Απο τον 902 στην Ουάσιγκτον Πόστ

• Πολυμίλης Σήφης 
• ΤΟ ΒΗΜΑ: 8/8/2013 

Ένα ιστορικό  κόμμα, ανεξαρτήτως του ποια  άποψη έχει ο καθένας για την πολιτική του, το ΚΚΕ, πουλά τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης του, αφού πρώτα έχει απολύσει το προσωπικό τους, γιατί δεν μπορεί να τα συντηρήσει. Μια ιστορική εφημερίδα η Ουάσιγκτον Πόστ, που σημάδεψε την παγκόσμια ιστορία του τύπου με το Ουετεργκέιτ και την παραίτηση Νίξον, πουλήθηκε λόγω οικονομικών προβλημάτων στο δημιουργό της Αmαzon. Αν και δεν συνδέονται  προφανώς ευθέως οι δύο αυτές εξελίξεις, συνοψίζουν την κρίση που διαπερνά σήμερα όλον τον κόσμο των μίντια.

Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία, οι αναγνωστικές συνήθειες ανατρέπονται άρδην και πάρα πολλές επιχειρήσεις τύπου και ακόμα περισσότεροι δημοσιογράφοι παρακολουθούν ανήμποροι την πραγματικότητα στην οποία είχαν συνηθίσει, να καταρρέει. Και βέβαια η Ελλάδα της κρίσης, του εφησυχασμού και της ευκολίας βρίσκεται  στην κορυφή αυτής της κρίσης. Εφημερίδες κλείνουν ή επιβιώνουν με όλο και μεγαλύτερες περικοπές, δημοσιογράφοι βλέπουν το μέλλον να φεύγει κάτω από τα πόδια τους, τηλεοπτικά κανάλια μετατρέπονται σε  πλασιέ σίριαλ τρίτης διαλογής  για να επιβιώσουν και πάει λέγοντας...

Το μέλλον των εντύπων ΜΜΕ την εποχή της ηγεμονίας του Διαδικτύου

ΒΗΜΑ ΙΔΕΩΝ - Τεύχος 05/12/2008

Το αύριο έφτασε

Ερίκ Φοτορινό

Διευθυντής της Εφημερίδας «Le Monde»

Η προσπάθεια πρόβλεψης του μέλλοντος είναι για τον δημοσιογράφο και πολύ περισσότερο για τον διευθυντή μιας εφημερίδας τόσο επικίνδυνη όσο και απαραίτητη. «Οποιος ζει από τη γυάλινη σφαίρα κινδυνεύει από το σπάσιμο της σφαίρας» προειδοποιεί μια κινεζική παροιμία. Είναι ωστόσο χρήσιμο να προσπαθήσουμε να περιγράψουμε το μέλλον των έντυπων εφημερίδων στην εποχή του Διαδικτύου όπου οι εικόνες ανταγωνίζονται με σφοδρότητα τον γραπτό λόγο. Η άσκηση αυτή είναι σήμερα όσο τίποτε άλλο ερεθιστική για την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, τη Μέκκα της καινοτομίας ήδη από τον 20ό αιώνα. Κανείς λοιπόν δεν φαίνεται να έχει εφεύρει το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο που θα μας επιτρέψει να πούμε ότι τα μέσα ενημέρωσης, μέσα άμεσης ενημέρωσης (ραδιόφωνο και τηλεόραση), ημερήσιες εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα μπορούν να «συγκατοικήσουν» χωρίς να υπάρξουν στο τέλος θύματα.

Με άλλα λόγια, το σύνολο των τεχνικών και τεχνολογικών εξελίξεων και επιπροσθέτως η εξέλιξη του τρόπου κατανάλωσης της δημόσιας ενημέρωσης, μας φέρνει στο επίκεντρο μιας χωρίς προηγούμενο επανάστασης στον χώρο των επαγγελμάτων μας. Αυτοί που θα επιβιώσουν, αυτοί που θα καταφέρουν να έχουν διάρκεια μέσα σε αυτό το σκληρό επάγγελμα, είναι όσοι θα καταφέρουν να μείνουν ανοιχτοί σε νέες ιδέες χωρίς όμως να απαρνηθούν την ταυτότητά τους. Το απόφθεγμα του Τζιουζέπε Λαμπεντούσα «να αλλάξουμε τα πάντα για να μην αλλάξει τίποτε»- στο περίφημο έργο του «Γατόπαρδος»- είναι επίκαιρο όσο ποτέ για τον έντυπο ημερήσιο Τύπο, στον οποίο συγκαταλέγεται και η εφημερίδα «Le Μonde», που κοσμεί τον Τύπο από το 1944. Ενας αειθαλής εξηντάρης που ανανεώθηκε εκ βάθρων το 2005, μια εφημερίδα που έχω την τιμή να διευθύνω και η οποία χρωστάει τη σωτηρία της αποκλειστικά στην προσπάθεια της εκδοτικής ανανέωσης που στηρίχθηκε στην εξής διαπίστωση: στην εποχή του Διαδικτύου η αποστολή μιας καθημερινής εφημερίδας δεν μπορεί να συνίσταται πλέον στη μετάδοση πληροφοριών της προηγούμενης ημέρας, τις οποίες υποτίθεται ότι μαθαίνουν οι αναγνώστες από τις στήλες της. Οι ηλεκτρονικές ιστοσελίδες ενημέρωσης παρέχουν συνεχή πληροφόρηση, διαθέτοντας αμέτρητες πηγές, με την ταχύτητα του ψηφιακού σήματος. Μια εφημερίδα που «κλείνει» την έκδοσή της μία φορά την ημέρα, για να είμαστε ακριβείς μία φορά το 24ωρο, δεν μπορεί να πολεμήσει επί ίσοις όροις στη μάχη της «καυτής» ενημέρωσης τη στιγμή που ανταγωνίζεται με τα «στιγμιαία» μέσα ενημέρωσης τα οποία δεν κλείνουν ποτέ καθώς τροφοδοτούνται αενάως!

Για τον λόγο αυτόν θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με διαφορετική ματιά τον έντυπο Τύπο. Ο ρόλος του θα πρέπει να είναι στο εξής συμπληρωματικός ως προς τις ιστοσελίδες του Διαδικτύου τις οποίες θα πρέπει, εκτός των άλλων, να αναπτύξει προκειμένου να καταφέρει να επιβιώσει σε αυτό το περιβάλλον. Μέσα σε έναν κόσμο, δηλαδή, απαλλαγμένο από το βάρος των βιομηχανιών εκτύπωσης και από το χαρτί, από τις διαφορετικές ζώνες της ώρας, από τα γεωγραφικά και τα εμπορικά σύνορα.

Η στρατηγική αυτή φέρει ένα όνομα: διαφοροποίηση. Πριν από λίγα χρόνια η εταιρεία κατασκευής υπολογιστών Αpple χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ένα σύνθημα το οποίο περιέκλειε ολόκληρη τη φιλοσοφία της θέσης στο πλαίσιο του ανταγωνισμού. Το σύνθημα ήταν: «σκέψου διαφορετικά». Εκεί όπου όλοι οι ανταγωνιστές της πουλούσαν τεχνολογία, ισχύ και ταχύτητα, η Αpple έριχνε το βάρος στον σχεδιασμό των υπολογιστών της θέλοντας να δείξει ότι αυτοί αποτελούσαν, εκτός των άλλων, σύμβολα ενός νέου ευχάριστου και καλαίσθητου τρόπου ζωής. Στην εφημερίδα μας προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε και εμείς αυτό το πνεύμα της διαφοροποίησης.

Πιστεύουμε στον γραπτό λόγο που φτάνει πιο μακριά και πιο βαθιά στην ουσία των πραγμάτων καθώς είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να φτάσει (στον αποδέκτη του) πιο γρήγορα από όσο φτάνει η ψηφιακή μουσική.

Σε τι όμως ακριβώς συνίσταται αυτό το νέο πνεύμα διαφοροποίησης; Πρέπει στο εξής να θεωρούμε το χαρτί ένα υλικό πολυτελείας, σπάνιο και ακριβό πάνω στο οποίο θα τυπώνουμε μόνον ό,τι παράγει προστιθέμενη αξία και τίποτε άλλο. Αυτό που κάνει το Διαδίκτυο είναι να ανταποκρίνεται στην πολιτική της ζήτησης: πληκτρολογούμε μια λέξη και αμέσως εμφανίζεται στην οθόνη μας ένας χείμαρρος πληροφοριών. Ο έντυπος Τύπος βρίσκεται στον αντίποδα, στη λογική της προσφοράς.

Παρατηρώντας ότι το δωρεάν «διαδικτυακό μοντέλο» τείνει να υπερκεράσει το επί πληρωμή «έντυπο μοντέλο», αναρωτιόμαστε, εύλογα, πώς θα μπορέσουν στο εξής οι εφημερίδες μας να είναι κερδοφόρες χωρίς να εξαρτώνται από την κρατική χρηματοδότηση.

Ο αναγνώστης πηγαίνοντας στο περίπτερο δεν γνωρίζει τι ακριβώς θα βρει μέσα στις σελίδες της εφημερίδας που θα αγοράσει. Εναπόκειται σε εμάς, όλους όσοι εργαζόμαστε στον χώρο της πληροφόρησης, να «σκηνοθετήσουμε» κατά τον πιο αποτελεσματικό τρόπο το έντυπο αναμειγνύοντας την ουσία της σημαντικής πληροφορίας με την αυθεντικότητα της επεξεργασίας της. Μέσα από ενδελεχείς, διεξοδικά τεκμηριωμένες αναλύσεις, μέσα από μια πρωτότυπη ματιά και με μια σελιδοποίηση γεμάτη δυναμισμό και ευρηματικότητα που θα αιχμαλωτίζει την προσοχή του αναγνώστη. Η πρόκληση έγκειται στον ιδανικό συνδυασμό ουσίας και μορφής καθώς είναι γνωστό ότι η μορφή δεν είναι παρά η ουσία που βγαίνει στην επιφάνεια.

Διαφοροποίηση σημαίνει να κάνουμε τον αγοραστή της εφημερίδας να καταλαβαίνει τα γεγονότα, να του δίνουμε διαρκώς τις απαραίτητες εξηγήσεις και να σεβόμαστε τους δικούς του ρυθμούς ανάγνωσης. Οι περισσότεροι από αυτούς, αν όχι όλοι, «βομβαρδίζονται» καθημερινά από δεκάδες Μέσα που παρέχουν πληροφορίες. Το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους προσφέρουμε σε καθημερινή βάση μια εφημερίδα της οποίας το περιεχόμενο θα γνωρίζουν εκ των προτέρων. Κάτι τέτοιο θα τους ωθούσε ακόμη περισσότερο να αναζητούν την πληροφόρηση ανάμεσα στα τηλεοπτικά κανάλια και να θεωρούν την ανάγνωση του Τύπου περιττή- καθώς παρέχεται έναντι αντιτίμου, ενίοτε δε υψηλού- και παντελώς αδιάφορη. Οταν την ίδια στιγμή σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ανθεί ένας ποιοτικός Τύπος που διανέμεται δωρεάν, ενώ το Διαδίκτυο εξαπλώνεται παντού, με όλο και περισσότερα νοικοκυριά να εξοπλίζονται με συνδέσεις υψηλής ταχύτητας, προσφέροντας μάλιστα συνήθως δωρεάν πρόσβαση σε ιστοσελίδες.

Ωστόσο πρέπει να μείνουμε μακριά από απλοϊκές, αν όχι απλουστευτικές, ιδέες που θα μας οδηγούσαν σε σκέψεις όπως: αφού το Διαδίκτυο προσφέρει σύντομα κείμενα, τα δικά μας ας είναι μακροσκελή· το Διαδίκτυο προσφέρει εικόνες, φωτογραφίες και βίντεο, εμείς ας υιοθετήσουμε ένα λιτό ύφος χωρίς εικονογράφηση κτλ. Η περιπλοκότητα της σημερινής κατάστασης μάς υποχρεώνει να προσανατολιστούμε σε μια «συμπληρωματικότητα» μεταξύ της έντυπης εφημερίδας και της ψηφιακής ιστοσελίδας. Να παραπέμπουμε, δηλαδή, από την ιστοσελίδα στο χαρτί και από το χαρτί στην ιστοσελίδα, «δίνοντας ραντεβού» με τους αναγνώστες μας τόσο στις οθόνες όσο και στο χαρτί. Για παράδειγμα, το άρθρο της εφημερίδας θα πρέπει να περιλαμβάνει διαδικτυακές παραπομπές (links) οι οποίοι με τη χρήση των πολυμέσων θα είναι πολύ πιο πλούσιες σε υλικό.

Αντιστοίχως μια διαδικτυακή συζήτηση (chat) θα πρέπει να παραπέμπει σε άλλες πιο ενημερωμένες αναλύσεις στην έντυπη έκδοση. Αυτή η ιδιοφυής συνέργεια μεταξύ δύο Μέσων επιτρέπει να αναπτυχθούν περαιτέρω δύο ξεχωριστοί κλάδοι που συστεγάζονται κάτω από το ίδιο εμπορικό σήμα. Αυτό ακριβώς γίνεται και με τις δύο «εκδοχές» της εφημερίδας «Le Μonde», την έντυπη και την ηλεκτρονική ( www. lemonde.fr ), τις οποίες συνεχίζουμε να φέρνουμε όλο και πιο κοντά, διατηρώντας όμως τον ιδιαίτερο χαρακτήρα κάθε έκδοσης με την ύπαρξη ξεχωριστών συντακτικών ομάδων που συνεργάζονται στενά μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται ούτε να ορθώσουμε «σινικό τείχος» (μεταξύ των δύο Μέσων), ούτε όμως και να τα συνενώσουμε απόλυτα. Δεν πρόκειται να λειτουργήσει σωστά κάτι αν δεν το βάλεις πρώτα σε λειτουργία.

