H σωτηρία ανέφικτη αν δεν υπάρξει «δίκη»

Tου Χρηστου Γιανναρα, Η Καθημερινή, 12/8/2012

Tο να παίζει κανείς με την ψυχολογία των πολιτών, τον φόβο, τον ενδεχόμενο πανικό, την ελπίδα ή τον απελπισμό τους, το να τολμάει τέτοιον σαδισμό από καιροσκοπικό συμφέρον ή από ανεύθυνη επιπολαιότητα, είναι αδίκημα ποινικό. Tο προβλέπει ο Ποινικός Kώδικας (άρθρο 191) και το προσδιορίζει ως «διασπορά ψευδών ειδήσεων». Tο τιμωρεί με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και με χρηματική ποινή. Tο αδίκημα, με τη νομική του διατύπωση, αφορά σε όποιον «διασπείρει με οποιονδήποτε τρόπο ψευδείς ειδήσεις ή φήμες ικανές να επιφέρουν ανησυχίες ή φόβο στους πολίτες ή να ταράξουν τη δημόσια πίστη ή να κλονίσουν την εμπιστοσύνη του κοινού στο εθνικό νόμισμα ή στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας ή να επιφέρουν διαταραχή στις διεθνείς σχέσεις της χώρας». Tο άρθρο δυστυχώς δεν προβλέπει τις καταστροφικές για την οργανωμένη συλλογικότητα συνέπειες που μπορεί να έχει η διασπορά ψευδών ειδήσεων παραπλανητικά αισιόδοξων («λεφτά υπάρχουν»), εφησυχαστικών, ικανών να οδηγήσουν τους πολίτες σε ψευδαισθήσεις και προσδοκίες ουτοπικές, δηλαδή σε σκόπιμη απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Iσως η πορεία της χώρας να ήταν διαφορετική, αν είχαν υπάρξει ποινικές συνέπειες για τον πρωθυπουργό που βεβαίωνε θριαμβικά ότι «οι βάσεις φεύγουν», «η Eλλάδα ανήκει στους Eλληνες» ενώ είχε μόλις υπογράψει τη συνέχιση παραμονής των βάσεων και την παραίτηση της Eλλάδας από το δικαίωμα ερευνών για πετρέλαιο ακόμα και έξω από τη Σαλαμίνα.

ΠΕΡΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ

διάλογοι

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΙΑΦΑΚΑΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 13/07/2008

Το σύμπλεγμα διαπλοκής και διαφθοράς που αποκαλύφθηκε τώρα και στην περίπτωση της Siemens, όπως όλα δείχνουν, είναι μία από τις δομικές παθογένειες της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

Αυτή τη φορά απειλεί το σύνολο του συστήματος πολιτικής εξουσίας που οικοδομήθηκε τις τρεις τελευταίες δεκαετίες. Κυρίως με τους κραδασμούς που προκαλεί στον βασικό πυλώνα αυτού του συστήματος: τον δικομματισμό.

*«Η διαχρονικότητα και η έξαρση του προβλήματος αποκαλύπτουν πολιτική αδυναμία, κομματική υστεροβουλία, κοινωνικό εθισμό και θεσμική ανεπάρκεια», παρατηρεί ο Νίκος Κωνσταντόπουλος [Ο κυνισμός της μεταδημοκρατίας].

*Ο Γιώργος Σωτηρέλης [Υπάρχουν πολιτικές απαντήσεις;] υποστηρίζει ότι η «τεχνική Siemens» στην πραγματικότητα αποτελεί τη συνήθη πρακτική όλων των μεγάλων ολιγοπωλιακών επιχειρήσεων. Εκείνο που αμφισβητούν ευθέως είναι η κυριαρχία των κρατών, υπονομεύουν δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις και εξοβελίζουν το δημόσιο συμφέρον.

*Ο Παναγής Παναγιωτόπουλος [Σκάνδαλα και ψευτοσκανδαλισμός] διαπιστώνει ότι οι αποκαλύψεις για τις εξαρτήσεις των πολιτικών κομμάτων από τις δυνάμεις της αγοράς δεν φθείρουν περαιτέρω την εμπιστοσύνη των πολιτών στο πολιτικό σύστημα. Ενδεχομένως γιατί ο βαθμός απονομιμοποίησης του πολιτικού σκηνικού είναι πολύ προχωρημένος, είτε γιατί έχει ήδη επικρατήσει ένας ηθικολογικός εθισμός στην ανομία.

ΔΗΜΟΣΙΑ Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ;

Δημόσια ή ιδιωτική χρηματοδότηση στα κόμματα;
Ζ. ΤΣΩΛΗΣ

«Ενα δισεκατομμύριο σε όλα τα κόμματα» έγραφε «Το Βήμα της Κυριακής» τον Σεπτέμβριο του 1983, ενώ την πρώτη σελίδα κοσμούσε η φωτογραφία του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου καθώς την εποχή εκείνη είχε ανακοινωθεί η υποψηφιότητά του για το Νομπέλ Ειρήνης. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, και μέσα στην μπόχα που αναδίδεται από το σκάνδαλο της Siemens, καθίσταται καίριο το ερώτημα «δημόσια ή ιδιωτική χρηματοδότηση των κομμάτων;». Στις ημέρες μας αποκαλύφθηκε ότι αυτό που ήθελε να αποτρέψει ο ...

Διαπλοκή, διαφθορά και πολιτικό χρήμα
Κ. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

Οταν, πριν από 20 χρόνια περίπου, ανέλυα τους λόγους για τους οποίους το «πολιτικό χρήμα» αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής πολιτικής μας ζωής («Το Βήμα», 6 Νοεμβρίου 1988) δεν μπορούσα να φαντασθώ ούτε ότι τα φαινόμενα που τότε περιέγραφα θα οξύνονταν με τόσο καταιγιστικούς ρυθμούς, ούτε ότι ο όρος θα αναδεικνυόταν σε αναγκαία συνιστώσα του τρέχοντος πολιτικού λεξιλογίου. Σήμερα, το φαινόμενο της δύσοσμης αλληλεξάρτησης της πολιτικής με την οικονομική εξουσία ...

Είναι πολλά τα λεφτά...
Δ. Α. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Πριν από μερικά χρόνια ο γνωστός γάλλος βουλευτής και πρώην υπουργός Πολιτισμού Τζακ Λανγκ έχασε τη βουλευτική του έδρα όταν αποδείχθηκε ότι είχε υπερβεί το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο προεκλογικών δαπανών. Η ιστορία αυτή υποσκάπτει την πεποίθηση ότι η πολιτική έχει διαβρωθεί τόσο πολύ από το χρήμα και ότι το οικονομικό αντικείμενο της πολιτικής είναι τόσο μεγάλο ώστε δεν υπάρχει λύση πέραν μιας νέας μεταπολίτευσης. Αναντίρρητα η «λογική» της ιδιωτικής οικονομίας έχει σε έναν ...

Το μαύρο χρήμα ήρθε για να μείνει

Με αυτή την έννοια, ως μαύρο, άσπρο ή φαιό, ως γαλάζιο, πράσινο ή κίτρινο, το χαμαιλεόντιο πολιτικό χρήμα ενέσκηψε, φοβούμαι, για να μείνει. Ακόμη και αν, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, επιβάλλονται κυρώσεις στους «άτυχους» εκείνους παραβάτες που έγιναν κατ' εξαίρεσιν τσακωτοί, ο κίνδυνος της μετά λόγου γνώσεως δημοσιοποίησης είναι εν τέλει περιορισμένος. Αν λοιπόν δεν ανατραπεί τελείως το πολιτικό σκηνικό, τα πολιτικά συστήματα θα εξακολουθήσουν πιθανότατα να αναπαράγονται ...

