημμένως στο παρελθόν. Πιστεύω ότι αντιπροσωπεύει το μοντέλο του νέου σοσιαλδημοκράτη ηγέτη. Είναι χωρίς αμφιβολία προοδευτικός, ανοιχτός στον διάλογο και στερείται προκαταλήψεων. Ενας ηγέτης αλά Ομπάμα, για να γίνω πιο κατανοητός, που όντως θα μπορούσε να φέρει έναν φρέσκο άνεμο στους σκουριασμένους πλέον μηχανισμούς της παραδοσιακής πολιτικής».

• Της ΕΛΙΖΑΜΠΕΤΤΑΣ ΚΑΖΑΛΟΤΤΙ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 17 Ιουλίου 2009

Η κρίση βλάπτει τον... «σοσιαλισμό»!

• Οι συντηρητικοί κερδίζουν έδαφος επενδύοντας στην ξενοφοβία και την ανασφάλεια, ενώ η Κεντροαριστερά αντιμετωπίζει κρίση ταυτότητας

• Του Πετρου Παπακωνσταντινου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/5/2009
  

• Οχι, το Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) δεν υιοθέτησε ακόμη το σύνθημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Δεν απέχει, όμως, και πάρα πολύ. Προεκλογική αφίσα του προειδοποιεί ότι η ψήφος στους Χριστιανοδημοκράτες (CDU) της Αγκελα Μέρκελ θα σημάνει βάναυσο ακρωτηριασμό των μισθών. Μια άλλη απεικονίζει καρχαρία με γραβάτα και σαρκαστικό χαμόγελο, παρομοιάζοντας τους Ελεύθερους Δημοκράτες με σαρκοβόρους χρηματιστές. Οσο για τον υποψήφιο καγκελάριο του SPD, Φρανκ - Βάλτερ Στάινμαγερ, ήταν φωτιά και λαύρα, την περασμένη Κυριακή, όταν διακωμωδούσε την απάντηση της Δεξιάς στη διεθνή οικονομική κρίση: «Ακόμη και μια σειρά αποκεφαλισμένων κοτόπουλων μοιάζει με οργανωμένη ομάδα μπροστά τους»!

• Καλή και άγια η αναβάπτιση στην κολυμβήθρα των προλεταριακών καταβολών και του αντικαπιταλιστικού μέλλοντος, μόνο που… το SPD συγκυβερνά με την επάρατη Δεξιά, την οποία καταγγέλλει, από το 2005! Και ο Στάινμαγερ, ο οποίος θα αντιμετωπίσει τη Μέρκελ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, είναι σήμερα το δεξί της χέρι, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών. Και υπουργός Οικονομικών αυτής της κυβέρνησης, αρχιτέκτονας της λιτότητας, δεν είναι άλλος από τον επίσης σοσιαλδημοκράτη Πέερ Στάινμπρουκ!

• Η δοκιμασμένη συνταγή της σοσιαλδημοκρατίας λέει ότι οι εκλογές κερδίζονται από τα αριστερά και η εξουσία ασκείται από τα δεξιά. Αυτή τη φορά, όμως, η συνταγή δεν φαίνεται να δουλεύει εν όψει των ευρωεκλογών της ερχόμενης εβδομάδας. Οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν το SPD να υπολείπεται κατά δέκα μονάδες του CDU.

• Σε πανευρωπαϊκή κλίμακα εμφανίζεται το εξής παράδοξο: Η πρωτοφανής στα μεταπολεμικά χρονικά κρίση του καπιταλισμού φαίνεται να βλάπτει σοβαρά τους… σοσιαλιστές! Παρά την ύπαρξη κεντροδεξιών κυβερνήσεων στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αυτός που κυρίως αιμορραγεί πολιτικά, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, είναι η Κεντροαριστερά. Βεβαίως, η κατακραυγή εναντίον του συνόλου του πολιτικού κατεστημένου, με τη μορφή της ψήφου στα μικρότερα κόμματα ή της αποχής - ρεκόρ, θα πλήξει αμφότερες τις πολιτικές οικογένειες. Ολα δείχνουν όμως ότι οι Σαρκοζί, Μπερλουσκόνι, Μέρκελ θα τα πάνε πολύ καλύτερα από τους αντιπάλους τους.

Τριπλή μετάλλαξη

• Την περίοδο 1997 - 2000, οι οικονομικοί δείκτες ευημερούσαν, τα χρηματιστήρια ξεφάντωναν, αλλά η Κεντροαριστερά άλωνε, από χώρα σε χώρα, τα κυριότερα οχυρά των συντηρητικών. Τώρα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Λες και η σοσιαλδημοκρατία έχει συνδέσει τις τύχες της με τον καπιταλισμό σαν παρασιτικός οργανισμός, που ευημερεί και δυστυχεί, ζει και πεθαίνει μαζί με τον ξενιστή του.

• Αυτή η αφύσικη εξέλιξη είναι αποτέλεσμα μιας τριπλής μετάλλαξης. Πρώτα απ’ όλα πολιτικής, καθώς οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις διέψευσαν πολύ γρήγορα τις προσδοκίες για τερματισμό του θατσερικού χειμώνα: Ακόμη και οι σοσιαλιστές του Λιονέλ Ζοσπέν στη Γαλλία, πιο αριστεροί, στο επίπεδο της ρητορείας, από τους Νέους Εργατικούς του Μπλερ ή τους Σοσιαλδημοκράτες του Σρέντερ, υποσχέθηκαν προεκλογικά το 35ωρο, στην πράξη, όμως, έκαναν περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις από όσες πραγματοποίησαν αθροιστικά όλες οι δεξιές κυβερνήσεις μετά το 1986.

• Μετάλλαξης, ύστερα, ιδεολογικής, κάτω από τη σημαία του «Τρίτου Δρόμου - Νέου Κέντρου». Στο ιστορικό συνέδριο του Επινέ, το 1971, όταν ο Φρανσουά Μιτεράν χάραζε τη στρατηγική του Κοινού Προγράμματος με τους κομμουνιστές διακηρύσσοντας: «Η επανάσταση είναι πάνω απ’ όλα ρήξη. Οποιος δεν αποδέχεται αυτή τη ρήξη με την κατεστημένη τάξη, με την καπιταλιστική κοινωνία, δεν μπορεί να είναι μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος». Από τότε έχει κυλήσει τόσο νερό κάτω από τις γέφυρες του Σηκουάνα, που δύο πρωτοκλασάτα στελέχη των Γάλλων Σοσιαλιστών, οι Ντομινίκ Στρος - Καν και Πασκάλ Λαμί να ηγούνται σήμερα των Δίδυμων Πύργων της παγκοσμιοποίησης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου αντίστοιχα.

• Μετάλλαξης, τέλος, κοινωνικής. Οπως αναγνώριζε προ μηνών στη γαλλική Le Monde ο Βρετανός βουλευτής των Εργατικών, Ντένις Μακ Σέιν, «τα κόμματα της Αριστεράς έγιναν κόμματα της ελίτ. Από τον κόσμο της μισθωτής εργασίας δεν έχουν επαφή παρά με τους αποφοίτους πανεπιστημίων, τους δημοσίους υπαλλήλους και τους επαγγελματίες συνδικαλιστές». Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Αυστρίας, όπου η συγκυβέρνηση από τον Μεγάλο Συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών, κατά το πρότυπο της Γερμανίας, συνέβαλε στο να αναδειχθεί το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας στην πιο… εργατική πολιτική δύναμη της χώρας, ως προς την εκλογική του απήχηση!

Η στρατηγική της Δεξιάς

• Σε αντίθεση με τη σοσιαλδημοκρατία, η Κεντροδεξιά κατάφερε να διεισδύσει στα λαϊκά στρώματα, εκμεταλλευόμενη τους φόβους που γεννά η οικονομική κρίση, χάρη στα παραδοσιακά χαρτιά της ξενοφοβίας, της τάξης και της ασφάλειας. Την εβδομάδα που πέρασε, ο υπουργός Εργασίας της Γαλλίας Μπρις Ορτεφέ, δήλωσε στη Le Monde: «Τα θεμελιώδη προβλήματα της πολιτικής αντιπαράθεσης είναι τα πεδία της εθνικής κυριαρχίας: ζητήματα δικαιοσύνης, ασφάλειας, μετανάστευσης. Είναι πάνω σ’ αυτά που παίρνουν θέση οι ψηφοφόροι. Τα υπόλοιπα, η οικονομία, έχουν φύγει πλέον στο πεδίο της παγκοσμιοποίησης».

• Ο Ορτεφέ περιέγραψε με εξαιρετική ενάργεια τη στρατηγική της Δεξιάς: Το βασικό είναι να εξοστρακισθεί το πρόβλημα των προβλημάτων, η οικονομία και οι κοινωνικές ανισότητες, εκτός πολιτικής αντιπαράθεσης. Από κει και πέρα, η αντιπαράθεση περιορίζεται στα ζητήματα της ασφάλειας, της μετανάστευσης, των «αξιών», όπου οι συντηρητικές δυνάμεις «του νόμου και της τάξης» αισθάνονται, δικαιολογημένα, ότι παίζουν στο δικό τους γήπεδο.

• Από τη στιγμή που η σοσιαλδημοκρατία δέχεται ότι η οικονομική πολιτική είναι μονόδρομος σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, μοιραία αιχμαλωτίζεται στην παγίδα που έχει στήσει ο αντίπαλός της: Αυτό έπαθε η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αντιμετωπίζοντας τον Σαρκοζί στο έδαφος του εθνικισμού και της ισλαμοφοβίας, τραγουδώντας τη Μασσαλιώτιδα και προτείνοντας ειδικά στρατόπεδα για τους παραβατικούς νέους. Αλλά όποιος δέχεται εξ αρχής να καταθέσει τα δικά του όπλα και να δώσει όλες τις μάχες με τα όπλα του αντιπάλου του, είναι άξιος της μοίρας του…

Περί βαρβάρων...