Μένει να λυθεί το οικονομικό ζήτημα, για να μην πω το αίνιγμα. Ολοι το ξέρουν πως το ψηφιακό μοντέλο είναι μια επένδυση χαμηλού κόστους η οποία απαιτεί λίγα και αποφέρει πολλά. Μια σελίδα διαφήμισης στο Διαδίκτυο κοστίζει οκτώ ως και δέκα φορές φθηνότερα από μια ολοσέλιδη καταχώριση στην εφημερίδα. Με αυτά τα δεδομένα και παρατηρώντας ότι το δωρεάν «διαδικτυακό μοντέλο» τείνει να υπερκεράσει το επί πληρωμή «έντυπο μοντέλο», αναρωτιόμαστε, εύλογα, πώς θα μπορέσουν στο εξής οι εφημερίδες μας να είναι κερδοφόρες χωρίς να εξαρτώνται από την κρατική χρηματοδότηση. Μια κατάσταση που δεν είναι ποτέ επ΄ ωφελεία της ελευθερίας του Τύπου. Αυτό που απαιτείται συμπυκνώνεται σε μία ή μάλλον δύο λέξεις: ποιότητα και επαγρύπνηση, έτσι ώστε η θαυμάσια αποστολή του Τύπου, να κάνει δηλαδή τη δημοκρατία πιο ζωντανή και πιο «ανάλαφρη», να μην ισοπεδωθεί κάτω από ένα τεχνολογικό πρότυπο που σκοπό έχει τελικά να μας απελευθερώσει. *

ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝΕΔΡΙΟ, ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΜΕ!

Μάθημα 1ον: ΕΙΔΗΣΗ είναι...

Κάπως έτσι θα έπρεπε ν' αρχίζει η επιμόρφωση των δημοσιογράφων και κυρίως των τηλεοπτικών καναλιών. Διότι δεν είναι δυνατόν ν' ασχολούνται επί μήνες με τα τεκταινόμενα στο ΠΑΣΟΚ, να το γδέρνουν το ΠΑΣΟΚ για όσα έκανε ή δεν έκανε όταν κυβερνούσε τη χώρα, να αγνοούν το γεγονός ότι ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, να αναλύουν εις τα εξ ων συνετέθη το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να κριτικάρουν τον Παπανδρέου, να τον κομματιάζουν, να τον κοροϊδεύουν ή δήθεν να τον "σατιρίζουν" και τελικά όταν έρχεται η κορυφαία στιγμή που το ΠΑΣΟΚ δείχνει να ξεφεύγει από την εσωστρέφεια και να χαράσσει νέους δρόμους, τα Μέσα Ενημέρωσης να κάνουν ότι δεν βλέπουν, δεν ακούνε, δεν ξέρουν τίποτε!

Το γεγονός ότι προσάραξε ένα κρουαζιερόπλοιο είναι είδηση. Τό ότι σώθηκαν άπαντες οι επιβάτες είναι είδηση. Εκεί όμως τελείωσε η είδηση! Από εκεί και πέρα έρχεται η σειρά του... ριάλιτι! Το να ασχολείται ο Ευαγγελάτος στον Αντέννα επί είκοσι (20) λεπτά με το θέμα και να αγνοεί το ΣΥΝΕΔΡΙΟ του ΠΑΣΟΚ, την κορυφαία αυτή διαδικασία ενός κόμματος εξουσίας, τότε κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο των ΜΜΕ!

Αλλά όλοι οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι και σταθμοί χθες έδειξαν ότι ηθελημένα δεν ασχολούνται με τις πραγματικές διαστάσεις του πολιτικού αυτού γεγονότος που είναι το ΣΥΝΕΔΡΙΟ του ΠΑΣΟΚ. Κι όσο ασχολήθηκαν (και οι εφημερίδες) το συνέδεσαν με το αν πήγε ή δεν πήγε ο Τσίπρας, τι είπε ο Τσίπρας, αν έδωσε το χέρι του ο Παπανδρέου, αν πρότεινε συνεργασία στον Συνασπισμό κ.λπ. Ο Παπανδρέου είπε εκπληκτικά πράγματα, έθιξε ένα σωρό ζητήματα που αλλάζουν το τοπίο κι αυτοί ασχολούνται με την μοτοσικλέτα του Τσίπρα...

Λέει ο σοφός λαός: Όταν δεν πρέπει βρέχει και το Μάη δροσολογάει! Ασχολούνται με το ΠΑΣΟΚ όταν γουστάρουν. Τώρα που το ΠΑΣΟΚ κάνει τα μεγάλα βήματα για τη μεταμόρφωσή του, αυτοί σφυρίζουν αδιάφορα. Αλλά, θα συνεχίσω αργότερα.

Τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ και το "κόλλημα" στη λάσπη!

"Τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ" είναι ο τίτλος του άρθρου της δημοσιογράφου Ελλης Τριανταφυλλου που δημοσιεύεται σήμερα Τετάρτη, στην εφημερίδα "Η Καθημερινή" (12/3/2008) και αποτυπώνει μια "αντικειμενική" επισκόπηση της κατάστασης στην οποία βρίσκεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η νηφαλιότητα είναι ένα χαρακτηριστικό που δεν το έχουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Αντιθέτως, αυτό που χαρακτηρίζει τους διάφορους εγκεφάλους που υποτίθεται ότι νοιάζονται για το μέλλον του Κινήματος, είναι η ιδιοτελής ενασχόληση με το Κίνημα κι αυτό δυστυχώς αποδεικνύεται καθημερινά. Το αν υπάρχουν κάποιοι θαρραλέοι που βάζουν το γενικό υπεράνω του ατομικού συμεφέροντος, αυτοί αποτελούν εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Το επικείμενο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που αρχίζει αύριο, πιθανόν να ξεμπλοκάρει κάποιες δυνάμεις που θα σπρώξουν το Κίνημα ώστε να ξεφύγει από τη λάσπη στην οποία έχει κολλήσει αφότου ανέλαβε τα ηνία ο Γιώργος Παπανδρέου, για τον οποίο ευχόμαστε τα καλύτερα. Νιώθουμε την αγωνία του, τον εμπιστευόμαστε, είναι ηθικός, ακέραιος, αγαπά τον τόπο και θέλει να υπηρετήσει το λαό. Όμως τι είναι εκείνο που εμποδίζει το ξεδίπλωμα της θριαμβικής σημαίας;

Βεβαίως βλέπουμε ότι από την πλευρά του Βενιζέλου δεν υπάρχει πλέον εκείνη η ζέση που είχε πάντα, λες και κάτι τον κρατάει. Δεν μας απασχολούν τα διάφορα σενάρια που λένε ότι περιμένει το στραβοπάτημα του Γιώργου για να ξαναβγεί μπροστά. Είναι πρόεδρος ο Γιώργος, συνεπώς πρέπει να στηρίξει τον πρόεδρο. Δεν βλέπει τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις; Έχουμε τυην αίσθηση ότι είναι πλέον ηθελημένα παροπλισμένος, περιμένοντας την κατάρρευση του Γιώργου. Να ξέρει ότι τότε τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

Από την άλλη είναι γεγονός ότι τα μέσα ενημέρωσης δεν βλέπουν με καλό μάτι το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι δυνατό, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ να έχει θέσεις για όλα τα θέματα που απασχολούν τον τόπο και τουςε Έλληνες και τα μέσα ενημέρωσης να τα αγνοούν ή να λένε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει θέσεις κ.λπ. Οι δικαιολογίες που προβάλλει σχετικά με τα ΜΜΕ ο Γιώργος δεν είναι τυχαίες κι ούτε το κάνει «για να ανακουφίσει τις προσωπικές του αγωνίες». Η επιχείρηση απαξίωσης του Γιώργου και του ΠΑΣΟΚ έχει αρχίσει από καιρό. Ωστόσο, δεν μπορούμε, σε καμιά περίπτωση, να το επικαλούμαστε συνεχώς την εχθρική στάση των ΜΜΕ.

Για να δούμε το άρθρο της Ε. Τριανταφύλλου:

Ασυγκράτητη, δείχνει, πλέον η πτώση των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου μέχρι σήμερα έχει χάσει περίπου επτά μονάδες από την εκλογική του δύναμη, σε αντίθεση από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη σταθερή δυναμική άνοδό του. «Το φαινόμενο Τσίπρα έχει ημερομηνία λήξεως», επιμένουν ορισμένα από τα στελέχη του, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να ξορκίσουν τις αλλεπάλληλες κρίσεις πανικού που προκαλούν οι δημοσκοπήσεις της περιόδου. Αλλοι, πιο ρεαλιστές και ειλικρινείς παραδέχονται ότι ίσως αυτό που έχει λήξει να είναι το προϊόν του ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα έπρεπε να έχει αποσυρθεί προ καιρού από τα ράφια του πολιτικού σούπερ μάρκετ.

Η εκδοχή αυτή, ωστόσο, ούτε που περνάει από το μυαλό του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γ. Παπανδρέου, ο οποίος εσχάτως ανακάλυψε τις παλιές θεωρίες των συμφερόντων για να ανακουφίσει τις προσωπικές του αγωνίες. Τι υποστηρίζει; Οτι ορισμένοι εκτός ή εκτός ΜΜΕ δεν θέλουν ένα αυτόνομο και ισχυρό Κίνημα, που εκφράζει πραγματικά τη βούληση του ελληνικού λαού και ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, το ΠΑΣΟΚ χάνει δυνάμεις γιατί δεν εκφράζει κανένα ξεχωριστό, ειδικό συμφέρον. Κι επειδή ακριβώς η συρρίκνωση των ποσοστών του οφείλεται στον πόλεμο των συμφερόντων που δέχεται, αύριο-μεθαύριο, οι πολίτες θα το καταλάβουν και θα το επιβραβεύσουν για τη μέχρι σήμερα στάση του.

Η θεωρία του Ακη Τσοχατζόπουλου, είναι διαφορετική. «Ο κόσμος μας, η βάση, ζητάει ξανά ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ που ήξερε», υποστηρίζει το άλλοτε κραταιό στέλεχος του Κινήματος, αρνούμενο και αυτό να αποδεχθεί ότι ο κόσμος γυρίζει την πλάτη στο ΠΑΣΟΚ που ήξερε. Αραγε, ποιο είναι το σημερινό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ; Οτι αποκλίνει από το μοντέλο που του εξασφάλισε την πολιτική κυριαρχία για χρόνια ολόκληρα; Ή ότι προσπαθει με νύχια και με δόντια να διατηρήσει ένα μοντέλο, το οποίο όχι μόνο έχει απολέσει πλήρως την αίγλη του παρελθόντος, αλλά στην πραγματικότητα έχει καταδικαστεί στη συνείδηση των πολλών; Είναι η ιδεολογία το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ ή η προσωπικότητα του αρχηγού αυτή που δεν εμπνέει;

Ο ασφαλέστερος ίσως τρόπος για να απαντηθεί το ερώτημα είναι να προσδιοριστούν οι σημερινές ανάγκες των πολιτών και να ιεραρχηθούν τα προβλήματά τους. Κατά γενική παραδοχή, το νούμερο ένα πρόβλημα των πολιτών -ακόμη μεγαλύτερο κι από την ανεργία και την ακρίβεια- είναι αυτό του άδικου και ανέντιμου κράτους. Ο πολίτης δεν εμπιστεύεται το κράτος το οποίο ταυτίζει με τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, τα αυθαίρετα, τα φακελάκια...

Οι κυβερνήσεις Σημίτη επιχείρησαν να βελτιώσουν την κατάσταση, αλλά οι παρεμβάσεις ήταν άτολμες και τα πρώτα βήματα έμειναν μετέωρα. Κάτι ανάλογο συνέβη και στην πρώτη τετραετία διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ., όπου οι οραματικές εξαγγελίες υποχώρησαν υπό το βάρος της αδυναμίας του ίδιου του συστήματος εξουσίας να κάνει τη μεγάλη ανατροπή. Εκεί ακριβώς ίσως εντοπίζεται το πολιτικό κενό στην άλλοτε πολιτική επικράτεια του ΠΑΣΟΚ. Στην αδυναμία του να προβάλε,ι αλλά και να εγγυηθεί άλλου τύπου διαχείριση της εξουσίας. Το ίδιο το κόμμα και ο αρχηγός του.

ΠΟΤΕ η ελευθερία της έκφρασης καταντά ασυδοσία;

Blogs: Μια κατάκτηση με παιδικές ασθένειες

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Ο Σχολάριος, ο Ημίαιμος, η Ροδιά, ο Πιτσιρίκος, ο Δε μασάμε ρε, ο Φούζι Μπουρλέσκ «ανέβασαν» ιστοσελίδες, κοινοποιούν πληροφορίες και κουβεντιάζουν στα ιντερνετικά παράθυρα. Χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, προσφέροντας στον αναγνώστη όχι μιαν απλή γραμμική αφήγηση, αλλά την ευκαιρία να διαλέξει και να απορρίψει.

Στην εποχή της ψηφιακής επανάστασης τα πάντα αλλάζουν, η επικοινωνία μπορεί πλέον να πάρει τη μορφή ενός άυλου κειμένου, το οποίο ταξιδεύει χωρίς προορισμό, με διαρκή ρευστότητα, όπου εξαρτάται άμεσα από το βαθμό της διάδρασης ανάμεσα στον αποστολέα και τον αποδέκτη.