Αποκλειστικός «χορηγός» το κράτος

Ν. ΜΟΥΖΕΛΗΣ

Οι νέες τεχνολογίες έχουν εντείνει την ανισορροπία δύναμης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας με δύο βασικούς τρόπους. Ο πρώτος έχει να κάνει με την πρωτοφανή κινητικότητα του κεφαλαίου (χρηματιστικού και μη) που του δίνει τη δυνατότητα, όταν το κράτος προσπαθήσει να εφαρμόσει φιλολαϊκές πολιτικές, να μετακινείται σε χώρες όπου η εργασία είναι φτηνή και οι συνθήκες εργασίας πρωτόγονες. Ο δεύτερος τρόπος έχει να κάνει με τον κεντρικό ρόλο που παίζει η τηλεόραση στην εκλογική ...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ – Θανάσης Γιαλκέτσης

Για την πολιτική διαφθορά

Το σκάνδαλο της Siemens έρχεται να φανερώσει έναν από τους πολλούς τρόπους με τους οποίους το χρήμα επηρεάζει την πολιτική. Αποκαλύπτει επίσης άλλη μία φορά ότι η πολιτική διαφθορά δεν είναι απλώς μια δυσλειτουργία του πολιτεύματος ή μια ηθική παθολογία που χαρακτηρίζει μόνον τις ατομικές συμπεριφορές ορισμένων πολιτικών ή κρατικών λειτουργών. Η πολιτική διαφθορά είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης που πλήττει τα ίδια τα ηθικά θεμέλια της δημοκρατίας. Η δημοκρατία στηρίζεται πράγματι σε μιαν ορισμένη πολιτική αρετή, που προϋποθέτει την ανιδιοτέλεια, την αφοσίωση στο γενικό συμφέρον και στο κοινό καλό, το σεβασμό των νόμων και των κανόνων της δημόσιας ηθικής, την αποφυγή της επιδίωξης του προσωπικού πλουτισμού από τους πολιτικούς και τους δημόσιους λειτουργούς. Χωρίς αυτή τη βασική προϋπόθεση δεν είναι δυνατό να εδραιωθεί μια σχέση εμπιστοσύνης των πολιτών με τους θεσμούς.

Το φαινόμενο της πολιτικής διαφθοράς προσεγγίζουν με τις αναλύσεις τους τρεις γνωστοί διανοούμενοι:

*Ο Γάλλος Αλέν Τουρέν είναι καθηγητής κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes του Παρισιού.

*Ο Αμερικανός Μάικλ Γουόλτσερ είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.

*Ο Ιταλός Αλφιο Μαστροπάολο είναι καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Τορίνου.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 06/07/2008

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ – Αλέν Τουρέν

Ετσι πεθαίνουν οι δημοκρατίες

Οι περιπτώσεις πολιτικής διαφθοράς είναι κατά τα φαινόμενα δύο ειδών: Υπάρχουν οι πολιτικοί που πλουτίζουν παράνομα. Και υπάρχουν τα πολιτικά κόμματα που χρηματοδοτούν τις δραστηριότητές τους και την οργάνωσή τους.

Τα δύο προβλήματα είναι διαφορετικού χαρακτήρα, αλλά συνδέονται στενά. Στην πραγματικότητα, η διαφθορά γεννιέται από το γεγονός ότι ο διαχωρισμός των δύο εξουσιών -της εκτελεστικής και της νομοθετικής- έχει υποκατασταθεί από την παντοδυναμία των πολιτικών κομμάτων, που προσπαθούν να διευρύνουν την επιρροή τους, αντί να είναι απλά όργανα πολιτικής αντιπροσώπευσης στην άσκηση της κρατικής εξουσίας.

*Εκεί όπου τα πολιτικά κόμματα επέβαλαν τα συμφέροντά τους τόσο στη Βουλή όσο και στην κυβέρνηση, ορισμένα άτομα κατέληξαν να χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους τους πόρους που συσσωρεύτηκαν χάρη στην εξουσία των κομμάτων.

Στις κοινωνίες μας οι βουλευτές δεν νομοθετούν πλέον. Σχεδόν παντού είναι οι κυβερνήσεις αυτές που προετοιμάζουν και προτείνουν τους νόμους. Οι βουλευτές αφιερώνουν το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς τους είτε στα καθήκοντα διαχείρισης στους δήμους ή στις περιφέρειες, είτε στις προσωπικές τους υποθέσεις. Και η μορφή του δημόσιου λειτουργού χάνεται εξίσου γρήγορα όσο και εκείνη του νομοθέτη. Η αποκέντρωση συνέβαλε σε αυτή την εξέλιξη. Στη Γαλλία οι ανώτεροι δημόσιοι λειτουργοί διατηρούν την αίσθηση της κρατικής ευθύνης, υποβάλλονται σε αυστηρούς διοικητικούς και δικαστικούς ελέγχους και γενικά δεν έχουν πολιτική επιρροή τέτοια που να τους επιτρέπει να μη σέβονται ένα κανόνα ή ένα νόμο που τον έχουν θεσπίσει άλλοι.

*Αλλά στη Γαλλία, όπως και αλλού, μεταξύ των νομοθετών και των δημόσιων λειτουργών έχει αναπτυχθεί η ενδιάμεση κατηγορία των επαγγελματιών της πολιτικής, οι οποίοι έχουν απαλλαγεί τόσο από τους κοινοβουλευτικούς ελέγχους όσο και από τους διοικητικούς κανόνες. Ως το σημείο να συγκρούονται με την αντίσταση της δικαστικής εξουσίας, όπως στην Ιταλία ή στην Ισπανία.

Στις ΗΠΑ, όπου η εξουσία των κομμάτων αναπτύχθηκε προηγούμενα, η δικαστική εξουσία πέρασε υπό τον έλεγχό τους και η διαφθορά ξεπέρασε κάθε όριο. Πώς θα μπορούσε να μην χρησιμεύει στον προσωπικό πλουτισμό ένα μέρος των πελώριων πόρων που ελέγχονται από τα κόμματα;

*Εδώ και πολύ καιρό τα κόμματα δεν είναι πλέον όργανα σύνθεσης των κοινωνικών αιτημάτων ούτε και απλά όργανα πρόσβασης στην πολιτική εξουσία. Αυτό που πολιτικοί στοχαστές όπως ο Μίχελς, ο Μόσκα, ο Οστρογκόρσκι έχουν πει στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν γεννιόταν το πρώτο μεγάλο μαζικό κόμμα, η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, είναι ακόμα πιο αληθινό σήμερα, από τη στιγμή που τα κόμματα ελέγχουν την τοπική αυτοδιοίκηση, τις δημόσιες επιχειρήσεις, τις διάφορες οργανώσεις, που διαθέτουν όλες τους σημαντικούς πόρους.

Δεν είναι οι συνδρομές των μελών αυτές που προμηθεύουν στα κόμματα τα μέσα για την επιβίωσή τους. Οι εκλογικές εκστρατείες είναι εξαιρετικά δαπανηρές, σε σημείο που τα μεγάλα κόμματα σχηματίζουν ένα πολιτικό ολιγοπώλιο και κατέχουν από μόνα τους τη δύναμη να εκλέγουν τους υποψηφίους τους.

*Η πάλη ενάντια στη διαφθορά προϋποθέτει πρώτα την παρέμβαση της δικαστικής εξουσίας, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις τίθεται το ερώτημα αν υπάρχουν δικαστές οι οποίοι με τη σειρά τους υποκινούνται από μια μεροληπτική λογική.

Αλλά αυτή η πάλη, για να είναι αποτελεσματική, προϋποθέτει ότι η νομοθετική εξουσία θα ξαναβρεί το ρόλο της, δηλαδή ότι οι βουλευτές θα αφοσιωθούν ολοκληρωτικά στο νομοθετικό τους έργο και στην εκπροσώπηση των κοινωνικών αιτημάτων.

Από την άλλη μεριά, χρειάζεται η εκτελεστική εξουσία να βασίζεται σε μιαν ανεξάρτητη δημόσια διοίκηση και σε μιαν επαγγελματική γραφειοκρατία με τη βεμπεριανή έννοια του όρου, όπου οι δημόσιοι λειτουργοί να βασίζουν την καριέρα τους στις ειδικές τους γνώσεις. Οπου η καριέρα ενός υπαλλήλου εξαρτάται από την πολιτική πελατεία στην οποία ανήκει, εισχωρεί η διαφθορά.