• Η επιλογή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς να επαναφέρει το σύνθημα της Ρόζας Λούξεμπουργκ «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» ήταν παράτολμη, για τρεις, τουλάχιστον, λόγους. Πρώτον, διότι όπως άριστα γνωρίζουν οι γερμανομαθείς συνεργάτες του κ. Παπανδρέου, η Λούξεμπουργκ δολονήθηκε επί κυβέρνησης του σοσιαλδημοκράτη Εμπερτ, ο οποίος έπνιξε στο αίμα την επανάσταση του 1918. Δεύτερον, διότι ο σύγχρονος «σοσιαλισμός» δεν είναι πάντα εντελώς ασύμβατος με τη βαρβαρότητα – αίφνης, αρχιτέκτονας της πρόσφατης σφαγής στη Γάζα υπήρξε ο υπουργός Αμυνας του Ισραήλ και αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Εχούντ Μπάρακ. Και τρίτον διότι, όπως και να το κάνουμε, είναι άλλο πράγμα να ρίχνει κανείς αυτό το σύνθημα όταν η Ευρώπη βιώνει τη βαρβαρότητα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, των χαρακωμάτων και των χημικών αερίων και άλλο να υπονοεί ότι κρίνονται ζητήματα ζωής ή θανάτου από την επιλογή μεταξύ κεντροδεξιάς, κεντροαριστεράς και... παραλίας στις ευρωεκλογές. Αν ζούσε ο Μαρξ, θα μπορούσε να προσφύγει στον γνωστό του αφορισμό ότι τα ιστορικά γεγονότα επαναλαμβάνονται, την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα.

• Παρεμπιπτόντως, ένα χρόνο νωρίτερα από τον Γιώργο Παπανδρέου είχε την έμπνευση να επικαλεσθεί το ίδιο ιστορικό σύνθημα ο Οσκαρ Λαφοντέν, πρώην ηγέτης του SPD, από το οποίο αποσπάσθηκε για να ιδρύσει το νέο κόμμα Linke (Αριστερά). Ο Λαφοντέν δέχθηκε σκληρή επίθεση γι’ αυτό του το τόλμημα από τον συντηρητικό Τύπο, αλλά η επιλογή του είχε, τουλάχιστον, συνέπεια: Το Linke σχηματίστηκε με συμμετοχή σοσιαλιστών και κομμουνιστών, θεωρεί το «Μανιφέστο» των Μαρξ - Ενγκελς ιδρυτικό του κείμενο και πρεσβεύει έναν αυτοδιαχειριζόμενο σοσιαλισμό – άλλο ζήτημα αν, τελευταία, έχει βάλει κι αυτό πολύ νερό στο κρασί του.

Διεργασίες στην Αριστερά

• Μπορεί η σοβαρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων 80 χρόνων να μη συσσωρεύει αυτόματα κέρδη για την Αριστερά, διαβρώνει ωστόσο τη συναίνεση των δύο μεγάλων παρατάξεων στο «κέντρο» και ενισχύει τις πολωτικές τάσεις, προκαλώντας αυξημένη ζήτηση για νέες, αντισυστημικές δυνάμεις και στα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος.

• Στην Ανατολική Ευρώπη, η τάση αυτή ευνοεί κυρίως ξενόφοβες, ακροδεξιές δυνάμεις. Το Εθνικό Κόμμα Τσεχίας δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει την ανατριχιαστική, ναζιστικής έμπνευσης ορολογία περί «Τελικής Λύσης» του «προβλήματος» των τσιγγάνων, ενώ το Κόμμα της Μεγάλης Ρουμανίας ρίχνει το σύνθημα: «Χριστιανοί και πατριώτες, να διώξουμε τους κλέφτες». Από την πλευρά του, το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα ζήτησε «βρετανικές δουλειές για Βρετανούς εργάτες».

• Η πέραν της σοσιαλδημοκρατίας Αριστερά ευελπιστεί να εισπράξει σημαντικό μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας. Από τα παραδοσιακά Κ.Κ., σημαντική επιρροή διατηρούν, πέραν του ΚΚΕ, τα Κ.Κ. Πορτογαλίας (9,2% στις ευρωεκλογές του 2005) και Τσεχίας (γύρω στο 12%). Το ιστορικό Κ.Κ. Γαλλίας, το οποίο είχε συρρικνωθεί, πρόσφατα, σε απελπιστικά χαμηλά όρια, κατεβαίνει αυτή τη φορά σε συμμαχία με τους αριστερούς σοσιαλιστές του Ζαν - Λικ Μελανσόν, οι οποίοι αποσπάστηκαν από το επίσημο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Μαρτίν Ομπρί. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο «Μέτωπο της Αριστεράς», όπως ονομάζεται ο νέος πολιτικός συνασπισμός, γύρω στο 6,5%, με τάσεις ανόδου. Αντιθέτως, τα νέα δεν εμπνέουν αισιοδοξία για την περίπτωση της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, στην Ιταλία, που πληρώνει το τίμημα της σύμπραξης με την Κεντροαριστερά του Πρόντι και των αλλεπάλληλων διασπάσεων.

• Ενα άλλο σχήμα με πολλές ελπίδες στον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (ΝΡΑ) της Γαλλίας υπό τον 35χρονο ταχυδρομικό υπάλληλο Ολιβιέ Μπεζανσενό. Προϊόν μετεξέλιξης της τροτσκιστικής LCR, με ρίζες στον Μάη του ’68, το ΝΡΑ, που διατηρεί σχέσεις στην Ελλάδα τόσο με τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και με τον νεοπαγή συνασπισμό ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, φέρεται να συγκεντρώνει άνω του 7% και φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε βασικό πόλο της Αριστεράς.

• Οσο για την «Αριστερά» του Οσκαρ Λαφοντέν, προϊόν συγχώνευσης πρώην κομμουνιστών της Ανατολικής Γερμανίας με την αποσπασθείσα, αριστερή πτέρυγα του SPD, στη Δυτική, οι δημοσκοπήσεις το φέρνουν γύρω στο 12%, αν και την τελευταία χρονιά η δυναμική του παρουσιάζει σημάδια κόπωσης.

Ιnfo

- Monique Canto – Sperber, «Le Liberalisme et la Gauche», Hachette, 2008.

- Sophie Landrin et Arnaud Leparmentier, «Immigration et securite, themes gagnant pour l’UMP», Le Monde, 23 mai 2009.

- Serge Halimi, «Simulacre europeen», Le Monde Diplomatique, juin 2009.

ΡΑΣΜΟΥΣΕΝ: «ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΩΝ»

Στο «στίγμα» της πολιτικής που πρέπει να ακολουθήσουν τα σοσιαλιστικά κόμματα, αναφέρθηκε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΕΣΚ), Πολ Ράσμουσεν, το πρωί, στην ομιλία του στο τριήμερο εκδηλώσεων του ΙΣΤΑΜΕ και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο για τα 40 χρόνια από το Μάη του '68. Την ομιλία του Ράσμουσεν παρακολούθησε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου.

Ο Ράσμουσεν τόνισε ότι σήμερα οι άνθρωποι σε όλη την Ευρώπη νιώθουν ανασφάλεια και φόβο για το μέλλον τους. «Εμείς (σ.σ. το ΕΣΚ) και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να καταλάβουμε τι έχει ο κόσμος στο μυαλό του. Χάσαμε εκλογές στην Ευρώπη και βλέπω απαισιοδοξία, αλλά σε ένα χρόνο έχουμε ευρωεκλογές και ένας χρόνος είναι πολύ μακρύς χρόνος στην πολιτική. Από τον Μάη του '68, αλλά και από τη στάση του ΠΑΣΟΚ κατά την 7ετή δικτατορία έχουμε μια ισχυρή υπενθύμιση για το πώς γίνονται οι αλλαγές», είπε ο Ράσμουσεν και πρόσθεσε:

Την ανασφάλεια και το φόβο που νιώθουν οι πολίτες εκμεταλλεύονται τα κόμματα της Δεξιάς. Έτσι αρχίζουν να ακούν τα κόμματα της δεξιάς και τους εθνικιστές που επιρρίπτουν ευθύνες σε μετανάστες και άλλες αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Η πρόκληση είναι σήμερα να μελετήσουμε το περιβάλλον και να δημιουργήσουμε νέες ελπίδες, ακούγοντας την καρδιά μας και το μυαλό μας, όπως έκαναν το Μάη του ΄68. Χρειαζόμαστε ένα νέο διαρθρωτικό μοντέλο για να προσελκύσουμε τους νέους και τους πολίτες.

Ένα άλλο θέμα είναι η λεγόμενη ελευθερία στην οικονομία για την οποία μιλάει συνεχώς η Δεξιά. Το μοντέλο της δεν δημιουργία ελευθερία, εμείς δημιουργούμε ελευθερία, π.χ. το κράτος πρόνοιας. Επιχειρούν να προκαλέσουν σύγχυση μιλώντας για ελευθερία στις επιλογές των πολιτών και στην οικονομία, αλλά στην πραγματικότητα οι πολιτικές τους οδηγούν σε περιορισμό των επιλογών των νέων, των εργαζομένων, των συνταξιούχων. Ελευθερία είναι να υπάρχει ασφάλεια για το μέλλον των νέων, των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Οι άνθρωποι θέλουν να έχουν επιλογές και ο σύγχρονος σοσιαλισμός πρέπει να δίνει τη δυνατότητα των επιλογών στους πολίτες».

Τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ και το "κόλλημα" στη λάσπη!

"Τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ" είναι ο τίτλος του άρθρου της δημοσιογράφου Ελλης Τριανταφυλλου που δημοσιεύεται σήμερα Τετάρτη, στην εφημερίδα "Η Καθημερινή" (12/3/2008) και αποτυπώνει μια "αντικειμενική" επισκόπηση της κατάστασης στην οποία βρίσκεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η νηφαλιότητα είναι ένα χαρακτηριστικό που δεν το έχουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Αντιθέτως, αυτό που χαρακτηρίζει τους διάφορους εγκεφάλους που υποτίθεται ότι νοιάζονται για το μέλλον του Κινήματος, είναι η ιδιοτελής ενασχόληση με το Κίνημα κι αυτό δυστυχώς αποδεικνύεται καθημερινά. Το αν υπάρχουν κάποιοι θαρραλέοι που βάζουν το γενικό υπεράνω του ατομικού συμεφέροντος, αυτοί αποτελούν εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Το επικείμενο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που αρχίζει αύριο, πιθανόν να ξεμπλοκάρει κάποιες δυνάμεις που θα σπρώξουν το Κίνημα ώστε να ξεφύγει από τη λάσπη στην οποία έχει κολλήσει αφότου ανέλαβε τα ηνία ο Γιώργος Παπανδρέου, για τον οποίο ευχόμαστε τα καλύτερα. Νιώθουμε την αγωνία του, τον εμπιστευόμαστε, είναι ηθικός, ακέραιος, αγαπά τον τόπο και θέλει να υπηρετήσει το λαό. Όμως τι είναι εκείνο που εμποδίζει το ξεδίπλωμα της θριαμβικής σημαίας;

Βεβαίως βλέπουμε ότι από την πλευρά του Βενιζέλου δεν υπάρχει πλέον εκείνη η ζέση που είχε πάντα, λες και κάτι τον κρατάει. Δεν μας απασχολούν τα διάφορα σενάρια που λένε ότι περιμένει το στραβοπάτημα του Γιώργου για να ξαναβγεί μπροστά. Είναι πρόεδρος ο Γιώργος, συνεπώς πρέπει να στηρίξει τον πρόεδρο. Δεν βλέπει τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις; Έχουμε τυην αίσθηση ότι είναι πλέον ηθελημένα παροπλισμένος, περιμένοντας την κατάρρευση του Γιώργου. Να ξέρει ότι τότε τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

Από την άλλη είναι γεγονός ότι τα μέσα ενημέρωσης δεν βλέπουν με καλό μάτι το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι δυνατό, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ να έχει θέσεις για όλα τα θέματα που απασχολούν τον τόπο και τουςε Έλληνες και τα μέσα ενημέρωσης να τα αγνοούν ή να λένε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει θέσεις κ.λπ. Οι δικαιολογίες που προβάλλει σχετικά με τα ΜΜΕ ο Γιώργος δεν είναι τυχαίες κι ούτε το κάνει «για να ανακουφίσει τις προσωπικές του αγωνίες». Η επιχείρηση απαξίωσης του Γιώργου και του ΠΑΣΟΚ έχει αρχίσει από καιρό. Ωστόσο, δεν μπορούμε, σε καμιά περίπτωση, να το επικαλούμαστε συνεχώς την εχθρική στάση των ΜΜΕ.

Για να δούμε το άρθρο της Ε. Τριανταφύλλου:

Ασυγκράτητη, δείχνει, πλέον η πτώση των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου μέχρι σήμερα έχει χάσει περίπου επτά μονάδες από την εκλογική του δύναμη, σε αντίθεση από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη σταθερή δυναμική άνοδό του. «Το φαινόμενο Τσίπρα έχει ημερομηνία λήξεως», επιμένουν ορισμένα από τα στελέχη του, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να ξορκίσουν τις αλλεπάλληλες κρίσεις πανικού που προκαλούν οι δημοσκοπήσεις της περιόδου. Αλλοι, πιο ρεαλιστές και ειλικρινείς παραδέχονται ότι ίσως αυτό που έχει λήξει να είναι το προϊόν του ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα έπρεπε να έχει αποσυρθεί προ καιρού από τα ράφια του πολιτικού σούπερ μάρκετ.

Η εκδοχή αυτή, ωστόσο, ούτε που περνάει από το μυαλό του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γ. Παπανδρέου, ο οποίος εσχάτως ανακάλυψε τις παλιές θεωρίες των συμφερόντων για να ανακουφίσει τις προσωπικές του αγωνίες. Τι υποστηρίζει; Οτι ορισμένοι εκτός ή εκτός ΜΜΕ δεν θέλουν ένα αυτόνομο και ισχυρό Κίνημα, που εκφράζει πραγματικά τη βούληση του ελληνικού λαού και ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, το ΠΑΣΟΚ χάνει δυνάμεις γιατί δεν εκφράζει κανένα ξεχωριστό, ειδικό συμφέρον. Κι επειδή ακριβώς η συρρίκνωση των ποσοστών του οφείλεται στον πόλεμο των συμφερόντων που δέχεται, αύριο-μεθαύριο, οι πολίτες θα το καταλάβουν και θα το επιβραβεύσουν για τη μέχρι σήμερα στάση του.

Η θεωρία του Ακη Τσοχατζόπουλου, είναι διαφορετική. «Ο κόσμος μας, η βάση, ζητάει ξανά ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ που ήξερε», υποστηρίζει το άλλοτε κραταιό στέλεχος του Κινήματος, αρνούμενο και αυτό να αποδεχθεί ότι ο κόσμος γυρίζει την πλάτη στο ΠΑΣΟΚ που ήξερε. Αραγε, ποιο είναι το σημερινό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ; Οτι αποκλίνει από το μοντέλο που του εξασφάλισε την πολιτική κυριαρχία για χρόνια ολόκληρα; Ή ότι προσπαθει με νύχια και με δόντια να διατηρήσει ένα μοντέλο, το οποίο όχι μόνο έχει απολέσει πλήρως την αίγλη του παρελθόντος, αλλά στην πραγματικότητα έχει καταδικαστεί στη συνείδηση των πολλών; Είναι η ιδεολογία το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ ή η προσωπικότητα του αρχηγού αυτή που δεν εμπνέει;

Ο ασφαλέστερος ίσως τρόπος για να απαντηθεί το ερώτημα είναι να προσδιοριστούν οι σημερινές ανάγκες των πολιτών και να ιεραρχηθούν τα προβλήματά τους. Κατά γενική παραδοχή, το νούμερο ένα πρόβλημα των πολιτών -ακόμη μεγαλύτερο κι από την ανεργία και την ακρίβεια- είναι αυτό του άδικου και ανέντιμου κράτους. Ο πολίτης δεν εμπιστεύεται το κράτος το οποίο ταυτίζει με τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, τα αυθαίρετα, τα φακελάκια...

Οι κυβερνήσεις Σημίτη επιχείρησαν να βελτιώσουν την κατάσταση, αλλά οι παρεμβάσεις ήταν άτολμες και τα πρώτα βήματα έμειναν μετέωρα. Κάτι ανάλογο συνέβη και στην πρώτη τετραετία διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ., όπου οι οραματικές εξαγγελίες υποχώρησαν υπό το βάρος της αδυναμίας του ίδιου του συστήματος εξουσίας να κάνει τη μεγάλη ανατροπή. Εκεί ακριβώς ίσως εντοπίζεται το πολιτικό κενό στην άλλοτε πολιτική επικράτεια του ΠΑΣΟΚ. Στην αδυναμία του να προβάλε,ι αλλά και να εγγυηθεί άλλου τύπου διαχείριση της εξουσίας. Το ίδιο το κόμμα και ο αρχηγός του.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: "ΟΙ ΔΥΝΑΜΙΚΟΙ ΝΕΟΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ"!

06.03.2008

«Δεν ψάχνουμε για συνταγές, ψάχνουμε για πολιτικές. Ο στόχος μας είναι να διαμορφώσουμε νέες πολιτικές, αλλά και να αναδείξουμε τους δυναμικούς νέους, οι οποίοι υπάρχουν στο ΠΑΣΟΚ», τόνισε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Α. Παπανδρέου, κατά την διάρκεια εφ' όλης της ύλης συνέντευξης Τύπου, που παραχώρησε στους εκπροσώπους των Μ.Μ.Ε Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου χαρακτήρισε το 8ο Συνέδριο του Κινήματος «νέα αρχή μετά από μια επίπονη εσωτερική κρίση που δημιούργησε ρωγμές και πληγές» και υπογράμμισε ότι, «το ΠΑΣΟΚ βγαίνει από την κρίση» με στόχο να διαμορφώσει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Υπογράμμισε μάλιστα ότι, «ποτέ δεν ήταν εναντίον των συνεργασιών», αλλά πρέπε να υπάρξει πρώτο κόμμα, για να μιλάμε για συνεργασίες με προοδευτική κατεύθυνση.

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ άσκησε σκληρή κριτική στο σύνολο των κυβερνητικών επιλογών και κατέστησε σαφές ότι, το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό θα καταργηθεί από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Αναφερόμενος στην αυτονομία του πολιτικού συστήματος, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υπογράμμισε ότι, «θέλει τα κόμματα να είναι ελεύθερα να εκφράζουν τον λαό και αυτό δεν έχει σχέση με πρόσωπα και συγκεκριμένες εκδοτικές εταιρείες», αλλά αφορά ένα κατεστημένο, το οποίο αντιλαμβάνεται την πολιτική μέσα από την χειραγώγηση.

περισσότερα »

ΨΥΧΑΡΗΣ: ΟΥΤΕ ΔΥΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑΤΑ ΑΡΚΟΥΝ!!!

Θα μας τρελάνουν αυτά που διαβάζουμε σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις! Κι επειδή δεν έχουμε καμιά όρεξη να τρελαθούμε, γράφουμε. Το διαδίκτυο μας δίνει την ελευθερία μας. Σχεδόν στο σύνολό τους τα ΜΜΕ ακολουθούν διατεταγμένη "πολιτική", επειδή έτσι πιστεύουν τα αφεντικά τους ότι οι επιχειρήσεις του θα προκόψουν. Δεν μπορώ να ξέρω αν ο ένας ή ο άλλος μπορεί να έχει προσωπικές πολιτικές βλέψεις, όπως γράφουν εσχάτως για την κ. Γιάννα Αγγελοπούλου, η οποία καταπώς φαίνεται έχει επενδύσει στον Ελεύθερο Τύπο τα πολιτικά όνειρά της.