Στο διαδικτυακό λαβύρινθο είσαι αναγκασμένος να αναμετρηθείς με τα νέα μέσα. Ταξιδεύεις στους ωκεανούς της πληροφορίας, αντιλαμβάνεσαι ότι δεν έχεις να κάνεις με καινούργιο καθεστώς, αλλά με μια κατάσταση από καιρό εγκαθιδρυμένη. Οπως σημειώνει ο Νίκος Δήμου, αναφερόμενος στην προφητεία του Μαλάρμ, «ο κόσμος έχει ήδη καταλήξει σε ένα βιβλίο, ένα βιβλίο απέραντο, με εκατοντάδες εκατομμύρια αναγνώστες. Ενα βιβλίο που περιέχει οτιδήποτε δημιούργησε και δημιουργεί η ανθρωπότητα: κείμενα, εικόνες, ήχους -αλλά κυρίως, λόγο, γραπτό λόγο. Το μέγιστο ποσοστό του Ιντερνετ είναι λέξεις».

Γνωστοί Ελληνες μπλόγκερ μιλούν για τα νέα δικτυακά ήθη, για τα όρια του ψηφιακού λόγου. Απαντούν στο ερώτημα: «Η ελευθερία της έκφρασης πότε καταντά ασυδοσία;»... [συνέχεια ΕΔΩ]

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ... ΤΗΛΕΒΟΥΡΚΟ!

Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥ «ΚΟΥΤΙΟΥ». [Tης Έλλης Τριανταφύλλου, Η Καθημερινή, 30/1/2008]. Τι μπορούν άραγε, να κάνουν οι πολίτες για να μην διολισθήσουν ψυχολογικά στην αίσθηση του τηλεβούρκου, που εσχάτως μεταδίδεται πανταχόθεν: Μια πρόταση που έγινε και εγγράφως, είναι να πατήσουν το τηλεκοντρόλ και να κλείσουν τους τηλεοπτικούς δέκτες (σ.σ. ή να κλείσουν τη φωνή και να βλέπουν μόνο τα πρόσωπα να μορφάζουν. Αυτό ίσως να έχει και πλάκα καμιά φορά). Αρκεί αυτό; Εξαρτάται. Μπορεί και να αρκεί, αν δεχθούμε ότι είναι πιθανό να έχουμε υπερτιμήσει το μέγεθος αλλά και τα χαρακτηριστικά του εγχώριου φιλοθεάμονος τηλεοπτικού κοινού - και κατά συνέπεια και τη δύναμη που «μεταγγίζει» στους τηλεαστέρες. Αφορμή για την παραπάνω σκέψη πήρα προ ημερών, σε μία επίσκεψη σε επιστημονικό χώρο. Οκτώ στους δέκα παριστάμενους δεν είχαν παρακολουθήσει καμιά από τις εκπομπές που θεωρούνται ιδιαίτερα δημοφιλείς και λόγω συγκυρίας, και οι δύο που τις είχαν παρακολουθήσει αποσπασματικά, δήλωναν άγνοια για την εξέλιξη των υποθέσεων που οι συγκεκριμένες εκπομπές παρουσίαζαν, παραδεχόμενοι ότι δεν ένιωσαν καμιά ανάγκη να ενημερωθούν στο επίπεδο της τρέχουσας επικαιρότητας. [συνέχεια ΕΔΩ]

TΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Καλά φάγαμε... καλά ήπιαμε...

TΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΜΑΚΡΗ

Είναι κεφάαατος, γυρίζει απ'του Ζαχόοοπουλουυυ!!!

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

Κι επειδή πολλοί θα νομίζουν ότι ο φανατισμός δεν μας αφήνει να δούμε παραπέρα, έχω να πω ότι εγώ προσωπικά ποτέ δεν δίστασα να μιλήσω ελεύθερα. Κι όσο ήμουνα διευθυντής στην ΕΞΟΡΜΗΣΗ ουδέποτε δέχθηκα εντολές! ΟΜΩΣ, θα αναδημοσιεύσω εδώ το τελευταίο κείμενο που απευθυνόταν εν είδει "ανοιχτής επιστολής" στον τότε πρωθυπουργό και Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Κώστα Σημίτη. Μπορεί να μην του δόθηκε η απαραίτητη προσοχή. Αν το διαβάσετε, θα διαπιστώσετε πόσο δραματικά επίκαιρο είναι και διαχρονικό. Εθίγη τότε το τεράστιο ζήτημα που δυστυχώς απασχολεί και τώρα το ΠΑΣΟΚ αλλά και ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και έχει σχέση με τη λειτουργία των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ωστόσο, θίγονται και ζητήματα που και σήμερα βασανίζουν την κοινωνία μας, όπως είναι η διαφθορά κ.λπ.:

Ποια η μετεξέλιξη μετά το τέλος της “Εξόρμησης”

Πρόεδρε, το τέλος της “Ε” δεν μπορεί να είναι ένα βουβό και άδοξο τέλος. Ούτε να συμβολίζει το τέλος μιας εποχής, όταν το κόμμα το οποίο εκφράζει, μετεξελίσσεται και βρίσκεται μάλιστα στην κυβέρνηση. Γιατί κατά τον ίδιο τρόπο θα μπορούσε και η εφημερίδα του να μετεξελιχθεί, εάν μετά το τέλος της παλαιάς συλλογικότητας είχε πραγματικά εμφανιστεί μια «συλλογικότητα» άλλη... Η έκδοση περιοδικού δεν αποτελεί μετεξέλιξη, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα.

Αντικειμενικά, το μηνιάτικο «περιοδικό» που θα βγει στη θέση της “Ε” είναι αδύνατον να καλύψει χρονικά και πρακτικά το σύνολο της ενημέρωσης, της σκέψης και των ιδεών, που έχει ανάγκη ο χώρος. Το ερώτημα που πλανάται, λοιπόν, είναι:

Με ποιο «μέσον» επικοινωνίας το ΠΑΣΟΚ θα περάσει και θα καλλιεργήσει μια άλλη αντίληψη για την πολιτική επικοινωνία από εκείνη της «διαπλοκής» των ιδιωτικών ΜΜΕ;

Μπροστά στο τέλος, η “Ε” έχοντας καταγράψει 23 χρόνια παρουσίας πλάι στο ΠΑΣΟΚ ως μέσον δημοσιογραφικής έκφρασης, έχει να ιστορήσει και να πει πολλά, όπως μπορεί να εκτιμήσει και το αντίκρισμα των επιλογών στην επικοινωνιακή πολιτική. Γιατί, στη μακρά της πορεία κατέχει ένα σημαντικό αρχείο «προσκηνίου» του ΠΑΣΟΚ, καθώς όλοι οι επιφανείς του ΠΑΣΟΚ, όσο και οι αφανείς, έχουν καταγράψει κατά καιρούς τις απόψεις τους σ’ αυτή την εφημερίδα και έχουν προβληθεί. Τα περισσότερα από αυτά τα πρόσωπα, πρωταγωνιστούν σήμερα ως αξιωματούχοι στην πολιτική σκηνή της χώρας. Έτσι, θα πρέπει να αναγνωρίσει κάθε αντικειμενικός παρατηρητής ότι η αντανακλαστικότητα της απήχησης του πολιτικού λόγου της κομματικής ελίτ ήταν πάντοτε προφανής, τόσο σε περιόδους ανόδου, όσο και σε περιόδους παρακμής, που ζήσαμε λέγοντας μόνον «μισές αλήθειες». Το γεγονός ότι έφθασαν να πωλούν τα παραπολιτικά στις στήλες των εφημερίδων και όχι τα πολιτικά, είναι τουλάχιστον αντικείμενο έρευνας.

Η “Ε” δεν κατέπεσε κυκλοφοριακά ερήμην αυτού του λόγου, ή ερήμην της αποστροφής του κόσμου προς τα κομματικά και της χαμηλής πολιτικής αξιοπιστίας της προπαγανδιστικής «επικοινωνίας». Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει «άλλοθι» σήμερα για να εξοβελιστεί η ανάγκη για την πολιτική εφημερίδα, η ανάγκη για τη δημοσιογραφική έκφραση της συλλογικότητας.

ΠΡΟΕΔΡΕ, η αγωνία μας όπως αντιλαμβάνεσθε, δεν είναι για το οριστικό τέλος της “Ε”. Η αγωνία μας επικεντρώνεται στο γεγονός ότι καμιά άλλη εφημερίδα, τουλάχιστον προς το παρόν δεν θα πάρει τη θέση της “Ε”. Στο γεγονός ότι η επικοινωνιακή πολιτική του ΠΑΣΟΚ που αντικειμενικά θα έπρεπε να είναι ζεύξη του «είναι» και του «φαίνεσθαι», της μορφής και του περιεχομένου, μένει μετέωρη, πατώντας με το ένα πόδι μόνο στο «φαίνεσθαι». Στο γεγονός ότι η επικοινωνιακή πολιτική παραδίδεται άνευ όρων στα συμφέροντα και τις ορέξεις των ιδιωτικών ΜΜΕ, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα.

Το «άλλοθι» που λανσάρεται είναι ότι μπήκαμε στη «μετακομματική» εποχή και δεν χρειάζονται κομματικά έντυπα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μπήκαμε και στην «μεταπολιτική» εποχή για να παραδοθούμε χωρίς αντιστάσεις και αντισώματα στους ανεξέλεγκτους όρους της πλήρους ιδιωτικοποίησης της ενημέρωσης. Είναι πασιφανές ότι πολλοί αξιωματούχοι της κομματικής ελίτ βολεύονται σ’ αυτό το καθεστώς της προσωποποίησης της πολιτικής και έχουν αναπτύξει ιδιαίτερες και προνομιακές σχέσεις με τα ιδιωτικά ΜΜΕ

Είναι πασιφανές το αδιαφανές της κρατικής διαφήμισης και με ποιους όρους διανέμεται... Και είναι πρόκληση το απυρόβλητο της καταγγελλόμενης, κατά τα άλλα, εκτεταμένης διαπλοκής από τους πολιτικούς αξιωματούχους. Έτσι, θα ήταν λίαν ενοχλητικό ένα «μέσον» μαζικής δημοσιότητας, σήμερα, που όχι μόνον θα διακήρυσσε τη «διαφάνεια» αλλά και θα την εννοούσε κιόλας. Και πρώτα απ’ όλα, για τη διαφάνεια πολλών μεγάλων ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ που καταπατούν τη νομιμότητα και χρωστούν τεράστια ποσά στο δημόσιο, χωρίς να έχουν ουσιαστικές συνέπειες, ενώ από την άλλη μεριά διαμορφώνουν κλίμα – κατασκευάζουν συναίνεση ή αντιπολίτευση κατά το δοκούν – και διαφεντεύουν με αυτό τον τρόπο το χώρο στα όρια εξουσίας και παραεξουσίας.

ΠΡΟΕΔΡΕ, είναι φανερό ότι πολλοί αξιωματούχοι της κομματικής ελίτ, που εισηγήθηκαν και το κλείσιμο της “Ε”, δεν ανησυχούν γι’ αυτά τα φαινόμενα. Αφού ευτέλισαν πρώτα το περιεχόμενο του κομματικού λόγου που φιλοξενούσε η “Ε” στη φάση της παρακμιακής περιόδου, ως υπεύθυνοι γραμμής στη συνέχεια, είδαν συμφερότερο να συνάψουν προνομιακές σχέσεις, ο καθένας ξεχωριστά, με τα ιδιωτικά ΜΜΕ. Και αφού την ευτέλισαν, θέλησαν να την πετάξουν στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Φορώντας οι ίδιοι, αργά ή γρήγορα, τον εκσυγχρονιστικό μανδύα. Δεν σας λέει τίποτε, άραγε, ότι οι αξιωματούχοι της κομματικής ελίτ, της παλαιάς και της νέας, που επί ένα χρόνο συζητούν για το «περιτύλιγμα» και το φαίνεσθαι του περιοδικού, χωρίς να γίνεται καμιά κουβέντα για το περιεχόμενο;

Και δεν προβληματίζει, άραγε, ότι οι υπαίτιοι της παρακμής του κομματικού λόγου, παρουσιάζονται τώρα ως «πρωταγωνιστές» της αναγέννησης;

ΠΡΟΕΔΡΕ, είναι αλήθεια ότι εσείς, με την έλευσή σας στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, εγκαινιάσατε μια νέα ορολογία για την ενημέρωση και πληροφόρηση της κοινής γνώμης – πέρα από την προπαγάνδα και την πολιτική διαφήμιση – τον όρο της «επικοινωνιακής πολιτικής».

Και συνδέσατε αυτή την έννοια με τη δημιουργία συναίνεσης για την προώθηση των μεταρρυθμίσεων, τη συνδέσατε με τον εκσυγχρονισμό. Την ειλικρινή σχέση με την πραγματικότητα. Την θέσατε ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ενεργοποίηση της κοινωνίας με πρώτο και βασικό στοιχείο την αξιοπιστία. Και πράγματι, το ΠΑΣΟΚ σήμερα και η κυβέρνησή του, απολαμβάνει υψηλή αξιοπιστία μέχρι το συλλογικό επίπεδο της ΚΕ. Από εκεί και πέρα όμως τα πράγματα διαφοροποιούνται - δεν υπάρχει συλλογική έκφραση. Υπάρχουν «αξιωματούχοι» του ΠΑΣΟΚ που διαχέονται σε όλη τη χώρα

Και είναι εμφανείς οι προσωπικές πολιτικές. Συνεχίζεται η νομή της εξουσίας. Έτσι, προς τα κάτω, το όλον του ΠΑΣΟΚ, στις νομαρχίες και στις νομαρχιακές επιτροπές, απαρτίζεται από «μικροϊδιοκτήτες» του κόμματος με ανάλογη συμπεριφορά και σκοπιμότητες. Εκεί, η νέα «επικοινωνιακή πολιτική» δεν βρίσκει αποδέκτες, δεν έχει καμιά απήχηση. Όσες απόπειρες έγιναν, έπεσαν στο κενό. Γιατί η «νομενκλατούρα» των μεσαίων στελεχών παραμένει η ίδια με την παλιά και το μόνο που άλλαξε είναι ότι φόρεσε πολύ εύκολα τον «εκσυγχρονιστικό μανδύα».