*Η εξουσία των κομμάτων γίνεται υπερβολική όχι μόνον χάρη στην απαδιάρθρωση του κράτους και την παράνομη συσσώρευση πόρων. Γίνεται και όταν μειώνεται ο έλεγχος της κοινής γνώμης στις πολιτικές της εκπροσωπήσεις. Πράγμα που συμβαίνει όταν αποδυναμώνεται η ικανότητα αυτόνομης έκφρασης και δράσης των κοινωνικών δυνάμεων. Δεν έχουμε πλέον μια ταξική πολιτική και τα κόμματα δεν υποβάλλονται στον έλεγχο των ταξικών οργανώσεων, των εργοδοτικών ή των εργατικών. *Σχεδόν παντού τα μαζικά κόμματα παίζουν όλο και λιγότερο ένα ρόλο αντιπροσώπευσης και όλο και περισσότερο ένα ρόλο κατάκτησης και αξιοποίησης της εξουσίας. Καταλήγουν, επομένως, να παραχωρούν περισσότερη ελευθερία σε εκείνους τους παράγοντες που αποβλέπουν πάνω απ' όλα στην καριέρα τους και στον προσωπικό τους πλουτισμό.

Αυτή η απώλεια αντιπροσωπευτικότητας είναι σήμερα πολύ ορατή. Τα κόμματα εξέφρασαν για πολύ καιρό τις κοινωνικές συγκρούσεις που γεννήθηκαν από τη βιομηχανική κοινωνία. Αυτό σήμερα δεν συμβαίνει πλέον. Τα σοσιαλιστικά κόμματα έχουν γίνει κόμματα των μεσαίων τάξεων ή και κόμματα χωρίς κοινωνικό στίγμα.

*Η δημοκρατία απειλήθηκε πάντα από δύο μεριές. Από τα έξω, από την ισχύ μιας οικονομικής, διοικητικής ή στρατιωτικής ηγετικής ελίτ. Από τα μέσα, από την κομματοκρατία.

Στις χώρες μας ο κίνδυνος μιας δικτατορίας είναι λιγότερο πιθανός από εκείνον της πολιτικής διαφθοράς, δηλαδή της απώλειας υπευθυνότητας από μέρους των πολιτικών, οι οποίοι αισθάνονται όλο και λιγότερο εκλεγμένοι και όλο και περισσότερο επαγγελματίες, λιγότερο εκπρόσωποι και περισσότερο ιθύνοντες.

*Δίνοντας μεγαλύτερη δύναμη και αυτονομία στις κοινωνικές δυνάμεις, αποκαθιστώντας τη νομοθετική λειτουργία, ενισχύοντας τον επαγγελματικό χαρακτήρα της δημόσιας διοίκησης και διασφαλίζοντας την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας, θα μπορέσουμε να εξαλείψουμε την πολιτική διαφθορά, που καταστρέφει από τα μέσα τη δημοκρατία.

Του ΑΛΕΝ ΤΟΥΡΕΝ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 06/07/2008

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ – Μάικλ Γουόλτσερ

Το κόστος της πολιτικής

Η σχέση ανάμεσα σε ηθική και πολιτική λειτουργεί με κύκλους: περίοδοι διαφθοράς, αιτήματα για νομιμότητα, νέα ηθική παρακμή και ανάκαμψη της εξουσίας του χρήματος.

Αυτό που είναι νέο σήμερα είναι μόνον η θρασύτητα με την οποία τα επιμέρους συμφέροντα επιτίθενται σε όποιον νομοθετεί. Η σχέση ανάμεσα σε ηθική και πολιτική υπήρξε πάντοτε αδύνατη και προσωρινή. Η πολιτική υποβάλλεται περιοδικά σε μια διόρθωση ηθικού χαρακτήρα. Αυτό συμβαίνει όταν το σύστημα της διαφθοράς γίνεται πάρα πολύ ωμό και επιθετικό, τόσο ώστε να απειλεί και να μπλοκάρει τη λειτουργία του ίδιου του συστήματος.

*Σε αυτό το σημείο, το χρήμα, που προηγούμενα χρησίμευε για να καθιστά πιο γρήγορους τους μηχανισμούς απόφασης, γίνεται εμπόδιο. Και τότε γεννιούνται μεταρρυθμιστικά κινήματα που εμπνέονται από ένα ισχυρό ηθικό κίνητρο. Ξεσπάει το σκάνδαλο, η ηγετική τάξη υποβάλλεται σε μερική κάθαρση και φαίνεται ότι η ηθική συνείδηση των πολιτών παίζει τελικά κάποιο ρόλο. Αλλά πρόκειται για μια παροδική φάση. Για να γίνει οριστική θα έπρεπε να υπάρχει μια κοινωνία πολιτών που θα επαγρυπνεί διαρκώς, που θα είναι σε θέση να επηρεάζει κόμματα και κινήματα και θα μπορεί να παράγει ουσιαστικά αποτελέσματα στη νομοθεσία και στις δομές διακυβέρνησης.

Προϋποθέσεις που είναι πολύ δύσκολο να επαληθευτούν στην πράξη.

*Στην Αμερική έχουμε συνηθισμένες περιπτώσεις διαφθοράς, δηλαδή βουλευτές που πλουτίζουν ευνοώντας ορισμένα ιδιαίτερα συμφέροντα. Διαφορετική είναι, όμως, η θρασύτητα με την οποία κινήθηκε η σημερινή πολιτική τάξη, μοιράζοντας εύνοια και τσεπώνοντας εκατομμύρια δολάρια, χωρίς καν να προσπαθεί να το κρύψει.

Οι Ρεπουμπλικανοί κατέκτησαν το Κογκρέσο το 1994, με τον Νιουτ Γκίνγκριτς να κραυγάζει: «Καιρός να τελειώνουμε με τη διαφθορά των Δημοκρατικών». Και είναι εντυπωσιακή η ταχύτητα με την οποία οι ίδιοι έφτασαν και ξεπέρασαν εκείνα τα επίπεδα διαφθοράς. Είναι σαν να μην έχουν διδαχθεί τίποτα από την προσωρινότητα της εξουσίας. Η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους ταυτίστηκε με τα συμφέροντα των μεγάλων εταιρειών σε επίπεδα πρωτόγνωρα στην αμερικανική ιστορία.

*Η διαφθορά, βέβαια, δεν περιορίζεται σε αυτήν την ηγετική τάξη. Είναι ένα συστημικό φαινόμενο.

Μία από τις αιτίες της είναι το κόστος της πολιτικής. Εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά θα έλεγα και σε όλο τον δυτικό κόσμο, οι πολιτικοί και εκλογικοί μηχανισμοί έχουν γίνει πολύ δαπανηροί. Αυτή είναι μια μάλλον προβλέψιμη συνέπεια της σημασίας που έχει η τηλεόραση στις εκλογικές εκστρατείες και της παρακμής της πολιτικής στράτευσης σε τοπικό επίπεδο.

Είναι γεγονός ότι η τοπική πολιτική, εκείνη που κινητοποιούσε τους εκλογείς με τρόπο πολύ πιο δημοκρατικό και λιγότερο δαπανηρό, ήδη δεν υπάρχει πλέον. Κάποτε οι εκλογικές εκστρατείες βασίζονταν στη στράτευση των μελών των κομμάτων, στους πολίτες που συμμερίζονταν ένα πρόγραμμα ή ένα πολιτικό ιδεώδες.

Σήμερα όλα έχουν παραγκωνιστεί από μιαν ακραία χρήση και από τον έλεγχο των μέσων μαζικής επικοινωνίας και ιδιαίτερα της τηλεόρασης.

*Υπάρχει ανάγκη χρημάτων για τις εκλογικές διαφημίσεις, για τις δημοσκοπήσεις, για τις τηλεοπτικές εμφανίσεις των υποψηφίων. Κάθε τηλεοπτική εμφάνιση είναι μελετημένη ώς την τελευταία λεπτομέρεια. Ο υποψήφιος και οι συνεργάτες του φτάνουν σε μια πόλη. Υπάρχουν οι μακιγιέρ, οι ειδικοί της εικόνας, οι σύμβουλοι, μια ομάδα δημοσιογράφων που συνοδεύουν τον υποψήφιο. Ο υποψήφιος εμφανίζεται για τρία λεπτά στα βραδινά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και έπειτα, με όλη τη συνοδεία του, ξαναμπαίνει στο ιδιωτικό του τζετ και ξαναρχίζει το ταξίδι με προορισμό μιαν άλλη πόλη.