Πάμε στο ΠΑΣΟΚ. Η συνέντευξη του Γιώργου Παπανδρέου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία έδωσε λαβή για ποικίλα σχόλια κι αυτά έχουν σχέση με την (πιθανή) προσπάθεια του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να προσεγγίσει τα εκδοτικά συγκροτήματα: «Περιμένω από τα εκδοτικά συμφέροντα να αποδεχτούν το αποτέλεσμα της 11ης Νοεμβρίου. Σήμερα, δύναμη έχει η βάση και νομιμοποίηση η ηγεσία του κινήματος απ’ αυτήν κι από κανέναν άλλον». Αυτό σηκώνει μεγάλη κουβέντα.

Το άλλο δημοσίευμα που έχει άμεση συνάφεια με τα λεγόμενα και τις (πιθανές) κινήσεις του Παπανδρέου είναι ένα σημείωμα του Σταύρου Ψυχάρη στην εφημερίδα Το Βήμα της Κυριακής όπου, μεταξύ άλλων, γράφει: «Οι ψηφοφόροι βλέπουν την αδυναμία της σημερινής κυβερνήσεως να δώσει λύσεις, αλλά διαπιστώνουν και την προφανή αδυναμία της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως να αρθρώσει λόγον πολιτικόν και συνάμα πειστικόν. […] Δεν είναι δουλειά των εφημερίδων να προτείνουν (ελλείψει άλλων...;) πρόγραμμα πολιτικό. Τα Μέσα Ενημερώσεως κάνουν τη δουλειά τους, είτε αυτή αρέσει είτε δεν αρέσει - καθώς επισημαίνουν τις επανειλημμένες αποτυχίες εκείνων που δίνουν εξετάσεις διαδοχικώς αποτυγχάνοντες. Φυσικά ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Ούτε δύο τηλεφωνήματα αρκούν για να βγάλουν τη Δημοκρατική Παράταξη από το ολισθηρό έδαφος της εσωστρέφειας.»

Αντιπαρέρχομαι το σχεδόν απειλητικό ή εκβιαστικό «Ούτε δύο τηλεφωνήματα αρκούν», διότι ο επιχειρηματίας κάνει τη δουλειά του... Ο Παπανδρέου όμως τι κάνει; Είναι στην αρένα της πολιτικής κι έχει να παλέψει με θηρία που αν δεν τα "καθαρίσεις", σε φάγανε!

Δεν θα κάνω εδώ περισσότερα σχόλια, διότι είναι αυτονόητα: Δηλαδή, έτσι όπως τα γράφει ο Ψυχάρης, μάλλον ο Παπανδρέου είτε τηλεφώνησε ο ίδιος είτε έβαλε κάποιον συνεργάτη του να τηλεφωνήσει στον Ψυχάρη! Δυστυχώς, η επικοινωνιακή «λογική» από την πλευρά του Παπανδρέου έχει μια αδυναμία κι αυτή σχετίζεται με το γεγονός ότι κάποια στιγμή ξεκίνησε τον «πόλεμο» εναντίον των συγκροτημάτων δίχως να έχει καλύψει τα νώτα του. Οι τωρινές «κινήσεις του, λοιπόν, αυτές που πιθανολογούνται, σημαίνουν ότι θα κρεμαστεί το ΠΑΣΟΚ ξανά από… τις ορέξεις και τις επιδιώξεις των μεγαλοεκδοτών. Δεν θεωρώ ότι η επικοινωνιακή ομάδα είναι αποτελεσματική!

Η βιομηχανία των ανακοινώσεων δεν πρόκειται να επιτύχει το ποθούμενο αποτέλεσμα εάν δεν υπάρχει μια ριζική αντιμετώπιση του θέματος της επικοινωνίας του ΠΑΣΟΚ και του Παπανδρέου με τον κόσμο. Το ΠΑΣΟΚ έχει στη διάθεσή του κάποια «ραδιοφωνική» συχνότητα την οποία για να ακούσει κανείς πρέπει να διαθέτει υπολογιστή - τέλος πάντων, και ποιος την ακούει; Έχει το κεντρικό κομματικό site που ενημερώνεται κατόπιν εορτής. Έχει κι ένα site, «προσωπικό» ο Παπανδρέου, όπου ένας επιπόλαιος ανιστόρητος νεαρός το διαχειρίζεται, πιστεύοντας ότι κάνει πολιτική [αν θέλει προσωπικό site ο Γιώργος, ας το γράφει μόνος του... ή ας το αναθέσει σε ανθρώπους που γνωρίζουν και την ιστορία του ΠΑΣΟΚ και τη σέβονται και φυσικά έχουν ενστερνιστεί την ιδεολογία και τις αρχές του]. Η απουσία, εξάλλου, ενός εντύπου που να αποτυπώνει την πολιτική του ΠΑΣΟΚ με καθαρότητα, δίχως παρεμβολές των διατεταγμένων σχολιαστών, είναι κάτι που θα έπρεπε να το αντιμετωπίσει η ηγεσία του Κινήματος. Δεν είναι δυνατό να βομβαρδίζεται καθημερινά το κοινό από τα ραδιοτηλεοπτικά κανάλια με την ανάγνωση των πρωτοσέλιδων των εφημερίδων, όταν στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι της Δεξιάς ή όχι προσκείμενα στο ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα, ο κόσμος δεν διαβάζει. Τον έχει κερδίσει η εικόνα και η σαχλαμάρα. Αυτό, άλλωστε, επιδιώκεται συστηματικά από τους επιχειρηματίες των ΜΜΕ - να ικανοποιήσουν το κοινό ώστε να χωνεύει εύκολα τα σκουπίδια που του πλασάρουν. Ακόμη και οι εφημερίδες έχουν προσαρμόσει την αισθητική τους και τη διάταξη της ύλης κατά τέτοιο τρόπο που παραπέμπει κατευθείαν στην αισθητική κυρίως της τηλεόρασης ή κατά δεύτερο λόγο του ραδιοφώνου. Φωτογραφία και κειμενολεζάντα...

Τ' άλλα που γράφει ο Ψυχάρης είναι επίσης αυτονόητα: ότι τα σκάνδαλα δεν θίγουν την πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας και επίσης ότι «αντιμετωπίζονται από την Κοινή Γνώμη με ιδιαίτερη ψυχραιμία, αν όχι αδιαφορία!» Και πόθεν τεκμαίρεται αυτό; Φυσικά το τοπίο διαμορφώνεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Δεν υπάρχει αμφιβολία... Όμως από πού κι έως πού γνωρίζει ο κ. Ψυχάρης ότι η Κοινή Γνώμη αντιμετωπίζει έτσι ή αλλιώς τις πολιτικές εξελίξεις;

Η λεγόμενη Κοινή Γνώμη δεν εκφράζει ενιαία και συμπαγή πολιτική κρίση και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η Κοινή Γνώμη ερεθίζεται από τους δημεγέρτες, τους δημαγωγούς, που τη θεωρούν απαραίτητο υλικό για κοινωνικό και πολιτικό αναβρασμό. Οι υπεύθυνοι κοινωνικοί ή πολιτικοί ή πνευματικοί ηγέτες οφείλουν να διαπαιδαγωγούν. Αλίμονο εάν η «Κοινή» Γνώμη θα πρέπει να καθοδηγεί μια κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση. Η Κοινή Γνώμη έχει την έκφρασή της στο κοινοβούλιο. Μπορεί, ωστόσο, να σφάλλει, όπως μπορεί να σφάλλει και κάθε πολιτικός στις εκτιμήσεις του και ο δημοσιογράφος και τα ΜΜΕ.

Είναι αλήθεια ότι τα ΜΜΕ «θεοποιούνται» μερικές φορές κι αυτό είναι λάθος. Η ελευθερία των ΜΜΕ είναι η ουσία της δημοκρατίας. Οι παρεμβάσεις των ΜΜΕ στη λειτουργία της πολιτικής ζωής με στόχο την ποδηγέτηση των πολιτικών και τη δημιουργία σχέσεων πολιτικής και ΜΜΕ για ιδιοτελείς σκοπούς, είναι έξω από κάθε λογική και έξω από το θεσμό της δημοκρατίας.

Βέβαια τα λάθη όλων μας και του καθενός χωριστά κρίνονται άμεσα στην καθημερινότητα, ενώ τα λάθη της Κοινής Γνώμης κρίνονται από την ιστορία. Όμως όταν η δημοσιογραφία "κονταίνει" και την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, τότε δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα πέσουμε σε τοίχο - δημιουργείται τεχνητό αδιέξοδο. Παραπέρα δεν μπορώ να ξέρω (ή τέλος πάντων ψυχανεμίζομαι τις εξελίξεις). Η ιστορία πρέπει να είναι οδηγός και μπούσουλας. Κι επειδή κάποιοι μεγαλύτεροι έχουμε δει και πάθει στο παρελθόν, γι' αυτό μας ενοχλεί η παρούσα κατάσταση. Πόσο μάλλον όταν διάφοροι "νέοι" πιστεύουν ότι γνωρίζουν και είναι σε θέση να δώσουν το σωστό φάρμακο και να θεραπευτεί ο "ασθενής"...

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΡΙΣΕΙ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ!

Είναι στιγμές που νιώθω ότι εκεί στο ΠΑΣΟΚ κοιμούνται! Ναι, κοιμούνται. Ηθελημένα. Δεν τους ενδιαφέρει τι θα γίνει με την παράταξη. Η προσωπική πολιτική τους επιβίωση είναι το μόνο τους απασχολεί. Αλλά και ο Γιώργος Παπανδρέου έχω την εντύπωση ότι είναι περικυκλωμένος και δεν μπορεί να ανασάνει. Αλλά όταν δεν μπορείς ν' ανασάνεις δίνεις ένα σάλτο και βγαίνεις στον καθαρό αέρα. Κι ο Γιώργος δεν πιστεύω ότι πρόκειται να κάνει αυτό το σάλτο.