Εδώ, φαίνεται και η ελλειπτικότητα της νέας επικοινωνιακής πολιτικής, ότι δηλαδή στερείται σχετικής επεξεργασίας. Εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα ενδοεπικοινωνίας και η ανάγκη του επικοινωνιακού «μέσου» για τα ίδια τα μέλη του κόμματος στο βαθμό που προτάσσεται ο νέος πολιτικός πολιτισμός.

Η εγκατάλειψη της “Ε” στο προηγούμενο διάστημα και η «εχθρική» στάση ορισμένων στελεχών του κεντρικού μηχανισμού έχει κοστίσει ήδη στην ενδοεπικοινωνία. Γιατί, χωρίς επικοινωνιακό «μέσον», ο χώρος στερήθηκε ένα αναντικατάστατο «μέσον» εσωτερικού διαλόγου, ένα εργαλείο πολιτικής παιδείας. Ή μήπως θα έπρεπε να περιμένουμε από τα ιδιωτικά ΜΜΕ να συμβάλουν στα θέματα πολιτικής παιδείας και του νέου πολιτικού πολιτισμού για το ΠΑΣΟΚ;

Η “Ε”, παρότι «τελειωμένη» πριν την ώρα της, παρουσίασε, με όποιον τρόπο μπορούσε, το υλικό από τον ΟΠΕΚ και το ΙΣΤΑΜΕ και τουλάχιστον 1.000 στελέχη σε όλη τη χώρα είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν και να μελετήσουν αυτό το υλικό, το οποίο ήταν όντως επιμορφωτικό. Δοκιμάστηκαν, βέβαια, κι άλλοι τρόποι από το γραφείο επιμόρφωσης του ΠΑΣΟΚ. Στάλθηκαν 50.000 επιστολές με ερωτηματολόγια προς τα μέλη σε όλη την Ελλάδα και απάντησαν, τελικά, μόνον 150!

Και η ειρωνεία είναι ότι οι εμπνευστές και οι υπεύθυνοι αυτής της αποτυχημένης επιμορφωτικής και ενημερωτικής λειτουργίας είχαν βαρύνουσα γνώμη για το κλείσιμο της “Ε”, διότι είναι εκ των συμβούλων της επικοινωνιακής πολιτικής. Αντίθετα, ο διευθυντής αυτής της ιστορικής εφημερίδας δεν εκλήθη ποτέ να πει τη γνώμη του, έστω για τους τύπους της δεοντολογίας. Κατά τ’ άλλα, Πρόεδρε, μπορούμε να μιλούμε για τη νέα συλλογικότητα.

ΠΡΟΕΔΡΕ, το μεγάλο «έλλειμμα επικοινωνίας» του ΠΑΣΟΚ, το οποίο συχνά σας απασχολεί, δεν βρίσκεται στο «φαίνεσθαι» αλλά στο «είναι», στην ουσία και το περιεχόμενο της πολιτικής και στα διάφορα επίπεδα που αυτή ασκείται.

Όπου η κυβέρνηση πήρε μεγάλες πρωτοβουλίες για μεταρρυθμίσεις, όπως π.χ. στην παιδεία και στο πρόγραμμα «Καποδίστριας», παρά τις όποιες αντιδράσεις, βγήκε τελικά, επικοινωνιακά, κερδισμένη. Εξασφάλισε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την κοινωνική συναίνεση.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι και τόσο τεχνικό στην παρουσίαση του κυβερνητικού έργου, όσο συνήθως εμφανίζεται, για έναν απλούστατο λόγο: Όπου υπάρχει εξουσία, μαζεύονται από μόνοι τους οι διάφοροι τεχνικοί και τεχνοκράτες και στην προκειμένη περίπτωση οι «επικοινωνιολόγοι» διαφημιστές. «Όπου γάμος και χαρά», δηλαδή. Μάλιστα, εάν ερευνήσετε καλά το κόμμα και την κυβέρνηση θα δείτε ότι πάρα πολλοί «διαφημιστές» έχουν στελεχώσει διάφορες επιτροπές και τομείς για να... προσφέρουν τις υπηρεσίες τους! Μολαταύτα, τα φώτα τους δεν επαρκούν για να φωτίσουν πολιτικές και πρωτοβουλίες που δεν υπάρχουν... Και δεν υπάρχουν πολιτικές και «μέσα» να παρουσιάζουν θέματα διαφάνειας στη διαχείριση δημοσίου χρήματος...

Διαρκώς νόμοι προστίθενται πάνω στους νόμους, αλλά η Ελλάδα της μίζας και της αρπαχτής, όπως εσείς ο ίδιος είχατε καταγγείλει στο συνέδριο, μένει το ίδιο ανέπαφη και στο απυρόβλητο. Οι νόμοι στο οικονομικό πεδίο, συνεχίζουν να εφαρμόζονται συνήθως για τους φτωχούς και δυστυχισμένους, ενώ οι εκκρεμότητες για τους μεγάλους τακτοποιούνται, ως γνωστόν, με άλλο τρόπο. Οι μεγαλο-οφειλέτες του δημοσίου και μεταξύ αυτών και ορισμένοι μεγαλο-καναλάρχες, απολαμβάνουν σχετική ασυλία, αντίθετα, οι «μικροί» αντιμετωπίζουν άμεσα τις συνέπειες του νόμου.

Η παραεξουσία και η παραοικονομία έχουν δικιά τους ανεξέλεγκτη κυβέρνηση και το κράτος σε πολλές περιπτώσεις παρακολουθεί θεατής. Το φαινόμενο έχει επεκταθεί και στην περιφέρεια

Σε πολλές περιπτώσεις το κράτος και η οικονομία λειτουργεί χωρίς κεντρικό έλεγχο. Όταν αυτό το έλλειμμα κοινωνικής δικαιοσύνης δεν απασχολεί, όταν η διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων, λόγω της εκτεταμένης διαφθοράς δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς, όταν για όλα αυτά τα θέματα δεν υπάρχει επικοινωνιακή πολιτική που να τα καταδεικνύει...

Τότε πώς μπορούμε να περιμένουμε ευρύτερη κοινωνική συναίνεση; Γιατί να συγκινηθούν οι πολίτες για την πολιτική; Καλή είναι η οικονομική σύγκλιση με την Ε.Ε., καλή η «Κεντροαριστερά», καλοί και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, αλλά υπάρχει η διαφθορά και η κοινωνική αδικία για την οποία δεν μιλάει κανείς συγκεκριμένα.

Μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα μας είναι και το περίφημο πακέτο Ντελόρ. Μεγάλες δαπάνες δισεκατομμυρίων δίνονται για τη δημοσιότητά του, αλλά αυτή η «δημοσιότητα» δεν λέει τίποτε περισσότερο στους πολίτες από αυτό που ήδη γνωρίζουν: απλώς την ύπαρξή του! Τα υπόλοιπα κοινοποιούνται με μια ειδική γλώσσα «καθαρεύουσα», τα ξέρουν μόνο οι επιτήδειοι κρατικοί υπάλληλοι. Οι σύμβουλοι διαχείρισης και άλλοι διαμεσολαβητές...

Κατά τα άλλα, το κύκλωμα διαφήμισης ΜΜΕ και προμηθευτών του δημοσίου καλά κρατεί... Η κομματική νομενκλατούρα ανά την επικράτεια έχει άριστες σχέσεις μαζί του κι εσείς, κ. Σημίτη, κι εμείς εδώ στην “Ε”, περιμένουμε με «ερασιτέχνες» να κάνουμε επικοινωνιακή πολιτική και να κάνουμε σύμμαχό μας την ενεργοποιημένη κοινωνία. Με ποια «μέσα»; Με τι είδους κόμμα;

ΠΡΟΕΔΡΕ, γνωρίζουμε το μακροπρόθεσμο της στρατηγικής σας, όπως την έχει ήδη αντιληφθεί η ελληνική κοινωνία. Την «επανίδρυση» του κόμματος, τη «νέα συλλογικότητα» με στόχο την κοινωνία των πολιτών, της αξιοκρατίας, της χρηστής διαχείρισης και των δικτύων αλληλεγγύης. Γι αυτό και σας ανταμείβει ως ηγέτη με ενισχυμένη αξιοπιστία... Αλλά, είναι επίσης εμφανές ότι η πολιτική σας και οι προθέσεις δεν βρίσκουν ανάλογη στάση από τη «συνομοσπονδία» των μικροϊδιοκτητών του κόμματος, από τους μηχανισμούς και την κομματική ελίτ.

Έτσι, το άνοιγμα που επιχειρείται προς την κοινωνία δεν έχει την προωθητική δύναμη που χρειάζεται, δίχως μια ηθική εκστρατεία κατά της διαφθοράς και των νέο-πελατειακών σχέσεων που διαπλέκονται μεταξύ κόμματος και κράτους.

Η ελλειπτικότητα της επικοινωνιακής πολιτικής πηγάζει ακριβώς από την ελλειπτικότητα δραστικών εγχειρημάτων κοινωνικού εκσυγχρονισμού. Και τούτο πηγάζει από το τρομακτικό έλλειμμα διαφάνειας στις λειτουργίες του κράτους. Είναι εντυπωσιακό πως μέσα από τον καταιγισμό της πληροφόρησης χάνεται το ουσιώδες και η αλήθεια των πραγμάτων. Και προς αυτή την κατεύθυνση ελάχιστη πρόοδος έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια. Αντίθετα το γεγονός ότι δεν υπάρχουν διεφθαρμένοι κυβερνήτες, βολεύει ως ηθικόν άλλοθι της αδιαφάνειας. Δεν έχουμε που δεν έχουμε αντιστάσεις και αντισώματα στο σώμα της διατεταγμένης και διαπλεκόμενης ενημέρωσης. Δεν έχουμε καν θεσμούς κοινωνικού ελέγχου (οργανώσεις πολιτών και καταναλωτών) και καταλήγουμε να κλείσουμε και το μοναδικό έντυπο της κομματικής συλλογικότητας που θα μπορούσε να εκφράσει μηνύματα ηθικής εκστρατείας.

Και το ερώτημα παραμένει: πού είναι η «νέα συλλογικότητα», πού βρίσκεται η ηθική δεσμευτικότητα;

Ξέρετε ότι ο μεγάλος Αμερικανός διανοητής και επικοινωνιολόγος Νόαμ Τσόμσκι λέει κάτι που από πρώτη άποψη φαίνεται διαστροφικό: Προσωπικά –λέει– προτιμώ τους διεφθαρμένος κυβερνήτες σε μια δημοκρατική κατά τα άλλα πολιτεία διότι, πιεζόμενοι και απολογούμενοι οι ίδιοι αισθάνονται διαρκώς την ανάγκη να κάνουν και κάτι κατά της διαφθοράς που απλώνεται στο κράτος και στην κοινωνία για να ελαφρύνουν τη δική τους θέση έναντι της κοινής γνώμης.

Αντιθέτως, πολλοί ηθικά άμεμπτοι κυβερνήτες που δεν τους αγγίζει τίποτε, από το βόρβορο της διαφθοράς και των διαπλεκομένων, ζουν στη γαλήνη της δικής τους καθαρότητας, αλλά δεν κάνουν και τίποτε για να απαλλάξουν την κοινωνία από τα φαινόμενα διαφθοράς, δημιουργώντας έτσι «το ηθικόν άλλοθι του συστήματος». Δεν γνωρίζουμε εάν είναι σωστό να υιοθετήσει κανείς μια τέτοια άποψη, αλλά είναι σίγουρα μια καλή επισήμανση του φαινομένου και των κινδύνων, οι καλές προθέσεις να μείνουν μόνον προθέσεις όταν δεν υπάρχουν και δραστικά μέτρα κατά της παραεξουσίας και της διαφθοράς.

ΠΡΟΕΔΡΕ, η διεύθυνση αυτής της εφημερίδας αναγνωρίζει με ευγνωμοσύνη, θα λέγαμε, τις προσπάθειές σας για τον κοινωνικό διάλογο, για μια ευρύτερη κοινωνική συναίνεση στο πλαίσιο των οικονομικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Για την ελευθερία της έκφρασης που φθάνει στα όρια της αμφισβήτησης και της αμφιβολίας. Αυτά τα στοιχεία της εφαρμοσμένης πολιτικής σας εισάγουν πράγματι σε ένα νέο πολιτικό πολιτισμό. Τούτο μας επιτρέπει, μάλιστα, να κάνουμε και τις παραπάνω επισημάνσεις αυτού του εντύπου.

• ΥΓ.: Όποιος έχει όρεξη και διάθεση, κουβεντιάζουμε!
  