Είναι μια στρατηγική που επαναλαμβάνεται σε όλη τη διάρκεια της εκλογικής εκστρατείας. Απαιτεί τεράστιες ποσότητες χρήματος και ωθεί τους πολιτικούς να αναζητούν τη στήριξη αυτών που ελέγχουν τις πηγές χρηματοδότησης.

*Ενας τρόπος για να μειωθεί η δύναμη του χρήματος στην πολιτική, τουλάχιστον στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα ήταν να χρηματοδοτείται η πολιτική με τη φορολογία και όχι με τις συνδρομές των επιχειρήσεων και των πολύ πλούσιων ατόμων. Βέβαια, οι εκπρόσωποι των λόμπι θα μπορούσαν να συνεχίσουν να προσφέρουν δαπανηρά ταξίδια για παιχνίδια γκολφ στη Σκοτία ή γεύματα σε πολυτελή εστιατόρια.

Αλλά τα πελώρια ποσά, που χρειάζονται οι πολιτικοί για τις εκστρατείες τους, δεν θα προέρχονται πλέον από τα λόμπι και από τα συμφέροντα που αυτά εκπροσωπούν αλλά από το κράτος. Θα ήταν μια σημαντική διαφορά.

*Αλλά η δημόσια χρηματοδότηση δεν αρκεί. Χρειάζεται μια αναζωογόνηση της τοπικής πολιτικής, εκείνης που γίνεται πόρτα με πόρτα, με τα τηλεφωνήματα, τις συγκεντρώσεις, τις επιτροπές. Είναι μέσα που φαίνονται ξεπερασμένα, αλλά διατηρούν μεγάλη αποτελεσματικότητα και είναι δύσκολο να τα παρακάμπτουμε στη δημοκρατία.

Το Ιντερνετ είναι ένα άλλο μέσο που επιτρέπει να ρίξουμε τα κόστη και να κινητοποιήσουμε τους εκλογείς. Η δύναμη του χρήματος μεγαλωνει, επειδή τα δυτικά πολιτικά συστήματα κυβερνιούνται όλο και λιγότερο από κόμματα με σοβαρή ιδεολογική βάση.

*Στο παρελθόν τα κόμματα αναδείκνυαν την ηγετική τάξη και έθεταν κανόνες στην πολιτική δράση. Αυτός ο ρόλος εκπαίδευσης στη δημοκρατία σήμερα δεν υπάρχει πλέον.

Του ΜΑΪΚΛ ΓΟΥΟΛΤΣΕΡ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 06/07/2008

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ – Αλφιο Μαστροπάολο

Ο αφοπλισμός απέναντι στον πλούτο

Το ότι η δημοκρατία έχει κόστη, το ότι έχουν κόστη τα καθεστώτα που βασίζονται στις εκλογές, είναι κάτι γνωστό από καιρό. Κοστίζει ο δημοκρατικός ανταγωνισμός. Κοστίζουν, όμως, και τα μη δημοκρατικά καθεστώτα, όπου δεν υπάρχει ανταγωνισμός, αλλά χρειάζεται να συντηρούνται πολυδάπανοι μηχανισμοί καταπίεσης και χειραγώγησης. Σε τελευταία ανάλυση είναι πιο βολικό να πληρώνουμε τα κόστη που συνεπάγεται η δημοκρατία.

*Είναι πιθανό ότι τα δημοκρατικά καθεστώτα είναι περισσότερο εκτεθειμένα, τουλάχιστον από πρώτη άποψη, στην επιρροή του χρήματος και του πλούτου από όσο είναι τα μη δημοκρατικά. Σίγουρα ένα καθεστώς που βασίζεται στην ισχύ είναι θεωρητικά σε θέση να αντιπαρατεθεί καλύτερα στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Αυτό όμως συμβαίνει σπάνια, επειδή κατά κανόνα τα αυταρχικά καθεστώτα (με εξαίρεση τα κομμουνιστικά) εμφανίστηκαν για να υπηρετήσουν τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα.

*Στις τελευταίες δεκαετίες κάτι έχει αλλάξει στις σχέσεις μεταξύ οικονομικής εξουσίας και πολιτικής εξουσίας σε βάρος της ποιότητας της δημοκρατίας. Το ότι στις κοινωνίες που ζούμε συντελείται εδώ και καιρό μια αληθινή επανάσταση στην τεχνολογία και στην οργάνωση της εργασίας, η οποία ευνοεί αδιάντροπα τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, είναι δύσκολο να το αρνηθούμε. Αυτή η επανάσταση καθιστά δυνατή τη ρεβάνς του κεφαλαίου εις βάρος της εργασίας. Χάρη σε διαδικασίες, που ορίζονται με τους όρους «μεταφορντισμός» και «παγκοσμιοποίηση», η εργασία υποβαθμίστηκε στην παραγωγή και στις συναλλαγές.

Αυτό, συνεπώς, μείωσε πάρα πολύ το πολιτικό της βάρος, το βάρος των -πολιτικών και συνδικαλιστικών- οργανώσεων που την εκπροσωπούν. Οι οποίες οργανώσεις αποτελούσαν όμως ένα ισχυρό εργαλείο για να αντισταθμίζουν την οικονομική εξουσία.

*Αυτό που θέλουμε να υπογραμμίσουμε είναι ο πολιτιστικός αφοπλισμός απέναντι στον πλούτο, το χρήμα και την αγορά που συντελέστηκε στα τελευταία χρόνια και που αναγόρευσε αυτές τις δυνάμεις σε κυρίαρχη αξία.

Χρειάζεται να το αποδείξουμε; Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία οι αξίες που αναγνωρίζονται περισσότερο είναι ο προσωπικός πλουτισμός και το δικαίωμα του καθένα να μεγιστοποιεί την ατομική του ευημερία. Δεν ήταν έτσι πριν από λίγες δεκαετίες, τότε που η αλληλεγγύη -ή ακόμα καλύτερα η αδελφοσύνη- τοποθετούνταν στην πρώτη θέση.

*Φυσικά, δεν υπάρχει μόνον ο συμβολικός αφοπλισμός. Υπάρχει και ένας αρκετά σημαντικός ουσιαστικός αφοπλισμός. Η πολιτική απαρνήθηκε τα εργαλεία που διέθετε για να αντιτάσσεται στην οικονομική εξουσία.

Ενα από αυτά τα εργαλεία ήταν η δημόσια οικονομία. Το δεύτερο ήταν τα οργανωμένα κόμματα. Η δημόσια οικονομία χρησίμευε για να ελέγχει την ιδιωτική, την ανταγωνιζόταν και την περιόριζε, προσπαθούσε να την προσανατολίσει προς το δημόσιο συμφέρον.

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί καταχρήσεις και αναποτελεσματικότητες. Αλλά τα τελευταία οικονομικά σκάνδαλα μαρτυρούν ότι το ιδιωτικό ελάχιστα ή τίποτα έχει να διδάξει στο δημόσιο τόσο στο ηθικό πεδίο όσο και σε εκείνο της αποτελεσματικότητας.

*Αντιθέτως, εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι οι κάθε άλλο παρά αναγκαίες πολιτικές της απορρύθμισης και της ιδιωτικοποίησης χρησίμεψαν αποφασιστικά για να πληγεί η ικανότητα της πολιτικής να αντιτάσσεται στην ηγεμονία της οικονομίας. Τα κόμματα εδώ και κάμποσο καιρό αποφάσισαν να μετασχηματιστούν σε πρακτορεία εκλογικού μάρκετινγκ, εγκαταλείποντας την παλιά αλλά αποτελεσματική -και λιγότερο δαπανηρή- δυνατότητα της στράτευσης, σε έναν καιρό όπου έχει αυξηθεί δραματικά το κόστος του πολιτικού ανταγωνισμού με τη χρήση των μέσων μαζικής επικοινωνίας στις εκλογικές εκστρατείες.