Είναι δυνατόν σήμερα να έχουμε Γραμματέα κι αυτός να μην ακούγεται; Έχει καταντήσει το πρότυπο του ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΗ. Όταν δεν έχει κανείς να προσφέρει κάτι περισσότερο, όταν έχει μπαφιάσει από πολιτική και... ΠΑΣΟΚ, παίρνει το καπελάκι του και φεύγει! Δεν θα παραθέσω κι άλλα ονόματα ανθρώπων που βρίσκονται γύρω-γύρω από τον Παπανδρέου και κρατούν και θέσεις στο λεγόμενο κομματικό κατεστημένο, χωρίς να σημαίνει ότι τους φοβάμαι. Κι αν παραθέσω ονόματα, ο Παπανδρέου, θα λάβει τα μέτρα του; Άλλωστε, λίγο-πολύ, έχουν γραφτεί στον Τύπο. Φοβάμαι πως δεν τα διαβάσει ποτέ αυτά που γράφω. Κι έχω γράψει αρκετά κείμενα, κι έχω στείλει και στις ιστοσελίδες του ΠΑΣΟΚ. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση! Τα κείμενά μου είναι στα μπλογκ που διαχειρίζομαι. Τα είδε κανείς από τον μηχανισμό του Παπανδρέου, τους άρεσαν, δεν τους άρεσαν, βοηθάνε ή βλάφτουν, αποτελούν "βήμα" για να πολλαπλασιαστούν οι φωνές μας; Ποιο internet και ποια ηλεκτρονική εποχή, αγαπητέ Γιώργο;

ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ προσωπικά κάτι από το ΠΑΣΟΚ. Χόρτασα. Με φωνάζουν στη χάση και στη φέξη οι σύντροφοι από τους Αμπελοκήπους όταν πρόκειται να μιλήσει κάποιος βουλευτής ή τώρα για να κόψουμε την πίτα (μάλλον μέσα στον Ιανουάριο) κι αυτή είναι η συμμετοχή μου στην οργάνωση. Κυκλοφόρησα και την εφημεριδούλα, το "ΔΙΚΤΥΟ", είχε απήχηση, αλλά έλλειψη χρημάτων στάση εμπορίου! Η αυτο-οργάνωση, της οποίας είμαι υπέρμαχος, διαπιστώνω ότι είναι υπόθεση ορισμένων που ανταλλάσσουν σκέψεις στο διαδίκτυο και αυτό ήταν. Κι εγώ, βρε παιδιά, είμαι σε μια παρέα ανθρώπων που κάποτε τρέχαμε σαν τρελοί για το ΠΑΣΟΚ και βρισκόμαστε κάθε τόσο, τα λέμε, βρίζουμε εκείνους που πήγαν το ΠΑΣΟΚ κατά διαόλου και λέμε, εδώ είμαστε, ξανά από την αρχή. Επισημαίνουμε λάθη, παραλείψεις, του Παπανδρέου, των στελεχών, θέλουμε τον Γιώργο καλύτερο, πιο δυναμικό, να γυρίζει σαν σβούρα, να απαντάει στις προκλήσεις, να μην σηκώνει μύγα στο σπαθί του, να αποτινάξει από πάνω του τις όποιες αναστολές και να σημάνει επίθεση! Το δράμα μας είναι ότι στη μικρή μας πόλη γνωριζόμαστε όλοι πολύ καλά.

Είπαμε ότι η επανεκλογή του Παπανδρέου θα είναι ένα ορόσημο στη νέα πορεία του ΠΑΣΟΚ. Ο Γιώργος πιο δυνατός, πιο αποφασιστικός, θα έχει τα μάτια του και τα αυτιά του ανοιχτά. Ο ίδιος πώς θ' αποκτήσει προσωπική αντίληψη για τα πράγματα - μέσα από αυτά που θα του μεταφέρουν κάποιοι "αυλικοί"; Παίρνει, ας πούμε, την απόφαση να πάει σ' ένα χωριό να καθίσει στο καφενείο κουβεντιάζοντας με τους χωρικούς και να μπει τώρα στο σπίτι μιας οικογένειας για να μάθει και να νιώσει από πρώτο χέρι τη ζωή της φτωχολογιάς; Όχι να περιμένει την προεκλογική περίοδο.

Όμως προσδοκώ το ΠΑΣΟΚ, η μεγάλη δημοκρατική παράταξη να ανακάμψει και να μπορέσει να χτυπήσει την επάρατη Δεξιά για να κερδίσει ο τόπος και οι πολίτες. Εάν οι άνθρωποι που λέγονται "στελέχη" [υπάρχουν και εξαιρέσεις], συνεχίσουν το ίδιο βιολί, χαιρέτα μου τον πλάτανο, που έλεγε κι ο πατέρας μου. Οι άνθρωποι που έχουν διπλαρώσει τον Παπανδρέου δεν κατάλαβαν ότι ζούμε στην πλανητική εποχή, όπου όμως χρειάζεται να λαμβάνουν υπόψη τους τη vox populi! Η έννοια του κυρίαρχου κόμματος ευδοκίμησε κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες με ορισμένο συσχετισμό δυνάμεων. Η επικυριαρχία των ανθρώπων που κρατούν τις θέσεις-κλειδιά, προσδιορίζει και τους κανόνες διεξαγωγής του κομματικού και του πολιτικού παιχνιδιού.

Η σημερινή συγκυρία, όπου βρισκόμαστε ως απλοί θεατές να παρακολουθούμε την καταρράκωση των θεσμών, της ηθικής και της πολιτικής από το κόμμα που κυβερνάει τον τόπο και τον αρχηγό του που προσποιείται τον πρωθυπουργό, κανονικά προαναγγέλλει τη γέννηση κάτι καινούργιου. Το ΠΑΣΟΚ έχει τη δύναμη να αποτελέσει το μοχλό γι' αυτό το καινούργιο, θέλει να είναι συμμέτοχο, θέλει να πρωτοστατεί, θέλει να δείξει την κατεύθυνση στους πολίτες προς τα πού πρέπει να πάμε όλοι μαζί, θέλει πραγματικά ν' αλλάξει το ίδιο αλλά και ν' αλλάξει τον τόπο και την κοινωνία; Μέχρι στιγμής δεν φαίνεται κάτι τέτοιο.

Είμαι αυστηρός, αλλά η πρακτική συνέπεια της εφαρμοζόμενης "πολιτικής" από την πλευρά της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ δεν δείχνει ότι έχει τη δύναμη να καταλύσει την κομματική κυριαρχία της Δεξιάς. Πολλές φορές έχουν ξεγελαστεί τα στελέχη είτε με την πολιτική της "δεξιάς παρένθεσης" (τραγικό λάθος) είτε με την τακτική του "ώριμου [ή σάπιου] φρούτου" (πολιτικός παιδισμός)!

Κανείς δεν πρόκειται να χαρίσει την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ. Η ιστορία δεν διαγράφει ευθύγραμμη πορεία. Δυστυχώς σήμερα έχει εκχωρήσει πεδίο δράσης στη Δεξιά και σ' εκείνο το μόρφωμα που λέγεται "Συνασπισμός" (εν πάση περιπτώσει κάθε τόσο αλλάζει όνομα, αλλά το ίδιο είναι), και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ αλληθωρίζει πότε προς τ' αριστερά πότε προς το κέντρο. Το "κυρίαρχο" ΠΑΣΟΚ θα κάνει αισθητή την παρουσία του όταν προβάλει τη δική του εσωτερική δυναμική που την έχει και δεν θα ζητεί τις "πατερίτσες" τού κάθε "συνασπισμού".

Όσο και κάποια "στελέχη", παλιότερα ή νεότερα, προβάλλουν την άποψη ότι η "κεντροαριστερά" είναι το ζητούμενο για να αντιμετωπιστεί η λαίλαπα της Δεξιάς, αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να επιτευχθεί διότι ουδέποτε ξεκαθαρίστηκε τι είναι αυτή η "κεντροαριστερά". Η μέχρι σήμερα επικρατούσα άποψη έχει σχέση, δυστυχώς, με την "κεντροαριστερά" που στην εποχή του εξέφραζε και πολύ καλά και αποτελεσματικά ο Ανδρέας Παπανδρέου. Εννοώ πριν τη δικτατορία.

Στη μεταπολίτευση ο Ανδρέας μας έλεγε ότι ένας είναι ο εχθρός: η Δεξιά. Κι αυτήν πολεμούσαμε παρά το γεγονός ότι δεχόμασταν ως ΠΑΣΟΚ αλλεπάλληλες επιθέσεις από την παραδοσιακή αριστερά. Η ιστορία απέδειξε ότι το ΠΑΣΟΚ σήμερα πρέπει να πολεμάει "δεξιά κι αριστερά" αν θέλει να ορθοποδήσει!