ΕΣΗΕΑ: ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

[Ας βγάλουν οι εκδότες εφημερίδες εκείνη την ημέρα - ΠΡΕΠΕΙ όμως να είναι ΛΕΥΚΕΣ! ]

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καλεί όλους τους δημοσιογράφους που εργάζονται στις εφημερίδες, τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ιδιωτικούς και δημοτικούς, το Ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδας, την ΕΡΤ και τους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, την τηλεόραση της Βουλής, τα Γραφεία Τύπου, το Δημόσιο, το ΑΠΕ και το ΜΠΕ, να συμμετάσχουν μαζικά και μαχητικά στην 24ωρη απεργία της Τρίτης 27 Νοεμβρίου 2007.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους, μέλη και μη μέλη των Ενώσεων Συντακτών και όλους τους εργαζόμενους στον Τύπο και τα ΜΜΕ, να πάρουν μέρος μαζικά στη συγκέντρωση, που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2007, στις 11 π.μ., έξω από τα γραφεία της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας και Βουκουρεστίου). Ολοι μαζί θα διαμαρτυρηθούμε για τις αποφάσεις της κυβέρνησης, που στρέφονται εναντίον των Ταμείων του Τύπου.

Κατά τη διάρκεια της απεργίας:

• Δε θα μεταδοθεί κανένα δελτίο ειδήσεων και καμία δημοσιογραφική και ενημερωτική εκπομπή από το εσωτερικό ή το εξωτερικό. Το ίδιο ισχύει και για τις ενημερωτικές εκπομπές, που είναι εξωτερικές παραγωγές της ΕΡΤ και των ιδιωτικών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, καθώς και για τους συναδέλφους που απασχολούνται σε αυτές.
• Δε θα εκδοθεί κανένα Δελτίο Τύπου και οι συντάκτες δεν θα παραστούν σε καμία συνάντηση, συνέντευξη ή briefing.
• Την Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου δε θα κυκλοφορήσει καμία εφημερίδα, πρωινή, απογευματινή, πολιτική, οικονομική, αθλητική ή free press.

Τα ρεπό των συναδέλφων, που έχουν προγραμματιστεί για τις 27/11/2007, θα πραγματοποιηθούν άλλη ημέρα της εβδομάδας, με τη σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων. Το προσωπικό ασφαλείας θα απασχοληθεί μόνο για τη μετάδοση εκτάκτων και ιδιαιτέρως σημαντικών γεγονότων, που ενδιαφέρουν το κοινωνικό σύνολο. Η σπουδαιότητα του γεγονότος θα κρίνεται κάθε φορά από το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ. Σε κάθε περίπτωση, για την κάθε μετάδοση απαιτείται προηγούμενη άδεια του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ και σε ενδεχόμενη μετάδοση θα αναφέρεται ρητά η άδεια (εφόσον δίνεται).

Στην απεργία σύμφωνα με το άρθρο 20 του Ν. 1264/1982 συμμετέχουν και τα μη μέλη της ΕΣΗΕΑ. Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ καλεί όλους τους δημοσιογράφους να περιφρουρήσουν την απεργία, ώστε να εξασφαλιστεί η επιτυχία της. Από την απεργία εξαιρούνται μόνο οι δημοσιογράφοι, που θα καλύψουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις.

Ο ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Τα απειλητικά σύννεφα τα βλέπουμε - δεν χρειάζεται να μας τα δείχνει κανείς!. Εμείς θέλουμε το ΠΑΣΟΚ να διώξει τα σύννεφα...

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Η πορεία της ελληνικής οικονομίας δεν είναι καθόλου καλή. Απόδειξη, ο τέταρτος συνεχόμενος προϋπολογισμός της κυβέρνησης Καραμανλή, ένας προϋπολογισμός, για τον οποίο, όχι για να είναι ισοσκελισμένος στο τέλος του 2008, αλλά για να κλείσει με ένα έλλειμμα που θα ξεπερνάει το 3% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, η κυβέρνηση θα πρέπει να αντλήσει από τους Έλληνες φορολογούμενους πάνω από 6 δισεκατομμύρια ευρώ σε φόρους και, μάλιστα, κυρίως έμμεσους φόρους. Και για να μην ξεχνούμε, 6 δισεκατομμύρια ευρώ ισοδυναμούν με πάνω από 2 τρισεκατομμύρια, πάλαι ποτέ, δραχμές.

Β. ΠΕΤΟΥΡΗ: Να σας κάνω μία ερώτηση που αφορά τις αλλαγές που σχεδιάζει η κυβέρνηση στο ασφαλιστικό και ειδικότερα στο Ταμείο της Ένωσης Συντακτών, των Δημοσιογράφων και για τις οποίες η Ένωση ήδη έχει αντιδράσει προκηρύσσοντας κατ’ αρχάς δύο 24ωρες απεργίες. Τη θέση σας!

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Κυρία Πετούρη, για το ΠΑΣΟΚ, πρόκειται για μία νοσηρή και απαράδεκτη προσέγγιση, από την οποία προκύπτει ότι, η κυβέρνηση, όχι μόνο μετατρέπει εκ των πραγμάτων σε ελλειμματικά, Ταμεία, τα οποία αυτή τη στιγμή παρουσιάζουν μία οικονομική ευρωστία, αλλά το κυριότερο είναι η πραγματική της πρόθεση, η οποία αποκαλύφθηκε, να μειώσει τις συντάξεις και να αυξήσει τα όρια ηλικίας, σε αντίθεση με τα όσα έλεγε, πράγμα το οποίο, πρωτίστως βεβαίως, αφορά στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα της χώρας, στους Έλληνες εργαζόμενους.

Γ. ΤΣΑΚΙΡΗΣ: Ποια είναι η πρόταση του ΠΑΣΟΚ απέναντι σε αυτές τις κινήσεις της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό;

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Κύριε Τσακίρη, το ΠΑΣΟΚ έχει τη δυνατότητα και, αυτό δεν είναι υπερβολή, πραγματικά να υποστηρίζει, ότι έχει καταθέσει και, μάλιστα έγκαιρα, προεκλογικά δηλαδή, στον ελληνικό λαό, το πλέον ολοκληρωμένο και το πλέον εμπεριστατωμένο Πρόγραμμα για την επίλυση του ασφαλιστικού προβλήματος. Ένα πρόβλημα, το οποίο είναι μείζον για όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες και, κυρίως, για τις μελλοντικές γενιές. Ένα Πρόγραμμα, το οποίο έχει κατ’ επανάληψη αναλυθεί, και μέσα στη Βουλή, όταν κατατέθηκε, από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο, τον κ. Πάγκαλο, και στο οποίο περιγράφονται αναλυτικά όλα τα βήματα που, το ΠΑΣΟΚ, μέσα σε ένα κλίμα συναίνεσης –και το τονίζω αυτό– είχε σκοπό να πραγματοποιήσει, για την επίλυση του ασφαλιστικού προβλήματος της χώρας μας.

ΑΓΓ. ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Παπανδρέου, θα τοποθετηθεί; Θα επαναφέρει τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή τις επόμενες ημέρες προς την κυβέρνηση; Και γιατί κορυφαία στελέχη σας δε βλέπουμε να βγαίνουν προς τα έξω και να υποστηρίζουν τις απόψεις του ΠΑΣΟΚ ή να επιτίθενται κατά της κυβέρνησης είτε για το ασφαλιστικό είτε για τον προϋπολογισμό;

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κ. Μόσχοβα, και τα κορυφαία, όπως λέτε, στελέχη του Κινήματος, κατ’ επανάληψη, έχουν αναπτύξει τις θέσεις του Κινήματος, και για το ασφαλιστικό, αλλά και για πολλά από τα θέματα της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας και, προφανώς, αυτό θα κάνουν και το προσεχές διάστημα.

Γ. ΠΙΤΤΑΡΑΣ: Θέλω να ρωτήσω, πότε να αναμένουμε αυτές τις ανακοινώσεις-αποφάσεις του κ. Παπανδρέου για τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν τα δύο όργανα που εκκρεμούν για την καθημερινή λειτουργία του κόμματος; Και το λέω αυτό, με αφορμή και διάφορα δημοσιεύματα αλλά και συζητήσεις όχι τόσο δημοσίως που γίνονται, ότι το ΠΑΣΟΚ έχει μπει πάλι σε έναν οργανωτισμό και δεν κάνει αντιπολίτευση.

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Θα μου επιτρέψετε να μη συμμεριστώ αυτά που, όπως είπατε, λέγονται, όχι δημοσίως. Το ΠΑΣΟΚ είναι και θα βρίσκεται κάθε μέρα στην πρώτη γραμμή, και της κοινοβουλευτικής, αλλά και της κοινωνικής αντιπολίτευσης. Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του ερωτήματός σας, η απάντηση είναι ότι, τις προσεχείς ημέρες, θα έχετε και θα έχουμε τις αποφάσεις του Προέδρου.

Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ: Κύριε εκπρόσωπε, γιατί βρίσκεται εν αδίκω η κυβέρνηση όταν λέει ότι βαδίζει στα χνάρια του Νόμου Ρέππα, ο οποίος είχε προβλέψει ενοποίηση των Ταμείων;

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Γιατί ένας γνώστης, αλλά και ένας απλός αναγνώστης του Νόμου 3029, του Νόμου Ρέππα, όπως λέτε, θα έβγαζε πολύ εύκολα το συμπέρασμα ότι, αυτά τα οποία, είτε ήδη δρομολογεί η κυβέρνηση, είτε πολύ περισσότερο, αποκαλύπτεται, ότι έχει σκοπό να δρομολογήσει, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις ρυθμίσεις ενός νόμου, ο οποίος - σας θυμίζω - ήταν προϊόν συναίνεσης εκείνη την εποχή, μεταξύ και των Συνδικάτων, και των εργοδοτών, και βεβαίως, του ίδιου του Υπουργείου και ο οποίος δρομολογούσε εντελώς σε διαφορετική κατεύθυνση τα πράγματα, από αυτήν στην οποία επιχειρεί σήμερα η κυβέρνηση επιχειρεί να τα δρομολογήσει.

ΑΝΔΡ. ΜΑΡΑΘΙΑΣ: Αληθεύει η πληροφορία ότι η κα Κατσέλη θα είναι εισηγήτρια του ΠΑΣΟΚ στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό;

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Ναι, νομίζω ναι. Αλλά δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα, κάντε λίγη υπομονή.

Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ: Νομίζω ο κ. Πιτταράς, ρώτησε για τα όργανα του ΠΑΣΟΚ πότε θα ανακοινωθούν...

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: ...τις προσεχείς ημέρες θα ανακοινωθούν.

Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ: Δεν ρωτάω αυτό, αυτή η δυστοκία δεν σας αποκόβει από τη δυνατότητα να κάνετε δυναμική αντιπολίτευση;

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Για να απαντήσω στην ερώτησή σας, θα πρέπει να αποδεχθώ το περιεχόμενο του ερωτήματός σας.

Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ: Ναι, βέβαια.

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Δεν το αποδέχομαι, δεν το αποδεχόμαστε, δεν πρόκειται για καμία δυστοκία, σε καμία απολύτως περίπτωση. Απόδειξη γι’ αυτό θα έχει τις επόμενες ημέρες.

ΑΓΓ. ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Όλες αυτές τις μέρες έχουμε ένα μπαράζ ανακοινώσεων από την κυβέρνηση, είτε αφορούν την κατάθεση του προϋπολογισμού, είτε αφορούν τα ασφαλιστικά, είτε αφορούν τον εκλογικό νόμο. Εσείς δε διαπιστώνετε ως εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, είναι ιδέα μας μόνο, ότι το ΠΑΣΟΚ απουσιάζει από όλη αυτή τη διαδικασία; Ξαναλέω, είτε δια των κορυφαίων του στελεχών, είτε δια του Προέδρου του.

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Με καλείτε ξανά, κ. Μόσχοβα, εμμέσως πλην σαφώς, να αποδεχθώ κάτι που, κατά τη γνώμη μας, δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Ασφαλιστικό. Μιλάτε και αποδέχεστε ότι η κυβέρνηση κάνει ανακοινώσεις, κι εμείς, ακόμη ψάχνουμε να βρούμε, ποιες είναι οι πραγματικές θέσεις και οι πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης επί του συνόλου του ασφαλιστικού. Τη μία, αποκαλύπτεται ένα κομμάτι από μία συνομιλία που είχε ο υπουργός, ο κ. Μαγγίνας, με κάποιους εκπροσώπους συνδικαλιστών, την άλλη, με μισόλογα στη Βουλή, προσπαθούμε να βγάλουμε με το τσιγκέλι σχεδόν, τι περίπου θέλει να πει. Επί του ασφαλιστικού, μακάρι να υπήρχαν κι άλλα κόμματα, όπως το ΠΑΣΟΚ, που να είχαν καταθέσει θέσεις και ολοκληρωμένες απόψεις, σε ένα ολοκληρωμένο Πρόγραμμα, για την επίλυσή του. Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, στο ασφαλιστικό, είναι παρών εδώ και μήνες και, μάλιστα, με τον πιο, θα έλεγε κανείς, υπεύθυνο τρόπο, διότι όλα αυτά, τα έθεσε υπόψη του ελληνικού λαού προεκλογικά, και όχι μετεκλογικά. Για τον εκλογικό νόμο. Έχουμε κατ’ επανάληψη πει, ο Πρόεδρος του Κινήματος, εγώ, με δικές μου ανακοινώσεις, αλλά και άλλα στελέχη του Κινήματος, την άποψη του κόμματός μας. Πιστεύουμε ότι, αυτό που επιχειρεί η κυβέρνηση, αυτή τη στιγμή, ως γνήσιος εκφραστής αυτού του πολιτικού συστήματος, το οποίο όμως έχει πια αποκτήσει απολύτως παρωχημένα, πελατειακά και εξαρτημένα χαρακτηριστικά, είναι η διατήρηση αυτού του συστήματος. Εμείς έχουμε προτάξει αντί αυτού τη δική μας πολιτική άποψη, για την επίτευξη της αυτονομίας της πολιτικής, που είναι η ανάγκη να πάμε σε ένα νέο εκλογικό σύστημα, το οποίο είναι η δημιουργική προσαρμογή του λεγόμενου - που δεν μας αρέσει πια να το αποκαλούμε έτσι, αλλά τέτοιο είναι σε κάθε περίπτωση - γερμανικού μοντέλου. Όσον αφορά τον προϋπολογισμό, έχουμε κατ' επανάληψη τοποθετηθεί στη Βουλή, στη διάρκεια της συζήτησης του προσχεδίου του προϋπολογισμού στην αρμόδια Κοινοβουλευτική Επιτροπή κι έχουμε αναπτύξει το σύνολο των απόψεών μας, οι οποίες, πραγματικά, δεν νομίζω ότι αφήνουν σε κανέναν το περιθώριο να αισθάνεται ότι, το ΠΑΣΟΚ, δεν έχει τοποθετηθεί επαρκέστατα και επί του σχεδίου του προϋπολογισμού. Άρα, επί όλων των θεμάτων, ακόμη και για την συνταγματική αναθεώρηση, θα προσέθετα, που μπορεί να είναι ένα ζήτημα, το ΠΑΣΟΚ, έχει κατ’ επανάληψη πει τη γνώμη του, η οποία είναι ότι, αυτή η συνταγματική αναθεώρηση, έχει οριστικά και αμετάκλητα τελειώσει.