Ως πρακτορεία πολιτικού μάρκετινγκ, τα κόμματα χρειάζονται όλο και περισσότερους οικονομικούς πόρους και βρίσκονται επομένως όλο και περισσότερο στο έλεος αυτών που μπορούν να τους προμηθεύουν χρήμα, δηλαδή των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Αυτός είναι ένας τρόπος για να μιλήσουμε για την πολιτική διαφθορά.

*Ενώ αυξήθηκαν τα κόστη της πολιτικής, διαπράχθηκε το λάθος να αχρηστέψουν το κύριο, ίσως το μοναδικό, διαθέσιμο στήριγμά τους, τη στράτευση. Ηταν αναπόφευκτη αυτή η εξέλιξη; Οι θιασώτες της αμερικανοποίησης της πολιτικής, οι άκριτοι απολογητές του «νέου», του «μοντέρνου», των «μεταρρυθμίσεων», δηλώνουν ότι είναι πεισμένοι γι' αυτό.

Αυτό που ξέρουμε εμείς είναι ότι η εθελούσια στράτευση, αλλά και οι συνδρομές των μελών καθώς και η παιδαγωγική δράση που ανέπτυσσαν τα κόμματα, υπήρξαν για καιρό θαυμαστά μέσα με τα οποία τα κόμματα αντιτάχθηκαν στα ισχυρά συμφέροντα. Οπως επίσης γνωρίζουμε ότι το φάρμακο που επινοήθηκε για να μειωθούν οι οικονομικές δυσκολίες των κομμάτων -δηλαδή η δημόσια χρηματοδότηση- δεν είχε λαμπρά αποτελέσματα.

*Συμπερασματικά: τα κόμματα παρακμάζουν ή μετασχηματίζονται. Οι ηγετικές πολιτικές τάξεις χάνουν τη δημοκρατική τους νομιμοποίηση. Τα λαϊκά στρώματα απομακρύνονται.

Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, που ελέγχονται από την οικονομική εξουσία, ασκούν μιαν υπερβολική επιρροή. Ιδιαίτερη προσοχή αξίζουν η κουλτούρα και το ήθος των πολιτικών. Η πολιτική φροντίζει για τις υποθέσεις του κοινωνικού συνόλου. Και, στη δημοκρατία, η πολιτική είναι υποχρεωτικά μια ανιδιοτελής προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

*Αυτό λέει η δημοκρατική ρητορική και αυτή είναι η άποψη του κοινού πολίτη, ο οποίος δεν είναι διόλου διατεθειμένος να θεωρήσει την εκλογή ως λόγο για να αποκτηθούν προνόμια.

Στα μάτια του μεγάλου κοινού το πολιτικό επάγγελμα δεν είναι, δεν μπορεί να είναι, ένα επάγγελμα σαν τα άλλα. Με κίνδυνο να φανούμε παλιομοδίτες, πρέπει να πούμε ότι έχει κάτι το ιερό, προϋποθέτει μια δόση «πάθους». Και είναι και αυτή μια διάσταση που πρέπει να αποκατασταθεί, αν θέλουμε αληθινά να αναχαιτίσουμε την εισβολή του χρήματος. Αλλη μία φορά, αν οι καλοί νόμοι είναι επιθυμητοί, τα καλά ήθη είναι αναγκαία.

Του ΑΛΦΙΟ ΜΑΣΤΡΟΠΑΟΛΟ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 06/07/2008

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: «Δεν μπορεί να κουκουλωθεί η αλήθεια...»

Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα επισκεφθεί σήμερα [18 Ιαν.], ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Α. Παπανδρέου, προκειμένου να καταθέσει την πρόταση του Κινήματος για την υπέρβαση της κρίσης και της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος από τα φαινόμενα της διαφθοράς. «Η αξιοπιστία, η έλλειψη εμπιστοσύνης για την κυβέρνηση, και τον κ. Καραμανλή, έχει πάρει πια διαστάσεις χιονοστιβάδας. Συγκάλυψη, ατιμωρησία, αδιαφάνεια, κατάχρηση εξουσίας, κατάχρηση των χρημάτων του ελληνικού λαού», είναι τα χαρακτηριστικά της διακυβέρνησης της Ν.Δ., δήλωσε ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, μετά την συνεδρίαση του Πολιτικού Συντονιστικού Οργάνου του ΠΑΣΟΚ. Κατηγόρησε την κυβέρνηση και για το κλείσιμο της υπόθεσης των υποκλοπών, χαρακτηρίζοντάς την «έγκλημα, το οποίο έχει εθνικές διαστάσεις, αφορά στην εθνική ασφάλεια και στα ανθρώπινα δικαιώματα του Έλληνα πολίτη». Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου κάλεσε τον κ. Καραμανλή να δεχτεί την πρόταση για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής, που θα καταθέσει του ΠΑΣΟΚ στην Βουλή. «Δεν μπορεί να κουκουλωθεί η αλήθεια, δεν μπορεί να υπάρχει ατιμωρησία στη χώρα μας», είπε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, και ζήτησε «να διαλευκανθούν όλες οι υποθέσεις, είτε αφορούν το Υπουργείο Πολιτισμού και την υπόθεση Ζαχόπουλου, είτε αφορούν τις υποκλοπές, τα καρτέλ ή οτιδήποτε άλλο έχει σπαράξει αυτό το κύκλωμα της διαφθοράς της Νέας Δημοκρατίας».

Η ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Αποφάσισα να πάρω την πρωτοβουλία και να συναντηθώ αύριο με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Θα εκθέσω τις σκέψεις μου αλλά και την πρότασή μου για τη σημερινή κατάσταση, έναν επικίνδυνο κατήφορο της δημόσιας και της πολιτικής ζωής, για την οποία ευθύνεται η κυβέρνηση. Η αξιοπιστία, η έλλειψη εμπιστοσύνης για την κυβέρνηση, για τον κ. Καραμανλή, τον κ. πρωθυπουργό, έχει πάρει πια διαστάσεις χιονοστιβάδας. Συγκάλυψη, ατιμωρησία, αδιαφάνεια, κατάχρηση εξουσίας, κατάχρηση των χρημάτων του Ελληνικού λαού.

Σ' όλα αυτά τα φαινόμενα, προστίθεται σήμερα και ένα ακόμα γεγονός. Το κλείσιμο του εγκλήματος των υποκλοπών. Και αυτό το ίδιο αποτελεί έγκλημα. Έγκλημα απέναντι στη διαφάνεια, έγκλημα απέναντι στο αίσθημα δικαίου του Ελληνικού λαού. Θέλω να θυμίσω ότι, αυτό το έγκλημα έχει εθνικές διαστάσεις, αφορά στην εθνική ασφάλεια, αφορά και στα ανθρώπινα δικαιώματα του Έλληνα πολίτη. Θέλω επίσης, να θυμίσω ότι, ο πρωθυπουργός είχε πει για το έγκλημα αυτό, ότι θ' αποδοθούν οι ευθύνες όσο ψηλά κι αν βρίσκονταν.

Τον καλώ, λοιπόν, σήμερα, να δεχθεί τη νέα μας πρόταση να συσταθεί Εξεταστική των Πραγμάτων Επιτροπή, για την διαλεύκανση του εγκλήματος των υποκλοπών. Δεν μπορεί να κουκουλωθεί η αλήθεια, δεν μπορεί επιτέλους, να υπάρχει ατιμωρησία στη χώρα μας.

Εμείς υπερασπιζόμαστε, τα δικαιώματα του πολίτη, αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα του πολίτη. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του πολίτη να μάθει την αλήθεια, το δικαίωμα του πολίτη στην αξιοπρέπεια, το δικαίωμα του πολίτη να διαλευκανθούν όλες οι υποθέσεις, τις οποίες ζούμε πια καθημερινά, είτε αφορούν το Υπουργείο Πολιτισμού και την όλη υπόθεση γύρω από τον κ. Ζαχόπουλο, είτε αφορούν τις υποκλοπές, τα καρτέλ ή οτιδήποτε άλλο έχει παράξει αυτό το κύκλωμα διαφθοράς της Νέας Δημοκρατίας.

ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΜΕΓΑΛΕ!

Κ. Καραμανλής: Μηδενική ανοχή στα φαινόμενα διαφθοράς

Την πρόθεση της κυβέρνησης για μηδενική ανοχή στα φαινόμενα διαφθοράς τόνισε ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής μιλώντας σε ημερίδα της «Διεθνούς Διαφάνειας Ελλάς» με θέμα «Κράτος και διαφθορά - Πως θα κόψουμε τον ομφάλιο λώρο»...

Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ!!!

ΕΥΤΥΧΗΣ θα πρέπει να νιώθει ο Καραμανλής, αφού μετά την επιστροφή του από το τουριστικό ταξίδι του στην Ινδία, δεν χρειάζεται να απολογηθεί σε κανέναν για τα όσα συμβαίνουν στον τόπο μας! Του έχει ετοιμαστεί μια φιέστα από τη Διεθνή Διαφάνεια στο Μέγαρο Μουσικής, όπου ο θα μιλήσει στο πλαίσιο της Ημερίδας με τίτλο «Κράτος και Διαφθορά. Πώς θα κόψουμε τον ομφάλιο λώρο»! Είναι ένα θαυμάσιο δώρο. Ο Καραμανλής που θέλει να πει ότι δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με διαφθορές και διεφθαρμένους θα μας πει πώς θα κοπεί ο ομφάλιος λώρος μεταξύ Κράτους και Διαφθοράς. Βέβαια το γνωρίζει πολύ καλά το θέμα, διότι η διαφθορά πήρε διαστάσεις γιγάντιες αφότου ανέλαβε της διακυβέρνηση της χώρας. Και τις διαστάσεις τις έδωσαν οι δικοί του άνθρωποι, οι «κουμπάροι» του, οι κολλητοί του, οι έμπιστοί του, τα στελέχη που ο ίδιος διόρισε σε νευραλγικές κρατικές και κυβερνητικές θέσεις.

Η ανακοίνωση λέει σχετικά ότι ο πρόεδρος της Διεθνούς Διαφάνειας - Ελλάς Κώστας Μπακούρης σημείωσε ότι θα παρουσιαστεί μεγάλη έρευνα για το θέμα της διαφθοράς και τί μπορεί να γίνει για να βελτιωθεί η κατάσταση στη χώρα μας. Ήταν ανάγκη να κάνουν έρευνα; Δεν ρωτούσαν τον πρωθυπουργό; Αυτός ξέρει και πώς θα βελτιωθεί η κατάσταση αλλά και πώς θα μπερδέψει δημοσιογράφους, υπαλλήλους του γραφείου, γραμματείς υπουργείων και δυστυχισμένους χιλιάδες υποψήφιους για μερικές δεκάδες θέσεις!

ΟΜΩΣ επειδή πολύ στα σοβαρά το πήραμε το θέμα, πρέπει να επικρίνουμε τον πρωθυπουργό διότι σε μια φάση πολύ δύσκολη για τη χώρα, συνοδευόμενος από μια κουστωδία (και τη γυναίκα του - καλά, η γυναίκα του πότε δουλεύει στο νοσοκομείο;) κρατικών και κυβερνητικών αξιωματούχων και τον σύζυγο της Ντόρας Μπακογιάννη - Μητσοτάκη - Κούβελου, έκανε τουριστική περιοδεία στη μακρινή Ινδία δίχως να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος σκοπός - αν υπάρχει, ας πάει στη Βουλή να ανακοινώσει τα αποτελέσματα των συνομιλιών του!

Άραγε συμβούλεψε τον υπάλληλό του Γ. Ανδριανό να πει το όνομα του ανθρώπου που του έδωσε το dvd; Ελπίζουμε να κατάλαβε και ο Ανδριανός ότι έχει κάνει ένα σωρό παπαριές κι αυτά που ακούω για τα περί εξαιρετικού "συναδέλφου" και άλλα παρόμοια, μου ανάβουν τα λαμπάκια. Από τον Εβερτ στον Καραμανλή! Η φωνή του Κυρίου - αλλά στόμα έχει ο Ανδριανός και μιλιά δεν έχει. Εγώ ξέρω ότι οι δημοσιογράφοι είναι λαλίστατοι. Αυτός έφαγε τη γλώσσα του ή του την έκοψε ο Καραμανλής για να μη μιλάει;

Εν πάση περιπτώσει, τώρα πλέον δεν έχει και τόση σημασία αν θα πει ή δεν θα πει το όνομα. Σημασία έχει ότι η πολιτική του Καραμανλή έχει οδηγήσει τη χώρα σ' ένα φαύλο κύκλο, όπου όλοι οι δημοσιογράφοι μπορεί και να θεωρούνται ύποπτοι ή να είναι "ρουφιάνοι", οι εκδότες όλοι παίζουν παιχνίδια εξουσίας (αυτό δεν είναι ψέματα), οι δικαστικοί φαίνεται προς τα έξω ότι πάνε κι αυτοί να παίξουν παιχνίδια. Τελικά, τι γίνεται σ' αυτή τη χώρα, όπου πλέον ανθεί μόνον η διαφθορά και μάλιστα την ποτίζει το κόμμα που κυβερνάει κι ο πρωθυπουργός ο ίδιος που εξακολουθεί να κοροϊδεύει τον ελληνικό λαό και να παριστάνει τον "σεμνό" και τον "ταπεινό".

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΡΟΥΣΦΕΤΙΟΥ

Ο Υπεύθυνος του Τομέα Διοίκησης του Πολιτικού Συντονιστικού Οργάνου του ΠΑΣΟΚ, Ντίνος Ρόβλιας, σχετικά με τις σημερινές αποκαλύψεις 296 νέων ρουσφετολογικών προσλήψεων σε Υπουργεία και Οργανισμούς, δήλωσε:

Η κυβέρνηση της αναξιοκρατίας και του ρουσφετιού συνεχίζει το έργο της. Σήμερα αποκαλύπτονται 296 νέες προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ σε Υπουργεία και Οργανισμούς, προσλήψεις που εγκρίθηκαν μέσα σε ένα μόνο μήνα και συγκεκριμένα το Νοέμβριο. Πρόκειται για προσλήψεις ημετέρων «από το παράθυρο», υπό τον ψευδεπίγραφο τίτλο των συμβάσεων έργου. Προσλήψεις χωρίς αντικειμενικά κριτήρια, χωρίς μόρια, χωρίς σεβασμό στην αξιοκρατία. Συγκεκριμένα :

α) 86 άτομα για δυο χρόνια στο Κέντρο Ηλεκτρονικού Υπολογιστού Κοινωνικών Υπηρεσιών (ΦΕΚ Β' 2125/1-11-2007).

β) 15 άτομα για ένα χρόνο στον Οργανισμό Λαϊκών Αγορών Θεσσαλονίκης (ΦΕΚ Β' 2181/12-11-2007).

γ) 150 άτομα για ένα χρόνο στη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων (ΦΕΚ Β' 2268/28-11-2007).

δ) 20 άτομα για ένα χρόνο στη Διεύθυνση Κρατικών Λαχείων (ΦΕΚ Β' 2268/28-11-2007).

ε) 25 άτομα για δύο χρόνια στον Οργανισμό Προώθησης Εξαγωγών (ΦΕΚ Β' 2245/22-11-2007).

Η κυβέρνηση δεν φαίνεται να συνετίστηκε από την υπόθεση Ζαχόπουλου. Συνεχίζει τα ίδια. Την καλούμε για μια ακόμη φορά να σεβαστεί το ΑΣΕΠ, το αντικειμενικό σύστημα προσλήψεων και τους δεκάδες χιλιάδες άνεργους νέους. Να σταματήσει να χρησιμοποιεί το κράτος ως λάφυρο.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ!