Οι περιοδικές κομματικές "πατριωτικές" εξάρσεις φαίνεται ότι βολεύουν μερικούς - εννοώ αυτούς που ΑΚΟΜΗ κρατούν τα κλειδιά του κομματικού μηχανισμού και δεν τον αφήνουν να πάρει αέρα - όταν αυτές υπερκαλύπτουν την ολέθρια "συλλογική" πρακτική τους. Κι επιπλέον οι εξάρσεις αυτές καθιστούν δυνατή την ψευδαίσθηση της ομοψυχίας. Ας το καταλάβουν άπαξ δια παντός: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΟΨΥΧΙΑ! Δεν υπάρχουν οργανώσεις, δεν υπάρχει κομματική λειτουργία. Υπάρχει μονάχα μια βιοτεχνία παραγωγής ανακοινώσεων που εγώ τις διαβάζω στο site του ΠΑΣΟΚ και καμιά φορά βλέπω τον Γιάννη Ραγκούση να τις διαβάζει σε κάποιο κανάλι. Εξετάστηκε ποτέ αν αυτές οι ανακοινώσεις πάνε στον προορισμό τους: δηλαδή, στα αυτιά και το μυαλό του κόσμου; Τα κόμματα σήμερα έχουν ένα μεγάλο και ισχυρό αντίπαλο κι αυτός είναι η τηλεόραση, αυτό το απέραντο εργοστάσιο σκουπιδιών. Όμως, δυστυχώς, αυτό δίνει τον τόνο της καθημερινότητας. Και ο πολίτης παγιδευμένος στη σαχλαμάρα, έχει καταντήσει να είναι ένας πολίτης, who knows more and more and more about less and less! Γιώργο Παπανδρέου, αυτός ο πολίτης το ξέρω ότι δεν σ' ενδιαφέρει. Τι κάνεις, λοιπόν, για να γνωρίζει ολοένα και περισότερα πράγματα;

Δεν έχουν αντιληφθεί ότι το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται Μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δεν μπορεί ο Πρόεδρος να ασκεί πολεμική κατά των ΜΜΕ, τη στιγμή που το ίδιο το Κίνημα δεν έχει στη διάθεσή του ένα έντυπο ή ένα ραδιοτηλεοπτικό μέσο! Μια φράση βάζουν στα κανάλια να λέει ο Ραγκούσης από κάποια ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια γίνεται το έλα να δεις! Πάει, ξεχάστηκε αυτό που είπε ο Ραγκούσης ή δεν καταλάβαμε για ποιο ζήτημα μιλούσε. Δεν είναι δυνατό το μόρφωμα που έλεγα παραπάνω, ο Συνασπισμός, να συντηρεί δική του εφημερίδα, την "Αυγή", ή τα διάφορα γκρουπούσκουλα, και το ΠΑΣΟΚ να μη μπορεί ούτε ένα εβδομαδιαίο έντυπο να έχει στη διάθεσή του! Για να διαβάζουμε, βρε αδερφέ, ατόφια αυτά που λέει ο Πρόεδρος και τα στελέχη.

Το μέγα πολιτικό θέμα πρώτης γραμμής είναι αν μπορεί το ΠΑΣΟΚ να εγγυηθεί τη στοιχειώδη διαβίωση των μεγάλων μαζών, αν μπορεί να εγγυηθεί την ηθική στην άσκηση της πολιτικής και στην κοινωνία, αν μπορεί να πατάξει τη διαφθορά, αν μπορεί να καθιερώσει θεσμούς αξιοκρατίας και διαφάνειας, αν μπορεί να αναδιαρθρώσει ριζικά το φορολογικό σύστημα, αν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια και την ηρεμία των πολιτών, αν μπορεί να εγγυηθεί ότι έχει έτοιμες τις απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα του άνεργου, του συνταξιούχου, του βιοτέχνη, εκείνου που γυρίζει παράνομος στις λαϊκές αγορές και πουλάει την πραμάτεια του, του εκπαιδευτικού που θέλει έναν αξιοπρεπή μισθό, του καταστηματάρχη που δεν θέλει να κλείσει το μαγαζί του, των νέων που βγαίνουν από τα πανεπιστήμια και δεν ξέρουν τι να κάνουν διότι το σύστημα τους αποκλείει... Το ξέρω ότι θα μου δείξουν ίσως κάποια φυλλάδια κ.λπ. Απλώς θα πω ότι αν ένας συγγραφέας γράψει ένα βιβλίο και δεν εκδοθεί, δεν είναι συγγραφέας, ή αν εκδοθεί και δεν διανεμηθεί, δεν βρει δηλαδή τον προορισμό του, τότε είναι σαν να μην το έγραψε. Εάν μιλήσετε με έναν τυχαίο Πασόκο συνταξιούχο για τη θέση του ΠΑΣΟΚ πάνω στα ζητήματα που τον αφορούν, θα σου απαντήσει ότι δεν ξέρει. Αυτό μπορεί να συμβεί με όλους τους κλάδους.

Είμαι βέβαιος ότι διαβάζοντας κανείς αυτό εδώ το κείμενο, από το στρατηγείο της Χαριλάου Τρικούπη, θα εμποδιστεί να σκεφτεί καθαρά διότι θα τον συνεπάρει η κομματική πατριωτική μέθη και ως άλλος Δον Κιχώτης θα με δει όχι ως... ανεμόμυλο, αλλά ως έναν ακόμη εχθρό! Βλέπετε ότι ο αψίκορος κομματικός πατριωτισμός αλλά και ο δήθεν "παπανδρεϊσμός" αποτελεί ενδημικό φαινόμενο.

• ΥΓ. 1.-Αυτό κείμενο θα το στείλω και στην ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ (και όπου αλλού), μαζί και το βιογραφικό μου. Όχι για τίποτ' άλλο, αλλά για να μην το πετάξουν και να καταλάβουν ότι δεν ξύπνησα ένα πρωινό κι ενδιαφέρθηκα οψίμως για το μέλλον του Κινήματος.
• ΥΓ. 2.-Προσθέτω εκ των υστέρων αυτό το υστερόγραφο. Λοιπόν, αν έχετε όρεξη, πάτε να διαβάσετε αυτό: Ένας αναιδής διαχειρίζεται την ιστοσελίδα του Παπανδρέου…

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ

Is it really true that ‘Time waits for no man’?

Δεν χρειάζεται να χαμογελάσει ο κ. Γιάννης Πρετεντέρης αν του πούμε το αυτονόητο: Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κανένα λόγο να απολογείται στην εφημερίδα που ο ίδιος υπηρετεί την επαγγελματική του θητεία. Πολλώ δε μάλλον, να υπερασπίζεται τα αυτονόητα. Δεν έχουμε λόγους να παραθέτουμε επιχειρήματα για να κονταροχτυπηθούμε με τις κοινοτοπίες ενός δημοσιογράφου που με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία επιχειρεί επί χρόνια να απαξιώσει τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Μετά το τέλος της εκλογικής διαδικασίας στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, και την επανεκλογή του Παπανδρέου, ο γνωστός δημοσιογράφος για λίγο ηρέμησε αποδεχόμενος πρόσκαιρα την παγιωθείσα κατάσταση, αλλά σύντομα συνέχισε το έργο που έχει αναλάβει. Το τελευταίο άρθρο του στο Βήμα της περασμένης Κυριακής δείχνει να δομείται από απλοϊκούς συλλογισμούς. Ωστόσο, είναι ξεκάθαρο ότι καλλιεργεί συστηματικά το έδαφος της απαξίωσης, όχι μόνο του Παπανδρέου προσωπικά, αλλά και της πολιτικής που ασκεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για να στοιχειοθετηθεί το δικαίωμα της νόμιμης και με λαϊκή έγκριση δημιουργίας ενός πολιτικού φορέα, ο οποίος με έναν άλλον αρχηγό θα μπορέσει να ρίξει τη Νέα Δημοκρατία! Η λαϊκίστικη συλλογιστική του δημοσιογράφου αν καταφέρει να συγκεντρώσει την κατάφαση των περισσοτέρων, θα είναι σε θέση να δημιουργήσει πλειοψηφικό ρεύμα, το οποίο πιθανόν και να τον αναδείξει σε… πρόεδρο!

Σε μια πρώτη σκέψη φαίνεται ότι, αφού απέτυχαν να γκρεμίσουν τον Παπανδρέου, οι «σκοτεινές» δυνάμεις ετοιμάζουν αργά και μεθοδικά να προωθήσουν τη θεωρία της αδυναμίας συνύπαρξης «αντιπάλων» κόσμων μέσα στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ, και να μεταθέσουν σε ευθετότερο χρόνο τη στιγμή της σύγκρουσης. Δεν τους απασχολεί το γεγονός ότι ο Παπανδρέου δείχνει μια αξιοθαύμαστη δραστηριότητα και μαχητικότητα κι αυτό φάνηκε έως ένα βαθμό κατά την ομιλία του στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ, όπου δεν «αποδοκιμάστηκε» από τους συνέδρους αλλά από μια ομάδα εγκαθέτων, ασχέτων με την ΑΔΕΔΥ.

Ο κ. Πρετεντέρης ακόμη και σήμερα λειτουργεί ως υπερασπιστής του Βενιζέλου, ότι δήθεν ο Παπανδρέου «αρνείται να κάτσει στο ίδιο τραπέζι» μαζί του, ενώ «εμπιστεύεται στο κόμμα του μόνο υπαλλήλους και υποτελείς»! Δεν είναι μόνον απλώς αρνητικός αλλά και απρεπής. Υπάρχουν όρια στη δημοσιογραφική επιχειρηματολογία. Όταν κανείς τα ξεπερνά, βρίσκεται στην περιοχή της αγυρτείας. Δηλαδή, ο άνθρωπος καλεί τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ ν' αντιδράσουν κατά του ανθρώπου που τον εξέλεξαν πριν λίγες μέρες με δημοκρατικές διαδικασίες στο αξίωμα του πρόεδρου του Κινήματος!

Εάν μελετήσει κανείς προσεκτικά τα κείμενα κυρίως του Βήματος και του Έθνους θα καταλάβει ότι βυσσοδομούν εκείνοι που έχουν αναλάβει το έργο της «ανατροπής». Είναι σαφές ότι εφόσον ο πολιτικός, δηλαδή ο αρχηγός του κόμματος που ενδεχομένως θα αναλάβει σε λίγο τη διακυβέρνηση της χώρας, δεν ικανοποιεί τις προσδοκίες κάποιων οικονομικών συμφερόντων και δεν «χορεύει» στο δικό τους ρυθμό, θα πρέπει να φύγει από τη μέση. Το ζήτημα είναι ότι μια τέτοια επιχείρηση σε άλλες εποχές μπορεί και να είχε γι’ αυτούς αίσιο τέλος. Σήμερα, όμως, όλα είναι στο φως, όλα γίνονται αντιληπτά.