Γ. ΣΙΔΕΡΗΣ: Εγώ δε θα μακρηγορήσω, απλά επειδή μου κάνει εντύπωση, ακόμη κι αν είναι έτσι όπως τα λέτε, το γεγονός ότι εμείς όντας επαγγελματίες δεν βλέπουμε την παρουσία του ΠΑΣΟΚ, σας προβληματίζει;

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Εγώ δεν θέλω και δεν νομίζω ότι είναι σωστό κανείς να αποδεχθεί αυτό το οποίο ξαφνικά λέτε, ότι δεν βλέπετε την παρουσία του ΠΑΣΟΚ. Και, μάλιστα, όταν η ελληνική κοινωνία έχει πραγματικά «χορτάσει» από πάρα πολύ ΠΑΣΟΚ, το τελευταίο διάστημα. Η πραγματικότητα είναι ότι, το ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο βρίσκεται εδώ, αλλά βρίσκεται εδώ υπεύθυνα, με τις δικές του απόψεις και τις δικές του εντελώς διαφορετικές, αλλά ολοκληρωμένες, τεκμηριωμένες και εμπεριστατωμένες προτάσεις, απέναντι σε όλες τις πτυχές της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

ΑΓΓ. ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Εγώ επ’ αυτού είδα χθες τον αρμόδιο του ΚΤΕ Οικονομίας, τον κ. Μαγκριώτη, είδα το τετρασέλιδο ενημερωτικό σημείωμα και τη δήλωσή του για τον προϋπολογισμό. Διάβασα μόνο διαπιστώσεις. Επ’ αυτών εγώ δεν είδα κάποια πρόταση. Θα μου πείτε το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κυβέρνηση, είναι αντιπολίτευση...

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Το συμπέρασμά σας είναι αυτό.

ΑΓΓ. ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Υπήρχε εναλλακτική πρόταση ότι εμείς.

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Δηλαδή, όταν λέτε εναλλακτική πρόταση, εννοείτε να καταθέσει το ΠΑΣΟΚ έναν άλλο προϋπολογισμό;

ΑΓΓ. ΜΟΣΧΟΒΑΣ: Εννοώ ότι θα μπορούσε να βρει αυτούς τους πόρους, τα 6,2 δισ. που είπατε κι εσείς στην αρχή, από δω, από δω, κι από δω. Δεν είδα κάποια πρόταση, μόνο διαπιστωτικά και εύκολη κριτική, να το πω έτσι.

Γ. ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ: Κύριε Μόσχοβα, σας παραπέμπω στο κυβερνητικό Πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, το οποίο διαπνέεται από συγκεκριμένη φιλοσοφία, αλλά και συγκεκριμένη οπτική στα πράγματα, η οποία ουδεμία απολύτως σχέση έχει, με αυτόν τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης Καραμανλή και τη φιλοσοφία του. Και νομίζω ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σε κανέναν, για το τι πραγματικά ήθελε και θα μπορούσε να έχει κάνει το ΠΑΣΟΚ, και τι γίνεται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, από την κυβέρνηση Καραμανλή. Όταν δε μιλάτε για τον προϋπολογισμό, είναι προφανές ότι δεν ζητάει κανείς από την αντιπολίτευση να καταθέσει προϋπολογισμό, ούτε ποτέ υπήρξε, σε καμία φάση της ιστορίας της χώρας μας αντιπολίτευση, η οποία να κατέθετε έναν δικό της προϋπολογισμό.

ΣΧΟΛΙΑ: Παρέθεσα για τεχνικούς λόγους τη "συνομιλία" των δημοσιογράφων με τον εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ, Γιάννη Ραγκούση. Διαπιστώνω ότι οι δημοσιογράφοι κάνουν καλά τη δουλειά τους. Όπως επίσης και ο Γ. Ραγκούσης τη δική του. Το ζήτημα ΟΜΩΣ τίθεται πλέον καθημερινά κι έχει σχέση με τα αντανακλαστικά του ΠΑΣΟΚ. Άλλοι προηγούνται και ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ. Εγώ θέλω ένα ΠΑΣΟΚ μπροστά, δυναμικό, άμεσο, ταχύτατο στις αντιδράσεις του, να μην αφήνει τίποτε αναπάντητο, κι αν τα έχει πει, να τα ξαναπεί, γιατί ο πολίτης έχει ΞΕΧΑΣΕΙ με τέτοια φορμπηχτική καταιγίδα, με τέτοια ακρίβεια, με το φόβο για την αυριανή μέρα κ.λπ. Φίλτατε Ραγκούση (που σ' εκτιμώ, άλλο αν εσύ μερικές φορές πιάνεσαι για κάποιες παραλείψεις...), δεν χρειάζεται να παραπέμπετε πουθενά, δεν χρειάζεται να υπενθυμίζετε τίποτε, και αφού ξεκινάτε από ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ που τις κάνουμε όλοι καθημερινά, εσείς θα πρέπει να έχετε απαντήσεις που να ανοίγουν ορίζοντες. Ο Ρουσσόπουλος είναι το χειρότερο παράδειγμα "εκπροσώπου". Οι ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ που θίγονται (όπως κι άλλες επαγγελματικές τάξεις) από τις αναγγελθείσες αλλαγές στο ασφαλιστικό, πρόκειται να κινητοποιηθούν - στάσεις εργασίας, απεργίες κ.λπ. Το ΠΑΣΟΚ επ' αυτού τι έχει να πει; Θα ακολουθεί τελευταίο και καταϊδρωμένο;

Κι όταν απουσιάζει εκτός Ελλάδος ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να περιμένουμε πότε θα γυρίσει για να κινηθεί η μηχανή. Αν χρειαστεί, να κάνει δηλώσεις και από εκεί όπου βρίσκεται. ΠΡΕΠΕΙ να είναι ΠΑΡΩΝ συνεχώς και αδιαλείπτως.

Τώρα, αν θα διαβάσει ο Γ. Ραγκούσης τα "σχόλια" αυτά, δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Το πιθανότερο είναι να αδιαφορήσει. Σε λίγο θα του τα γράφω κι από το "Δίκτυο", οπότε θα το έχει στο γραφείο του και θα τα διαβάζει, θέλει δεν θέλει...

ΘΕΩΡΙΕΣ... ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ!

Θεωρίες συνωμοσίας στο ΠαΣοΚ

Βασίλης Μουλόπουλος

Είναι υποχρεωτικό να αγαπάει κανείς τη ΝΔ, το ΠαΣοΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, τον ΛΑΟΣ; Είναι υποχρεωτικό να συμφωνεί με τον κ. Καραμανλή, τον κ. Παπανδρέου, τον κ. Αλαβάνο, τον κ. Καρατζαφέρη; Η ερώτηση φαντάζει ρητορική, αλλά δεν είναι. Το αντίθετο. Και η απάντηση είναι αυτή που, σε τελευταία ανάλυση, αποτελεί τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ δημοκρατίας και αυταρχισμού. Είναι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ κράτους δικαίου και καθεστώτος. Και πολύ φοβάμαι ότι το πολιτικό σύστημα, από την άκρα Δεξιά ως την άκρα Αριστερά, ισορροπεί με δυσκολία πάνω σε αυτή τη διαχωριστική γραμμή: ημέρα με την ημέρα μεταβάλλεται όλο και περισσότερο σε καθεστώς. Τελευταίο κρούσμα αυτής της πορείας η ψυχωτική φοβία (ενδεικτικό σύμπτωμα των αυταρχικών καθεστώτων) που έχει καταλάβει την ηγεσία του ΠαΣοΚ για τον Τύπο που «συνωμοτεί εναντίον της». Η «συνωμοσία των μίντια» είναι το αποκλειστικό θέμα που συζητείται πλέον στη Χαριλάου Τρικούπη, ενώ όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου, ακόμη και αυτοί που επί σειρά ετών ήταν τα αγαπημένα παιδιά των ΜΜΕ, με μια εκπληκτική μονομανία σε κάθε ευκαιρία εκφράζουν το παράπονο ότι «οι δημοσιογράφοι δεν τους αγαπούν πια»...

Μια απλοϊκή επιχειρηματολογία που είναι φορτισμένη από μια μηχανιστική ορθολογικότητα. Όπως λέμε, ο άνθρωπος ανέβηκε στο φεγγάρι και το φεγγάρι κατέβηκε στη γη! Η "αλήθεια" ή η "αποκαλυπτικότητα" ενός κειμένου είναι υφασμένη από μικρές "αυτονόητες" αλήθειες, με υπόβαθρο που χορηγεί η σοφιστεία. Το πανάρχαιο δέος του ανθρώπου απέναντι στο άγνωστο έχει γίνει πλέον απλή περιέργεια για το ακόμα μη γνωστό. Γι' αυτό έχουμε και την παρακμή της φιλοσοφίας στην εποχή μας. Η φιλοσοφία παύει να γίνεται η καταφυγή του ανθρώπου και τη θέση της έχει πάρει η "επιστήμη" της σοφιστείας, που πορεύεται με τα δεκανίκια του δήθεν ορθολογισμού. Ωστόσο, η εποχή μας δεν ανέχεται να φαλκιδεύονται οι έννοιες είτε πολιτικές είτε ηθικές.

Οι αναγνώστες άρθρων σαν αυτό του Μουλόπουλου ή του Πρετεντέρη και άλλων δημοσιογράφων-αναλυτών του "Βήματος", ίσως να διασκεδάζουν με τις σαρκαστικές ευστοχίες τους, αλλά το πράγμα έχει και τη δραματική του πλευρά. Η εννοιολογική νόθευση είναι καθαρά έργο της πολιτικής. Εννοώ, της οποιασδήποτε πολιτικής που ασκείται όχι αποκλειστικά από τα κόμματα στη Βουλή αλλά και από επιχειρήσεις και εκδοτικά ή εργολαβικά συμφέροντα, που αναζητούν ένα πεδίο απρόσκοπτης εφαρμογής των προγραμματισμένων δραστηριοτήτων τους. Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος για τις ιστορικές γνώσεις των ανωτέρω αρθρογράφων, δηλαδή αδυνατώ να πιστοποιήσω εάν έχουν νιώσει στο πετσί τους τη νεότερη ιστορία του κοινωνικού και πολιτικού μας βίου ή εάν την "άκουσαν" ή απλώς τη "διάβασαν" σε κάποια άρθρα.

Λοιπόν, όταν στο λόγο του ο Παπανδρέου κάνει κάποιους συνειρμούς με άλλες εποχές, δεν τους κάνει χάριν ρητορικής αποτελεσματικότητας, αλλά γιατί το παρελθόν διδάσκει. Η ζεστή ύλη της βιωμένης πραγματικότητας περνάει μέσα από τα δάχτυλά μας... Η επιχειρηματολογία των αρθρογράφων όμως, που περιβάλλεται με το "κύρος" της σοφιστείας συμβάλλει συνειδητά στη μετατόπιση κριτηρίων από την πλευρά του αναγνώστη, από τον οποίο ζητούν είτε την ιδεολογική προσχώρηση κι έχουμε πλέον τον λεγόμενο προσυλητισμό είτε την κρίση, δηλαδή τον ιδεολογικό διάλογο σε κάποιο άλλο πεδίο.

Δεν θέλω να μπω ξανά στο είδος αυτής της δημοσιογραφίας. Γιατί η "ελευθερία" ενός αναλυτή καθορίζεται από τις συντεταγμένες που έχει βάλει η εργοδοσία. Δεν μπορείς να γράψεις ό,τι θέλεις, διότι απλούστατα θα σου δείξει την πόρτα εξόδου!

Θα επαναφέρω ως εικονογράφηση του κειμένου μου το πρωτοσέλιδο του "Βήματος" που αποτέλεσε την πιο καθαρή απόδειξη ανάμιξης των επιχειρηματικών συμφερόντων στην πολιτική ζωή και την κατάλυση της "αυτονομίας" των κομμάτων. Πάνω σ' αυτό τι έχουν να πουν οι Μουλόπουλος, Πρετεντέρης, Καρακούσης, Σωμερίτης και Ψυχογιός, που αποτελούν τις επιθετικές αιχμές του συγκροτήματος, στον "αγώνα" τους εναντίον της πολιτικής του Παπανδρέου, ο οποίος διακηρύσει ότι πρέπει επιτέλους να απαλλαγεί η πολιτική ζωή από τα δεσμά εκείνων που θέλουν να ποδηγετούν την πολιτική ζωή του τόπου. Το "Παραιτηθείτε κύριε Πρόεδρε!" είναι η καλύτερη και πιο απτή απόδειξη. Μην εθελοτυφλούν!