Κι ο χιμπαντζής το κατάλαβε. Είμαστε στο σωστό δρόμο και είναι έτοιμος κι αυτός να συγκρουστεί με τη διαφθορά...

Ο Καραμανλής στο μήνυμά του αναφέρθηκε στα θετικά αποτελέσματα της χρονιάς που φεύγει την οικονομία, σημειώνοντας ότι «η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται στο σωστό δρόμο» αναβαθμίζοντας το κύρος και το διεθνή της ρόλο. Έδωσε έμφαση στις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις, τονίζοντας:

«Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2007 μάς δώσατε σαφή εντολή: Να συνεχιστούν οι αλλαγές, να επιταχυνθούν οι μεταρρυθμίσεις. Η εντολή σας είναι για μένα δέσμευση. Δύναμη και στήριγμά μου είναι η εμπιστοσύνη που μου δείχνετε. Για μια ακόμη φορά σήμερα σας διαβεβαιώνω ότι αυτή τη σχέση εμπιστοσύνης είμαι αποφασισμένος να τη διαφυλάξω. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να ρίχνει σκιές στη συμφωνία τιμής που συνυπογράψαμε. Είμαι και είμαστε σε διαρκή σύγκρουση με τα φαινόμενα της διαφθοράς».

Ο πρωθυπουργός ετοιμάζεται να συγκρουστεί με τη διαφθορά!

Δηλαδή, τόσο χοντρόπετσος είναι ο Καραμανλής; Δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν διαβάζει, δεν καταλαβαίνει; Τίποτε δεν τον αγγίζει; Ο λόγος του είναι μνημείο υποκρισίας! Ο άνθρωπος κοροϊδεύει τον ελληνικό λαό. Μίλησε σα να μη συμβαίνει τίποτε. Εδώ και δέκα περίπου μέρες η ελληνική κοινωνία συγκλονίζεται από μια υπόθεση που υπονομεύει τα θεμέλια της ηθικής, αλλά και των θεσμών που οικοδομούν ένα κράτος δικαίου. Ο Καραμανλής λέει ότι είναι σε "διαρκή σύγκρουση με τα φαινόμενα της διαφθοράς". Να το δεχτούμε. Ποιοι είναι οι φορείς της διαφθοράς τα τελευταία πέντε χρόνια; ΟΛΟΙ είναι στελέχη της Νέας Δημοκρατίας! Ποιος τους διόρισε σε διάφορες κρατικές και κυβερνητικές θέσεις; Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του. Δηλαδή, ο πρωθυπουργός είναι σε σύγκρουση με τον εαυτό του και τις αποφάσεις του! Και παίρνει στο λαιμό του και κάποιους ανθρώπους που σε άλλη περίπτωση ίσως να μην "λύγιζαν". Αλλά, ή Δεξιά είναι Δεξιά και δεν πρόκειται ν' αλλάξει. Ο ελληνικός λαός όμως πότε θα τους καταλάβει;

Εδώ που τα λέμε, η κυβέρνηση αυτή είναι κυβέρνηση μειοψηφίας. Στην πρόσφατη δημοσκόπηση (που δημοσιεύτηκε στο Έθνος) το ποσοστό της είναι μόλις 33,2%! Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Καραμανλή είναι μια θλιβερή μειοψηφία...

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

Κι επειδή πολλοί θα νομίζουν ότι ο φανατισμός δεν μας αφήνει να δούμε παραπέρα, έχω να πω ότι εγώ προσωπικά ποτέ δεν δίστασα να μιλήσω ελεύθερα. Κι όσο ήμουνα διευθυντής στην ΕΞΟΡΜΗΣΗ ουδέποτε δέχθηκα εντολές! ΟΜΩΣ, θα αναδημοσιεύσω εδώ το τελευταίο κείμενο που απευθυνόταν εν είδει "ανοιχτής επιστολής" στον τότε πρωθυπουργό και Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Κώστα Σημίτη. Μπορεί να μην του δόθηκε η απαραίτητη προσοχή. Αν το διαβάσετε, θα διαπιστώσετε πόσο δραματικά επίκαιρο είναι και διαχρονικό. Εθίγη τότε το τεράστιο ζήτημα που δυστυχώς απασχολεί και τώρα το ΠΑΣΟΚ αλλά και ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και έχει σχέση με τη λειτουργία των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ωστόσο, θίγονται και ζητήματα που και σήμερα βασανίζουν την κοινωνία μας, όπως είναι η διαφθορά κ.λπ.:

Ποια η μετεξέλιξη μετά το τέλος της “Εξόρμησης”

Πρόεδρε, το τέλος της “Ε” δεν μπορεί να είναι ένα βουβό και άδοξο τέλος. Ούτε να συμβολίζει το τέλος μιας εποχής, όταν το κόμμα το οποίο εκφράζει, μετεξελίσσεται και βρίσκεται μάλιστα στην κυβέρνηση. Γιατί κατά τον ίδιο τρόπο θα μπορούσε και η εφημερίδα του να μετεξελιχθεί, εάν μετά το τέλος της παλαιάς συλλογικότητας είχε πραγματικά εμφανιστεί μια «συλλογικότητα» άλλη... Η έκδοση περιοδικού δεν αποτελεί μετεξέλιξη, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα.

Αντικειμενικά, το μηνιάτικο «περιοδικό» που θα βγει στη θέση της “Ε” είναι αδύνατον να καλύψει χρονικά και πρακτικά το σύνολο της ενημέρωσης, της σκέψης και των ιδεών, που έχει ανάγκη ο χώρος. Το ερώτημα που πλανάται, λοιπόν, είναι:

Με ποιο «μέσον» επικοινωνίας το ΠΑΣΟΚ θα περάσει και θα καλλιεργήσει μια άλλη αντίληψη για την πολιτική επικοινωνία από εκείνη της «διαπλοκής» των ιδιωτικών ΜΜΕ;

Μπροστά στο τέλος, η “Ε” έχοντας καταγράψει 23 χρόνια παρουσίας πλάι στο ΠΑΣΟΚ ως μέσον δημοσιογραφικής έκφρασης, έχει να ιστορήσει και να πει πολλά, όπως μπορεί να εκτιμήσει και το αντίκρισμα των επιλογών στην επικοινωνιακή πολιτική. Γιατί, στη μακρά της πορεία κατέχει ένα σημαντικό αρχείο «προσκηνίου» του ΠΑΣΟΚ, καθώς όλοι οι επιφανείς του ΠΑΣΟΚ, όσο και οι αφανείς, έχουν καταγράψει κατά καιρούς τις απόψεις τους σ’ αυτή την εφημερίδα και έχουν προβληθεί. Τα περισσότερα από αυτά τα πρόσωπα, πρωταγωνιστούν σήμερα ως αξιωματούχοι στην πολιτική σκηνή της χώρας. Έτσι, θα πρέπει να αναγνωρίσει κάθε αντικειμενικός παρατηρητής ότι η αντανακλαστικότητα της απήχησης του πολιτικού λόγου της κομματικής ελίτ ήταν πάντοτε προφανής, τόσο σε περιόδους ανόδου, όσο και σε περιόδους παρακμής, που ζήσαμε λέγοντας μόνον «μισές αλήθειες». Το γεγονός ότι έφθασαν να πωλούν τα παραπολιτικά στις στήλες των εφημερίδων και όχι τα πολιτικά, είναι τουλάχιστον αντικείμενο έρευνας.

Η “Ε” δεν κατέπεσε κυκλοφοριακά ερήμην αυτού του λόγου, ή ερήμην της αποστροφής του κόσμου προς τα κομματικά και της χαμηλής πολιτικής αξιοπιστίας της προπαγανδιστικής «επικοινωνίας». Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει «άλλοθι» σήμερα για να εξοβελιστεί η ανάγκη για την πολιτική εφημερίδα, η ανάγκη για τη δημοσιογραφική έκφραση της συλλογικότητας.