Ο Παπανδρέου δεν είναι αλχημιστής κι ούτε αναζητεί συνθήκες για να λειτουργήσει μια κάποια υποψία καιροσκοπισμού. Ακολουθεί, ως ιδεολόγος, μια πολιτική αποδεικτική. Ο πολιτικός του σχεδιασμός έχει ακριβώς αποδεικτικότητα! Δεν υπάρχει μονάχα η θεωρία σήμερα, αλλά η πραγματικότητα έχει τιθασεύσει το δογματισμό θα έλεγα της θεωρίας, αφού πέρασε μέσα από το καμίνι της καθημερινότητας και το χωνευτήρι της πράξης. Η «τεχνοκρατική» αποδεικτική μέθοδος του δημοσιογράφου και της πολιτικής λογικής που προσπαθεί να ενσπείρει στο αναγνωστικό του κοινό, δεν απέχει πολύ από το λαϊκισμό μιας πολιτισμένης νεο-δεξιάς αντίληψης που θέλει να επιβάλει.

Ο Παπανδρέου δεν είναι στρατευμένος κατ’ επιταγήν κι ούτε πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο. Δεν υπηρετεί την ωφελιμιστική σκοπιμότητα οικονομικών συμφερόντων, αλλά είναι αφιερωμένος στην υπηρέτηση μιας κοινωνικής ιδεολογίας που υπερασπίζεται τα λαϊκά συμφέροντα. Και η υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων απαιτεί αγώνες – όχι από τα γραφεία των διαφόρων ρομπότ πάντως, η «σκέψη» των οποίων είναι προγραμματισμένη να βλέπει μόνο το γκρέμισμα του Παπανδρέου. Δεν θα τους γίνει το χατίρι!

Κι ένα τελευταίο: Ο «δημοκράτης» και «ανεξάρτητος» αρθρογράφος του Βήματος, από πού ορμώμενος έχει αυτοδιοριστεί κήνσωρ των πάντων και της ιδεολογικής καθαρότητας και της ορθής αντιπολιτευτικής τακτικής που ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ; Η πολλή νοημοσύνη ξέρετε ότι μετεξελίσσεται σε… βλακεία! Διαπιστώνουμε πλέον ότι δεν έχει ούτε καν την ευπρέπεια της σιωπής...

Ο ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Τα απειλητικά σύννεφα τα βλέπουμε - δεν χρειάζεται να μας τα δείχνει κανείς!. Εμείς θέλουμε το ΠΑΣΟΚ να διώξει τα σύννεφα...

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Η πορεία της ελληνικής οικονομίας δεν είναι καθόλου καλή. Απόδειξη, ο τέταρτος συνεχόμενος προϋπολογισμός της κυβέρνησης Καραμανλή, ένας προϋπολογισμός, για τον οποίο, όχι για να είναι ισοσκελισμένος στο τέλος του 2008, αλλά για να κλείσει με ένα έλλειμμα που θα ξεπερνάει το 3% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, η κυβέρνηση θα πρέπει να αντλήσει από τους Έλληνες φορολογούμενους πάνω από 6 δισεκατομμύρια ευρώ σε φόρους και, μάλιστα, κυρίως έμμεσους φόρους. Και για να μην ξεχνούμε, 6 δισεκατομμύρια ευρώ ισοδυναμούν με πάνω από 2 τρισεκατομμύρια, πάλαι ποτέ, δραχμές.

Β. ΠΕΤΟΥΡΗ: Να σας κάνω μία ερώτηση που αφορά τις αλλαγές που σχεδιάζει η κυβέρνηση στο ασφαλιστικό και ειδικότερα στο Ταμείο της Ένωσης Συντακτών, των Δημοσιογράφων και για τις οποίες η Ένωση ήδη έχει αντιδράσει προκηρύσσοντας κατ’ αρχάς δύο 24ωρες απεργίες. Τη θέση σας!

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Κυρία Πετούρη, για το ΠΑΣΟΚ, πρόκειται για μία νοσηρή και απαράδεκτη προσέγγιση, από την οποία προκύπτει ότι, η κυβέρνηση, όχι μόνο μετατρέπει εκ των πραγμάτων σε ελλειμματικά, Ταμεία, τα οποία αυτή τη στιγμή παρουσιάζουν μία οικονομική ευρωστία, αλλά το κυριότερο είναι η πραγματική της πρόθεση, η οποία αποκαλύφθηκε, να μειώσει τις συντάξεις και να αυξήσει τα όρια ηλικίας, σε αντίθεση με τα όσα έλεγε, πράγμα το οποίο, πρωτίστως βεβαίως, αφορά στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα της χώρας, στους Έλληνες εργαζόμενους.

Γ. ΤΣΑΚΙΡΗΣ: Ποια είναι η πρόταση του ΠΑΣΟΚ απέναντι σε αυτές τις κινήσεις της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό;

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Κύριε Τσακίρη, το ΠΑΣΟΚ έχει τη δυνατότητα και, αυτό δεν είναι υπερβολή, πραγματικά να υποστηρίζει, ότι έχει καταθέσει και, μάλιστα έγκαιρα, προεκλογικά δηλαδή, στον ελληνικό λαό, το πλέον ολοκληρωμένο και το πλέον εμπεριστατωμένο Πρόγραμμα για την επίλυση του ασφαλιστικού προβλήματος. Ένα πρόβλημα, το οποίο είναι μείζον για όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες και, κυρίως, για τις μελλοντικές γενιές. Ένα Πρόγραμμα, το οποίο έχει κατ’ επανάληψη αναλυθεί, και μέσα στη Βουλή, όταν κατατέθηκε, από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο, τον κ. Πάγκαλο, και στο οποίο περιγράφονται αναλυτικά όλα τα βήματα που, το ΠΑΣΟΚ, μέσα σε ένα κλίμα συναίνεσης –και το τονίζω αυτό– είχε σκοπό να πραγματοποιήσει, για την επίλυση του ασφαλιστικού προβλήματος της χώρας μας.

ΑΓΓ. ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Παπανδρέου, θα τοποθετηθεί; Θα επαναφέρει τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή τις επόμενες ημέρες προς την κυβέρνηση; Και γιατί κορυφαία στελέχη σας δε βλέπουμε να βγαίνουν προς τα έξω και να υποστηρίζουν τις απόψεις του ΠΑΣΟΚ ή να επιτίθενται κατά της κυβέρνησης είτε για το ασφαλιστικό είτε για τον προϋπολογισμό;

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κ. Μόσχοβα, και τα κορυφαία, όπως λέτε, στελέχη του Κινήματος, κατ’ επανάληψη, έχουν αναπτύξει τις θέσεις του Κινήματος, και για το ασφαλιστικό, αλλά και για πολλά από τα θέματα της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας και, προφανώς, αυτό θα κάνουν και το προσεχές διάστημα.

Γ. ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Θέλω να ρωτήσω, πότε να αναμένουμε αυτές τις ανακοινώσεις-αποφάσεις του κ. Παπανδρέου για τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν τα δύο όργανα που εκκρεμούν για την καθημερινή λειτουργία του κόμματος; Και το λέω αυτό, με αφορμή και διάφορα δημοσιεύματα αλλά και συζητήσεις όχι τόσο δημοσίως που γίνονται, ότι το ΠΑΣΟΚ έχει μπει πάλι σε έναν οργανωτισμό και δεν κάνει αντιπολίτευση.

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Θα μου επιτρέψετε να μη συμμεριστώ αυτά που, όπως είπατε, λέγονται, όχι δημοσίως. Το ΠΑΣΟΚ είναι και θα βρίσκεται κάθε μέρα στην πρώτη γραμμή, και της κοινοβουλευτικής, αλλά και της κοινωνικής αντιπολίτευσης. Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του ερωτήματός σας, η απάντηση είναι ότι, τις προσεχείς ημέρες, θα έχετε και θα έχουμε τις αποφάσεις του Προέδρου.

Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ: Κύριε εκπρόσωπε, γιατί βρίσκεται εν αδίκω η κυβέρνηση όταν λέει ότι βαδίζει στα χνάρια του Νόμου Ρέππα, ο οποίος είχε προβλέψει ενοποίηση των Ταμείων;

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Γιατί ένας γνώστης, αλλά και ένας απλός αναγνώστης του Νόμου 3029, του Νόμου Ρέππα, όπως λέτε, θα έβγαζε πολύ εύκολα το συμπέρασμα ότι, αυτά τα οποία, είτε ήδη δρομολογεί η κυβέρνηση, είτε πολύ περισσότερο, αποκαλύπτεται, ότι έχει σκοπό να δρομολογήσει, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις ρυθμίσεις ενός νόμου, ο οποίος - σας θυμίζω - ήταν προϊόν συναίνεσης εκείνη την εποχή, μεταξύ και των Συνδικάτων, και των εργοδοτών, και βεβαίως, του ίδιου του Υπουργείου και ο οποίος δρομολογούσε εντελώς σε διαφορετική κατεύθυνση τα πράγματα, από αυτήν στην οποία επιχειρεί σήμερα η κυβέρνηση επιχειρεί να τα δρομολογήσει.

ΑΝΔΡ. ΜΑΡΑΘΙΑΣ: Αληθεύει η πληροφορία ότι η κα Κατσέλη θα είναι εισηγήτρια του ΠΑΣΟΚ στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό;

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Ναι, νομίζω ναι. Αλλά δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα, κάντε λίγη υπομονή.

Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ: Νομίζω ο κ. Πιτταράς, ρώτησε για τα όργανα του ΠΑΣΟΚ πότε θα ανακοινωθούν...

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: ...τις προσεχείς ημέρες θα ανακοινωθούν.

Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ: Δεν ρωτάω αυτό, αυτή η δυστοκία δεν σας αποκόβει από τη δυνατότητα να κάνετε δυναμική αντιπολίτευση;

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Για να απαντήσω στην ερώτησή σας, θα πρέπει να αποδεχθώ το περιεχόμενο του ερωτήματός σας.

Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ: Ναι, βέβαια.

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Δεν το αποδέχομαι, δεν το αποδεχόμαστε, δεν πρόκειται για καμία δυστοκία, σε καμία απολύτως περίπτωση. Απόδειξη γι’ αυτό θα έχει τις επόμενες ημέρες.