Κανείς δεν μπορεί ν' αρνηθεί ότι οι μόνιμοι συνεργάτες ενός εντύπου είναι υπεραμύντορες της γραμμής του, και διασυνδέονται "με κοινά συμφέροντα και συνενοχές κάθε είδους" Pierre Bourdieu). Θα ξεχάσουμε το ρόλο των εφημερίδων την περίοδο του "βρόμικου '89"; Τι έκανε τότε ο φίλος Μουλόπουλος; Μας είχε πιάσει μονομανία τότε όλους στο ΠΑΣΟΚ ότι τάχα μου μας κυνηγάει ο Τύπος; Ή όπως αποδείχτηκε και εκ των υστέρων ήταν μια καλοστημένη επιχείρηση εξόντωσης του Ανδρέα Παπανδρέου και διάλυσης του ΠΑΣΟΚ; Και τώρα περίπου το ίδιο πήγε να γίνει.

Η απλοποίηση μερικές φορές είναι χρήσιμη, αλλά τις περισσότερες φορές με το ένδυμα της σοφιστείας επιχειρείται η θεσμοθέτηση ενός "δαρβινικού κόσμου" για να σπρώξουμε τους αναγνώστες ή τους τηλεθεατές και ακροατές, τους πολίτες, σ' ένα κλίμα ανασφάλειας, ώστε να γίνουν εύκολη λεία στις ορέξεις εκείνων οι οποίοι προκαλούν άγχη και δομική βία.

ΑΥΤΟΙ... ΚΙ ΕΜΕΙΣ!

Η 12η Νοεμβρίου του ΠαΣοΚ

Βασίλης Μουλόπουλος

Εχω πλέον πειστεί απόλυτα ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια συνωμοσία που εξυφαίνεται με επιμονή και υπομονή και η οποία, όπως αρμόζει σε κάθε συνωμοσία που σέβεται τον εαυτό της, έχει σχεδιαστεί από κάποια εξωθεσμικά κέντρα αλλά έχει την επιχειρησιακή βάση της σε κέντρα υπεράνω πάσης υποψίας, όπως οι ηγετικές ομάδες των δύο ΠαΣοΚ (που εμφανίστηκαν επισήμως στην πολιτική σκηνή την επομένη των εκλογών) με στόχο τη διάλυσή του. Θεωρίες συνωμοσίας, θα μου πείτε. Ισως. Αλλά εγώ δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς τον πόλεμο που κηρύχθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου.

Τζάμπα στα οδοφράγματα

Γιάννης Πρετεντέρης

Προ ολίγων ημερών ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ κατήγγειλε, μιλώντας στη Χαλκίδα «σχέδιο διάλυσης του πολιτικού συστήματος». Η καταγγελία πέρασε στα ψιλά και δεν δόθηκε καμία συνέχεια ούτε από άλλους ούτε από τον ίδιο τον καταγγέλλοντα. Δεν ξέρω αν οφείλεται σε νέα συνωμοσία των «συμφερόντων», αλλά το γεγονός είναι περίεργο. Διότι μια τέτοια καταγγελία δεν μπορεί παρά να είναι εξαιρετικά σοβαρή. Οχι μόνο επειδή ο καταγγέλλων είναι πρόεδρος και υποψήφιος πρόεδρος ενός μεγάλου κόμματος, άρα σίγουρα ξέρει για τι μιλάει και ασφαλώς διαθέτει στοιχεία που το τεκμηριώνουν.

ΣΧΟΛΙΑ: Μια διευκρίνηση: Με τον Βασίλη Μουλόπουλο γνωριζόμαστε, από την εποχή που δούλευε ως "υλατζής" στην "Εξόρμηση" - και ήταν πολύ καλός... Δεν έχω κάτι προσωπικό - απλώς οι ενστάσεις μου τώρα έχουν σχέση με το γραφτό του ή τα γραφτά του που εδώ και αρκετά χρόνια έχουν στήσει στον τοίχο το ΠΑΣΟΚ και, επαναστατικώ δικαίω, ο Βασίλης κρίνει με προκρούστεια λογική, πολιτικούς και πολιτικές.

Είναι φανερό πλέον ότι η εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ έχει σχεδιάσει με επιμέλεια την απαξίωση του Παπανδρέου. Αν διαβάσετε τα άρθρα των παραπάνω αρθρογράφων, θα διαπιστώσετε ότι έχουν ως αφετηρία τους το ίδιο σκεπτικό: Την χαλιναγώγηση και την κατεύθυνση της λεγόμενης κοινής γνώμης - εν προκειμένω θα λογαριάζαμε ως "κοινή γνώμη" τους εν δυνάμει ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ.

Τι, λοιπόν, κι αν βρίσκονται σε θέση αντίρροπη προς τις παρορμήσεις της κοινής γνώμης, οι αρθρογράφοι της εφημερίδας αυτής που την μεθεπομένη των εκλογών κάλεσε των Παπανδρέου να παραιτηθεί, επιχειρούν με λεκτικά άλματα, σοφιστικά επιχειρήματα και χαμηλού επιπέδου σχήματα, να ρυμουλκήσουν στη δική τους λογική τούς αναγνώστες. Εμείς απλώς θα έπρεπε να εφαρμόσουμε το wait and see που πάντοτε εφάρμοσαν οι Άγγλοι πολιτικοί. Το αν οι ροπές της κοινής γνώμης εμφανίζουν συνεχείς ταλαντεύσεις, είναι ακριβώς κάτω από την επήρεια των δημοσιευμάτων τύπου Πρετεντέρη, Μουλόπουλου κ.α. όπως επίσης και "ειδήσεων" τύπου Mega!

Σε μια κοινωνία, στην οποία υπάρχουν αποθέματα ηθικής, θα λέγαμε ότι ο Τύπος και οι λειτουργοί του έχουν αποστολή να συμβάλλουν στο να λειτουργεί αυτή η κοινωνία ως ένα μικρό κοινοβούλιο. Ο καθένας λέει τις απόψεις του, γίνεται αντίκρουση κ.λπ. Αλλά εδώ δεν εκτίθενται απόψεις. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια στάση στην οποία εμφιλοχωρούν η υποκρισία, και η κακεντρέχεια, με υπαινιγμούς που δεν έχουν σχέση με τον πολιτισμό για τον οποίο η ίδια η εφημερίδα επαίρεται ότι... καλλιεργεί!

Wait and see... Περιμένετε, λοιπόν, και θα δείτε!

ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΙΜΑΤΗΡΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ! ΑΠΛΩΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ...

Είναι δύσκολο να γίνει "αποδεκτή" η κατάσταση έτσι όπως έχει αρχίσει να διαμορφώνεται ΥΠΕΡ του Παπανδρέου. Και ο Τύπος κρατάει αποστάσεις από τον Γιώργο, ο οποίος για πολλοστή φορά τα έβαλε με τα μεγάλα εκδοτικά συμφέροντα κι όσοι ψελλίζουν κάποιες αόριστες κριτικές, δεν γνωρίζουν ελληνική ιστορία, δεν έχουν τον κοινό πολιτικό νου και δεν μπορούν να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα! Εγώ πιστεύω ότι θα ανατραπεί το υπέρ του Καραμανλή κλίμα και ο Παπανδρέου σύντομα θα πάρει το πάνω χέρι. Είναι θέμα ελάχιστου χρόνου. Οι συλλογικότητες που συσπειρώνονται στο πλάι του Παπανδρέου, έχουν την όρεξη να παλέψουν και είναι βέβαιο ότι το ΠΑΣΟΚ, που είναι ο κορμός της δημοκρατικής παράταξης θα ξανανιώσει. Τώρα, κάποιος που θα διαβάζει αυτά που γράφω θα μιλήσει για συναισθηματισμούς. Όμως δεν είναι. Επικρατεί η ψυχρή λογική.

Γράφει σήμερα το πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας: «Επτά μέρες πριν από την κάλπη, το ρήγμα βαθαίνει, απλώνεται στη βάση του κόμματος και απειλεί την επόμενη μέρα». «Δύο ΠΑΣΟΚ σε συσκευασία ενός». Εντάξει, είναι μια εκτίμηση. Και βέβαια, ανακαλώ στη μνήμη μου παρόμοιες καταστάσεις την εποχή που οι διάφορες φράξιες αλώνιζαν μέσα στο ΠΑΣΟΚ, οι διαγραφές ήσαν στην ημερήσια διάταξη, πολλές φορές έπεφτε και ξύλο μεταξύ των μελών, φίλων και οπαδών είτε στους χώρους της σπουδάζουσας νεολαίας είτε στα κεντρικά γραφεία της Πανεπιστημίου. Μην έρχονται σήμερα διάφοροι δημοσιογραφίσκοι να "εμπεδώσουν" κλίμα αμφιβολίας, ανασφάλειας, αδυναμίας του ενός και υπεροχής του άλλου! Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Έχει αρχίσει να γίνεται συνείδηση στον κόσμο ότι η "αυτονομία της πολιτικής" για την οποία μιλάει ο Παπανδρέου δεν είναι ένα σχήμα λόγου, αλλά κάτι που πρέπει να το κατακτήσουμε και να παλέψουμε γι' αυτό.

Το κλίμα που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται, δεν ευνοεί τα «ρήγματα». Σιγά-σιγά φαίνεται ότι στενεύουν οι ορίζοντες του Βενιζέλου. Τα στελέχη που τον στηρίζουν είναι ελάχιστα. Δεν μπορεί κανείς να προδιαγράψει την πορεία τους αλλά η πλειοψηφία των μεσαίων στελεχών του Κινήματος έχει συσπειρωθεί στον ΓΑΠ και απομένει στον ίδιο τον ΓΑΠ να τους εμπνεύσει στην πορεία ώστε να υπάρξει δυναμική αντιμετώπιση της Νέας Δημοκρατίας και του Καραμανλή (που πλέον δεν είναι αχτύπητος).

Όσον αφορά στις "ενστάσεις" για την επικείμενη εκλογική διαδικασία, θα ήταν ευχής έργον να υπάρξει μαζική προσέλευση, ώστε να προσέλθει ο "μαγικός" αριθμός του ενός εκατομμυρίου ψηφοφόρων, ΔΙΟΤΙ καιροφυλακτούν οι "αντίπαλοι" του Παπανδρέου να "μειώσουν" το εύρος της νίκης του κι αυτό να αποτελέσει ένα επιχείρημα για να μη "νομιμοποιηθεί" η επικράτησή του. Πιθανόν. Αλλά, οι εκλογές είναι εκλογές. Κι εφόσον ο Παπανδρέου κερδίσει από τον πρώτο γύρο - κάτι που είναι περισσότερο από ορατό - πάει να πει ότι οι "αντίπαλοι" θα πρέπει να αποδεχθούν τη νέα κατάσταση και να δουλέψουν με αρχηγό τον Παπανδρέου. ΑΛΛΙΩΣ, εάν έχουν κατά νου κάτι άλλο, να το εκφράσουν ΑΜΕΣΩΣ. Τα υπόλοιπα είναι για τους αφελείς.

Πρέπει να πω και τούτο: Στον "πύρινο" λόγο του Βενιζέλου, εγώ διέκρινα μια προσπάθεια να διαχειριστεί με τον καλύτερο -για τον ίδιο- τρόπο ώστε η επόμενη μέρα να μην είναι δυσβάστακτη συναισθηματικά. Για τον Ανδρέα Λοβέρδο έγραψα σε προηγούμενο σημείωμα ότι το παίρνει πολύ "πατριωτικά" - κάνει σαν παιδί που του παίρνουν τη μπουκιά από το στόμα. Αναρωτιέμαι πού είχαν κρυμμένο τόσο αντι-παπανδρεϊσμό τόσο καιρό;

ΜΗΝΥΜΑΤΑ...

Δηλαδή, τι θ' ακολουθήσει τώρα; Εννοώ, ότι διαβάζοντας το "Μήνυμα" στην πρώτη σελίδα του Βήματος, μ' έπιασε σύγκρυο! Διαβάστε το:

Η ηγεσία του ΠαΣοΚ είχε εγκαίρως προειδοποιηθεί ότι οι παρατεταμένες εσωκομματικές διαδικασίες μόνο φθορά θα φέρουν. Μία μόλις εβδομάδα πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία πολλοί σύνεδροι αδιαφόρησαν και δεν προσήλθαν στην Εθνική Συνδιάσκεψη να ακούσουν τους τρεις υποψήφιους προέδρους. Χρειάστηκαν πάνω από τρεις ώρες για να γεμίσουν οι κερκίδες του σταδίου (και με μη συνέδρους) και να ξεκινήσουν οι εργασίες. Δεν δίνει μόνο η κοινωνία σήματα. Το ίδιο το κόμμα στέλνει το μήνυμά του.

Είναι καιρός για σχολιασμούς; Μόνο που θα σημειώσω ευγενικά πως - σύμφωνα με τον Εμμανουήλ Ροϊδη - εις εκάστου έθνους την ιστορίαν απαντώνται εποχαί τινες κατά τα οποίας το ηθικόν φρόνημα του λαού εξεγείρεται ως εκ μακρού ληθάργου και λαύρον επιπίπτει κατά της πληθυνθείσης, ενώ εκοιμάτο, αισχρότητος και διαφθοράς. Τοιούτον τι συνέβη εν Γαλλία κατά περίοδόν τινα της πρώτης επαναστάσεως. Ο λαός εκείνος υπό τοσούτου κατελήφθη προς την αρετήν προσκαίρου ενθουσιασμού και μίσους προς τας καταχρήσεις, ώστε εμαστίγωσε δημοσία γυναίκα τινα, διότι απέκοψεν εν μόνον ρόδον εκ του βασιλικού κήπου. Κατά τας τοιαύτας εποχάς και αυτοί και οι μάλλον πεπωρωμένοι υποκύπτουσιν εις το ρεύμα του εξαγνίζοντος τούτου χειμάρρου της κοινής γνώμης...

Αυτός ο χείμαρρος της κοινής γνώμης σήμερα πότε θα γίνει ποτάμι φουρτουνιασμένο;

ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ... ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ!

Ανελλιπώς διαβάζω τα κείμενα του δημοσιογράφου, αναλυτή, σχολιογράφου και σε λίγο επθεωρησιογράφου (άλλωστε υπάρχει η παράδοση...) Γιάννη Πρετεντέρη. Σήμερα κατάφερε (μετά τους Πασόκους, που καθημερινώς τους περνάει από γενεές δεκατέσσερις - εννοώ δηλαδή ότι συμβουλεύει και τις περασμένες γενεές μπας και διορθωθούν και ορισμένα ιστορικά λάθη), να βάλει στο ανατομικό τραπέζι τους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες σε μια ενδελεχή και τεκμηριωμένη ανάλυση με τίτλο "Αριστερή στροφή"... Όποιος θέλει, μπορεί να πάρει την εφημερίδα (1 Νοεμβρίου) και να διαβάσει την επιχειρηματολογία του κ. Πρετεντέρη. Ωστόσο, διαβάζοντας τα "Εμπιστευτικά" του (είναι μεγάλη υπόθεση ο δημοσιογράφος να εμπιστεύεται έναν απλό αναγνώστη), μου ήρθε στο μυαλό εκείνο το εκπληκτικό "Δεξιότερα Κουροπάτκιν", που αποτελούσε το μοτίβο των συζητήσεων των θαμώνων στο ξακουστό καφενείο του Ζαχαράτου στο Σύνταγμα μιας άλλης εποχής, που παρακολουθούσαν, αφού δεν υπήρχε το Mega το Alter ή το CΝΝ ώστε να έχουν αυτόματη ενημέρωση, ας πούμε, με καθυστέρηση αρκετών ημερών την εξέλιξη της πιο φονικής ίσως μάχης του Ρωσο-ιαπωνικού πολέμου (20 Φεβρουαρίου - 11 Μαρτίου 1905). [Κάτι σχετικό, παλιότερα για τον Κουροπάτκιν γράφτηκε και στον Αθεόφοβο, από όπου πήρε και τη φωτογραφία του Κουροπάτκιν - τον ευχαριστώ]

Την τακτική που θα ακολουθούσε ο Ρώσος στρατηγός Κουροπάτκιν εναντίον των Γιαπωνέζων την ανέλυαν οι θαμώνες του Ζαχαράτου, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν κάθε είδους συνταξιούχοι, κάποιο ξερόλες αλλά και απόστρατοι αξιωματικοί που επιδείκνυαν στρατιωτικές γνώσεις. Η κραυγή "Δεξιότερα Κουροπάτκιν" αντηχούσε στην πλατεία Συντάγματος κι όλοι θεωρούσαν ότι μπορούσαν με τις γνώμες και συμβουλές τους να βοηθήσουν τον Ρωσικό στρατό (που τελικά ηττήθηκε), να κατατροπώσει τους Γιαπωνέζους. Κι αυτό, όπως καταλαβαίνετε, οι Ρώσοι το πλήρωσαν ακριβά: δεν άκουσαν το "Δεξιότερα Κουροπάτκιν", πήραν λάθος απόφαση, έκαναν αριστερότερα και φάγανε τα μούτρα τους.

Τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω γιατί δεν πάει καλά το ΠΑΣΟΚ. Παρά την επιμονή του ανωτέρω δημοσιογράφου να συμβουλεύει τους Πασόκους (Παπανδρέου, στελέχη, οπαδούς κ.λπ.), αυτοί δεν βάζουν μυαλό και γι' αυτό δεν πάνε καλά! Τους συνιστώ να διαβάζουν Πρετεντέρη και να τον ακούνε...

Ο κόμης της φάμπρικας!

Δεν είναι παράδοξο ένας δημοσιογράφος να μη χάνει ευκαιρία να διαδηλώνει ανά πάσα στιγμή, είτε μέσα από τα άρθρα του στην εφημερίδα που δουλεύει είτε μέσα από τις τηλεοπτικές εκπομπές του, την ανησυχία του ή τις επιφυλάξεις του για το μέλλον ενός πολιτικού κόμματος. Κι αυτό υποτίθεται ότι το κάνει επειδή συμφωνεί με τις ιδεολογικές και πολιτικές αρχές αυτού του κόμματος, του αρέσει γενικώς η οργάνωσή του, ο πρόεδρός του, οι οπαδοί και ψηφοφόροι του, η προηγούμενη κυβερνητική θητεία του κ.λπ. Ωστόσο, είναι παράδοξο να έχει ανοίξει φάμπρικα και με έντεχνο μερικές φορές τρόπο και απροκάλυπτα τις περισσότερες φορές να υπονομεύει, να διασύρει, να υβρίζει, να χλευάζει, να απαξιώνει όλους και όλα αυτά για τα οποία δείχνει ενδιαφέρον.

Το γράψιμό του, ο προφορικός λόγος, οι μορφασμοί του, η εν γένει στάση του, που δεν είναι παρά φόρμουλες "υπνωτικές", επιχειρούν σχεδόν εξανδραποδιστικά να κατηχήσουν τους αναγνώστες και τηλεθεατές του, τους ψηφοφόρους, τέλος πάντων, του κόμματος για το οποίο υποτίθεται ότι αγωνιά, να δημιουργήσουν αμφιβολίες, να ακρωτηριάσουν συναισθηματικούς δεσμούς, να αναπτύξουν ένα μονοδιάστατο στοχασμό ή μάλλον να τον παραλύσουν. Είναι αλήθεια ότι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος έχει μια μηχανιστική αντίληψη για την πολιτική και επιχειρεί να την υπαγορεύσει στο κοινό που τον διαβάζει ή τον ακούει. Αυτή η αντίληψη έχει σχέση με την ποδοσφαιροποίηση (ή ας μου επιτραπεί η λέξη, τη "μπασκετοποίηση") της πολιτικής. Μην παρεξηγηθώ : και τα δύο αθλήματα τα αγαπώ - και το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ.

Έχω παρακολουθήσει αγώνες της ομάδας μου και καμιά φορά φώναξα δυνατά, δεν έβρισα, ούτε πολύ περισσότερο πέταξα μπουκάλια στον αγωνιστικό χώρο! Η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής είναι συνυφασμένη με κάποιου είδους φανατισμό, που δεν μπορώ να ξέρω με ποιους έχει ευθεία ή πλάγια σχέση. Αυτό σημαίνει ότι πάμε στο γήπεδο για να βοηθήσουμε την ομάδα μας η οποία πρέπει πάση θυσία να κερδίσει τον αντίπαλο, είτε παίζουμε καλά είτε είμαστε κουρέλες. Δεν πάμε στο γήπεδο για το θέαμα! Το ζήτημα είναι ότι μιλάμε για έναν δημοσιογράφο, ο οποίος είναι κατενθουσιασμένος με τις "δημοσιογραφικές" παρεμβάσεις του, που υποτίθεται ότι υπογραμμίζουν τα "αυτονόητα" και απ' ό,τι φαίνεται είναι αδύνατο να ζήσει χωρίς αυτές.

Η σοφιστεία έχει αναγορευτεί σε ύψιστη αναλυτικο-δημοσιογραφική τέχνη και προκαλεί υποβόσκουσες προσδοκίες, ανησυχίες, αγωνίες ενός κόσμου που θέλει την κοινωνική ειρήνη. Όμως δεν γίνεται να παραγνωρίσεις το γεγονός ότι δεν μπορεί ο κόσμος να κοιμάται και να ξυπνάει με την έγνοια του στην καταστροφή και εξουδετέρωση του αντιπάλου. Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει ανάγκη από συνοχή. Κανείς δεν αρνείται το γεγονός ότι κατά καιρούς έχουμε υποτροπή αντιζηλιών, μεγαληγορίες, ιδεοκαπηλείες, πολιτικές κενολογίες... Αλλά είναι αδύνατο ν' αρνηθεί κανείς ότι ζούμε κάτω από το κράτος μιας απροσδιορίστου καταγωγής δημοσιογραφικής δημοκοπίας και σπατάλης των δυνατοτήτων των μέσων "ενημέρωσης". Ο ολοκληρωτισμός έχει εκεί φωλιάσει για τα καλά. Αν ο δημοσιογράφος αναγορεύει τον ισχυρισμό του σε κοσμοθεωρία είτε φιλοσοφική είτε πολιτική, τότε βρισκόμαστε στο βασίλειο της ασυδοσίας. Δηλαδή, σ' ένα χώρο όπου υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να πρυτανεύει η διαλεκτική, διότι με τη διαλεκτική έχεις πιθανότητες να πείσεις τον άλλον για την αλήθεια των ισχυρισμών σου.

Κι αν είσαι αμετακίνητος, φανατικός, είναι βέβαιο ότι θα ξεχάσεις την αποστολή που σου υπαγορεύει το λειτούργημα που ασκείς (εννοώ, η δημοσιογραφία) και θα πάρεις τη θέση φορέα, εντολοδόχου, εκτελεστή μιας " ανώτερης" βουλής. Τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα (μεγαλοεκδότες, μεγαλοεργολάβοι, διάφοροι επιχειρηματίες κ.ά.) τουλάχιστον στη χώρα μας, βρίσκονται ακόμη στο στάδιο του θαυμασμού προς τη βαναυσότητα. Έγραφε το "Βήμα" στις 18 Σεπτεμβρίου 2007: "Παραιτηθείτε κύριε Πρόεδρε!" Κι αυτό ήταν δήθεν "υποδείξεις κορυφαίων στελεχών" του ΠΑΣΟΚ!

Δεν θέλουν να καταλάβουν ο δημοσιογράφος και τα αφεντικά ότι η κοινωνική αγωγή είναι συστατικό και αναγκαία προϋπόθεση της Δημοκρατίας. Πίσω από τη βαναυσότητα εύκολα μπορούμε να διακρίνουμε αδυναμία, υποκρισία, φόβο, μνησικακία, περιφρόνηση και μια βαθύτατη ανάγκη για άμυνα στην περίπτωση που ο δημοκρατικός πολίτης αγνοεί τα κελεύσματα και του δημοσιογράφου και του συγκροτήματός του και όποιου άλλου θέλει να παραχαράξει τη λαϊκή εντολή.

ΤΟ "ΔΙΚΤΥΟ" ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Κυκλοφορεί «ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ» που είναι μια αυτόνομη, ανεξάρτητη προσπάθεια για να σπάσει, επιτέλους, ο μονόδρομος της διατεταγμένης ενημέρωσης και για να μπορούμε να μιλάμε όλοι, όσο θέλουμε και να λέμε ό,τι θέλουμε. Ο λαός έχει καταλάβει ότι υπάρχει αγαστή συνεργασία κάποιων ιδιοκτητών μέσων ενημέρωσης και των κονδυλοφόρων τους με την πολιτική και τους πολιτικούς.

Κάποτε όταν λέγαμε τη λέξη «εκτροπή», εννοούσαμε ένα πραξικόπημα λόγου χάρη, κατάλυση νόμου και ελευθεριών κ.ο.κ. Σήμερα η εκτροπή είναι συγκαλυμμένη. Όταν ο κόσμος δεν έχει δυνατότητα παρέμβασης άλλην από την κινητοποίησή του στους δρόμους, πάει να πει ότι μάλλον έχει συνειδητοποιήσει ότι οι κίνδυνοι οποιασδήποτε εκτροπής είναι πιθανοί. Άλλωστε «εκτροπή» δεν είναι να κυβερνάει μια κυβέρνηση μειοψηφίας, οι υπεύθυνοι των σκανδάλων να μένουν ατιμώρητοι/

Βέβαια, πρέπει να πάψει η απάθεια και να υπάρξει στράτευση στην υπόθεση της «συμμετοχής». Να απομονωθούν όσοι βρωμίζουν τα κανάλια επικοινωνίας και ενημέρωσης, να εκδιωχθούν από την αγορά οι έμποροι των ονείρων μας και οι μικροπωλητές των ελπίδων μας. Υπάρχει ακόμα η δυνατότητα να σπάσει ο πολίτης τον αποκλεισμό που του επιβάλλουν οι μεγαλοκαρχαρίες. Οι αγύρτες των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της πολιτικής κάποια στιγμή θα καταργηθούν!

Το «ΔΙΚΤΥΟ» θα σταθεί δίπλα στον Γιώργο Α. Παπανδρέου και θα στηρίξει τη νέα μεγάλη και νικηφόρα πορεία για ένα αναγεννημένο και ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ.

Την εφημερίδα εκδίδει και διευθύνει ο δημοσιογράφος Νίκος Λαγκαδινός, που υπήρξε και Διευθυντής της «Εξόρμησης», της εφημερίδας του ΠΑΣΟΚ που έκλεισε το 1997.