ΑΓΓ. ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Όλες αυτές τις μέρες έχουμε ένα μπαράζ ανακοινώσεων από την κυβέρνηση, είτε αφορούν την κατάθεση του προϋπολογισμού, είτε αφορούν τα ασφαλιστικά, είτε αφορούν τον εκλογικό νόμο. Εσείς δε διαπιστώνετε ως εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, είναι ιδέα μας μόνο, ότι το ΠΑΣΟΚ απουσιάζει από όλη αυτή τη διαδικασία; Ξαναλέω, είτε δια των κορυφαίων του στελεχών, είτε δια του Προέδρου του.

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Με καλείτε ξανά, κ. Μόσχοβα, εμμέσως πλην σαφώς, να αποδεχθώ κάτι που, κατά τη γνώμη μας, δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Ασφαλιστικό. Μιλάτε και αποδέχεστε ότι η κυβέρνηση κάνει ανακοινώσεις, κι εμείς, ακόμη ψάχνουμε να βρούμε, ποιες είναι οι πραγματικές θέσεις και οι πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης επί του συνόλου του ασφαλιστικού. Τη μία, αποκαλύπτεται ένα κομμάτι από μία συνομιλία που είχε ο υπουργός, ο κ. Μαγγίνας, με κάποιους εκπροσώπους συνδικαλιστών, την άλλη, με μισόλογα στη Βουλή, προσπαθούμε να βγάλουμε με το τσιγκέλι σχεδόν, τι περίπου θέλει να πει. Επί του ασφαλιστικού, μακάρι να υπήρχαν κι άλλα κόμματα, όπως το ΠΑΣΟΚ, που να είχαν καταθέσει θέσεις και ολοκληρωμένες απόψεις, σε ένα ολοκληρωμένο Πρόγραμμα, για την επίλυσή του. Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, στο ασφαλιστικό, είναι παρών εδώ και μήνες και, μάλιστα, με τον πιο, θα έλεγε κανείς, υπεύθυνο τρόπο, διότι όλα αυτά, τα έθεσε υπόψη του ελληνικού λαού προεκλογικά, και όχι μετεκλογικά. Για τον εκλογικό νόμο. Έχουμε κατ’ επανάληψη πει, ο Πρόεδρος του Κινήματος, εγώ, με δικές μου ανακοινώσεις, αλλά και άλλα στελέχη του Κινήματος, την άποψη του κόμματός μας. Πιστεύουμε ότι, αυτό που επιχειρεί η κυβέρνηση, αυτή τη στιγμή, ως γνήσιος εκφραστής αυτού του πολιτικού συστήματος, το οποίο όμως έχει πια αποκτήσει απολύτως παρωχημένα, πελατειακά και εξαρτημένα χαρακτηριστικά, είναι η διατήρηση αυτού του συστήματος. Εμείς έχουμε προτάξει αντί αυτού τη δική μας πολιτική άποψη, για την επίτευξη της αυτονομίας της πολιτικής, που είναι η ανάγκη να πάμε σε ένα νέο εκλογικό σύστημα, το οποίο είναι η δημιουργική προσαρμογή του λεγόμενου - που δεν μας αρέσει πια να το αποκαλούμε έτσι, αλλά τέτοιο είναι σε κάθε περίπτωση - γερμανικού μοντέλου. Όσον αφορά τον προϋπολογισμό, έχουμε κατ' επανάληψη τοποθετηθεί στη Βουλή, στη διάρκεια της συζήτησης του προσχεδίου του προϋπολογισμού στην αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή κι έχουμε αναπτύξει το σύνολο των απόψεών μας, οι οποίες, πραγματικά, δεν νομίζω ότι αφήνουν σε κανέναν το περιθώριο να αισθάνεται ότι, το ΠΑΣΟΚ, δεν έχει τοποθετηθεί επαρκέστατα και επί του σχεδίου του προϋπολογισμού. Άρα, επί όλων των θεμάτων, ακόμη και για την συνταγματική αναθεώρηση, θα προσέθετα, που μπορεί να είναι ένα ζήτημα, το ΠΑΣΟΚ, έχει κατ’ επανάληψη πει τη γνώμη του, η οποία είναι ότι, αυτή η συνταγματική αναθεώρηση, έχει οριστικά και αμετάκλητα τελειώσει.

Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ: Εγώ δε θα μακρηγορήσω, απλά επειδή μου κάνει εντύπωση, ακόμη κι αν είναι έτσι όπως τα λέτε, το γεγονός ότι εμείς όντας επαγγελματίες δεν βλέπουμε την παρουσία του ΠΑΣΟΚ, σας προβληματίζει;

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Εγώ δεν θέλω και δεν νομίζω ότι είναι σωστό κανείς να αποδεχθεί αυτό το οποίο ξαφνικά λέτε, ότι δεν βλέπετε την παρουσία του ΠΑΣΟΚ. Και, μάλιστα, όταν η ελληνική κοινωνία έχει πραγματικά «χορτάσει» από πάρα πολύ ΠΑΣΟΚ, το τελευταίο διάστημα. Η πραγματικότητα είναι ότι, το ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο βρίσκεται εδώ, αλλά βρίσκεται εδώ υπεύθυνα, με τις δικές του απόψεις και τις δικές του εντελώς διαφορετικές, αλλά ολοκληρωμένες, τεκμηριωμένες και εμπεριστατωμένες προτάσεις, απέναντι σε όλες τις πτυχές της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

ΑΓΓ. ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Εγώ επ’ αυτού είδα χθες τον αρμόδιο του ΚΤΕ Οικονομίας, τον κ. Μαγκριώτη, είδα το τετρασέλιδο ενημερωτικό σημείωμα και τη δήλωσή του για τον προϋπολογισμό. Διάβασα μόνο διαπιστώσεις. Επ’ αυτών εγώ δεν είδα κάποια πρόταση. Θα μου πείτε το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κυβέρνηση, είναι αντιπολίτευση...

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Το συμπέρασμά σας είναι αυτό.

ΑΓΓ. ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Υπήρχε εναλλακτική πρόταση ότι εμείς.

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Δηλαδή, όταν λέτε εναλλακτική πρόταση, εννοείτε να καταθέσει το ΠΑΣΟΚ έναν άλλο προϋπολογισμό;

ΑΓΓ. ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Εννοώ ότι θα μπορούσε να βρει αυτούς τους πόρους, τα 6,2 δισ. που είπατε κι εσείς στην αρχή, από δω, από δω, κι από δω. Δεν είδα κάποια πρόταση, μόνο διαπιστωτικά και εύκολη κριτική, να το πω έτσι.

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Κύριε Μόσχοβα, σας παραπέμπω στο κυβερνητικό Πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, το οποίο διαπνέεται από συγκεκριμένη φιλοσοφία, αλλά και συγκεκριμένη οπτική στα πράγματα, η οποία ουδεμία απολύτως σχέση έχει, με αυτόν τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης Καραμανλή και τη φιλοσοφία του. Και νομίζω ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σε κανέναν, για το τι πραγματικά ήθελε και θα μπορούσε να έχει κάνει το ΠΑΣΟΚ, και τι γίνεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, από την κυβέρνηση Καραμανλή. Όταν δε μιλάτε για τον προϋπολογισμό, είναι προφανές ότι δεν ζητάει κανείς από την αντιπολίτευση να καταθέσει προϋπολογισμό, ούτε ποτέ υπήρξε, σε καμία φάση της ιστορίας της χώρας μας αντιπολίτευση, η οποία να κατέθετε έναν δικό της προϋπολογισμό.

ΣΧΟΛΙΑ: Παρέθεσα για τεχνικούς λόγους τη "συνομιλία" των δημοσιογράφων με τον εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ, Γιάννη Ραγκούση. Διαπιστώνω ότι οι δημοσιογράφοι κάνουν καλά τη δουλειά τους. Όπως επίσης και ο Γ. Ραγκούσης τη δική του. Το ζήτημα ΟΜΩΣ τίθεται πλέον καθημερινά κι έχει σχέση με τα αντανακλαστικά του ΠΑΣΟΚ. Άλλοι προηγούνται και ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ. Εγώ θέλω ένα ΠΑΣΟΚ μπροστά, δυναμικό, άμεσο, ταχύτατο στις αντιδράσεις του, να μην αφήνει τίποτε αναπάντητο, κι αν τα έχει πει, να τα ξαναπεί, γιατί ο πολίτης έχει ΞΕΧΑΣΕΙ με τέτοια φορμπηχτική καταιγίδα, με τέτοια ακρίβεια, με το φόβο για την αυριανή μέρα κ.λπ. Φίλτατε Ραγκούση (που σ' εκτιμώ, άλλο αν εσύ μερικές φορές πιάνεσαι για κάποιες παραλείψεις...), δεν χρειάζεται να παραπέμπετε πουθενά, δεν χρειάζεται να υπενθυμίζετε τίποτε, και αφού ξεκινάτε από ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ που τις κάνουμε όλοι καθημερινά, εσείς θα πρέπει να έχετε απαντήσεις που να ανοίγουν ορίζοντες. Ο Ρουσσόπουλος είναι το χειρότερο παράδειγμα "εκπροσώπου". Οι ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ που θίγονται (όπως κι άλλες επαγγελματικές τάξεις) από τις αναγγελθείσες αλλαγές στο ασφαλιστικό, πρόκειται να κινητοποιηθούν - στάσεις εργασίας, απεργίες κ.λπ. Το ΠΑΣΟΚ επ' αυτού τι έχει να πει; Θα ακολουθεί τελευταίο και καταϊδρωμένο;

Κι όταν απουσιάζει εκτός Ελλάδος ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να περιμένουμε πότε θα γυρίσει για να κινηθεί η μηχανή. Αν χρειαστεί, να κάνει δηλώσεις και από εκεί όπου βρίσκεται. ΠΡΕΠΕΙ να είναι ΠΑΡΩΝ συνεχώς και αδιαλείπτως.

Τώρα, αν θα διαβάσει ο Γ. Ραγκούσης τα "σχόλια" αυτά, δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Το πιθανότερο είναι να αδιαφορήσει. Σε λίγο θα του τα γράφω κι από το "Δίκτυο", οπότε θα το έχει στο γραφείο του και θα τα διαβάζει, θέλει δεν θέλει...