ΠΡΟΕΔΡΕ, η αγωνία μας όπως αντιλαμβάνεσθε, δεν είναι για το οριστικό τέλος της “Ε”. Η αγωνία μας επικεντρώνεται στο γεγονός ότι καμιά άλλη εφημερίδα, τουλάχιστον προς το παρόν δεν θα πάρει τη θέση της “Ε”. Στο γεγονός ότι η επικοινωνιακή πολιτική του ΠΑΣΟΚ που αντικειμενικά θα έπρεπε να είναι ζεύξη του «είναι» και του «φαίνεσθαι», της μορφής και του περιεχομένου, μένει μετέωρη, πατώντας με το ένα πόδι μόνο στο «φαίνεσθαι». Στο γεγονός ότι η επικοινωνιακή πολιτική παραδίδεται άνευ όρων στα συμφέροντα και τις ορέξεις των ιδιωτικών ΜΜΕ, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα.

Το «άλλοθι» που λανσάρεται είναι ότι μπήκαμε στη «μετακομματική» εποχή και δεν χρειάζονται κομματικά έντυπα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μπήκαμε και στην «μεταπολιτική» εποχή για να παραδοθούμε χωρίς αντιστάσεις και αντισώματα στους ανεξέλεγκτους όρους της πλήρους ιδιωτικοποίησης της ενημέρωσης. Είναι πασιφανές ότι πολλοί αξιωματούχοι της κομματικής ελίτ βολεύονται σ’ αυτό το καθεστώς της προσωποποίησης της πολιτικής και έχουν αναπτύξει ιδιαίτερες και προνομιακές σχέσεις με τα ιδιωτικά ΜΜΕ

Είναι πασιφανές το αδιαφανές της κρατικής διαφήμισης και με ποιους όρους διανέμεται... Και είναι πρόκληση το απυρόβλητο της καταγγελλόμενης, κατά τα άλλα, εκτεταμένης διαπλοκής από τους πολιτικούς αξιωματούχους. Έτσι, θα ήταν λίαν ενοχλητικό ένα «μέσον» μαζικής δημοσιότητας, σήμερα, που όχι μόνον θα διακήρυσσε τη «διαφάνεια» αλλά και θα την εννοούσε κιόλας. Και πρώτα απ’ όλα, για τη διαφάνεια πολλών μεγάλων ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ που καταπατούν τη νομιμότητα και χρωστούν τεράστια ποσά στο δημόσιο, χωρίς να έχουν ουσιαστικές συνέπειες, ενώ από την άλλη μεριά διαμορφώνουν κλίμα – κατασκευάζουν συναίνεση ή αντιπολίτευση κατά το δοκούν – και διαφεντεύουν με αυτό τον τρόπο το χώρο στα όρια εξουσίας και παραεξουσίας.

ΠΡΟΕΔΡΕ, είναι φανερό ότι πολλοί αξιωματούχοι της κομματικής ελίτ, που εισηγήθηκαν και το κλείσιμο της “Ε”, δεν ανησυχούν γι’ αυτά τα φαινόμενα. Αφού ευτέλισαν πρώτα το περιεχόμενο του κομματικού λόγου που φιλοξενούσε η “Ε” στη φάση της παρακμιακής περιόδου, ως υπεύθυνοι γραμμής στη συνέχεια, είδαν συμφερότερο να συνάψουν προνομιακές σχέσεις, ο καθένας ξεχωριστά, με τα ιδιωτικά ΜΜΕ. Και αφού την ευτέλισαν, θέλησαν να την πετάξουν στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Φορώντας οι ίδιοι, αργά ή γρήγορα, τον εκσυγχρονιστικό μανδύα. Δεν σας λέει τίποτε, άραγε, ότι οι αξιωματούχοι της κομματικής ελίτ, της παλαιάς και της νέας, που επί ένα χρόνο συζητούν για το «περιτύλιγμα» και το φαίνεσθαι του περιοδικού, χωρίς να γίνεται καμιά κουβέντα για το περιεχόμενο;

Και δεν προβληματίζει, άραγε, ότι οι υπαίτιοι της παρακμής του κομματικού λόγου, παρουσιάζονται τώρα ως «πρωταγωνιστές» της αναγέννησης;

ΠΡΟΕΔΡΕ, είναι αλήθεια ότι εσείς, με την έλευσή σας στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, εγκαινιάσατε μια νέα ορολογία για την ενημέρωση και πληροφόρηση της κοινής γνώμης – πέρα από την προπαγάνδα και την πολιτική διαφήμιση – τον όρο της «επικοινωνιακής πολιτικής».

Και συνδέσατε αυτή την έννοια με τη δημιουργία συναίνεσης για την προώθηση των μεταρρυθμίσεων, τη συνδέσατε με τον εκσυγχρονισμό. Την ειλικρινή σχέση με την πραγματικότητα. Την θέσατε ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ενεργοποίηση της κοινωνίας με πρώτο και βασικό στοιχείο την αξιοπιστία. Και πράγματι, το ΠΑΣΟΚ σήμερα και η κυβέρνησή του, απολαμβάνει υψηλή αξιοπιστία μέχρι το συλλογικό επίπεδο της ΚΕ. Από εκεί και πέρα όμως τα πράγματα διαφοροποιούνται - δεν υπάρχει συλλογική έκφραση. Υπάρχουν «αξιωματούχοι» του ΠΑΣΟΚ που διαχέονται σε όλη τη χώρα

Και είναι εμφανείς οι προσωπικές πολιτικές. Συνεχίζεται η νομή της εξουσίας. Έτσι, προς τα κάτω, το όλον του ΠΑΣΟΚ, στις νομαρχίες και στις νομαρχιακές επιτροπές, απαρτίζεται από «μικροϊδιοκτήτες» του κόμματος με ανάλογη συμπεριφορά και σκοπιμότητες. Εκεί, η νέα «επικοινωνιακή πολιτική» δεν βρίσκει αποδέκτες, δεν έχει καμιά απήχηση. Όσες απόπειρες έγιναν, έπεσαν στο κενό. Γιατί η «νομενκλατούρα» των μεσαίων στελεχών παραμένει η ίδια με την παλιά και το μόνο που άλλαξε είναι ότι φόρεσε πολύ εύκολα τον «εκσυγχρονιστικό μανδύα».

Εδώ, φαίνεται και η ελλειπτικότητα της νέας επικοινωνιακής πολιτικής, ότι δηλαδή στερείται σχετικής επεξεργασίας. Εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα ενδοεπικοινωνίας και η ανάγκη του επικοινωνιακού «μέσου» για τα ίδια τα μέλη του κόμματος στο βαθμό που προτάσσεται ο νέος πολιτικός πολιτισμός.

Η εγκατάλειψη της “Ε” στο προηγούμενο διάστημα και η «εχθρική» στάση ορισμένων στελεχών του κεντρικού μηχανισμού έχει κοστίσει ήδη στην ενδοεπικοινωνία. Γιατί, χωρίς επικοινωνιακό «μέσον», ο χώρος στερήθηκε ένα αναντικατάστατο «μέσον» εσωτερικού διαλόγου, ένα εργαλείο πολιτικής παιδείας. Ή μήπως θα έπρεπε να περιμένουμε από τα ιδιωτικά ΜΜΕ να συμβάλουν στα θέματα πολιτικής παιδείας και του νέου πολιτικού πολιτισμού για το ΠΑΣΟΚ;

Η “Ε”, παρότι «τελειωμένη» πριν την ώρα της, παρουσίασε, με όποιον τρόπο μπορούσε, το υλικό από τον ΟΠΕΚ και το ΙΣΤΑΜΕ και τουλάχιστον 1.000 στελέχη σε όλη τη χώρα είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν και να μελετήσουν αυτό το υλικό, το οποίο ήταν όντως επιμορφωτικό. Δοκιμάστηκαν, βέβαια, κι άλλοι τρόποι από το γραφείο επιμόρφωσης του ΠΑΣΟΚ. Στάλθηκαν 50.000 επιστολές με ερωτηματολόγια προς τα μέλη σε όλη την Ελλάδα και απάντησαν, τελικά, μόνον 150!

Και η ειρωνεία είναι ότι οι εμπνευστές και οι υπεύθυνοι αυτής της αποτυχημένης επιμορφωτικής και ενημερωτικής λειτουργίας είχαν βαρύνουσα γνώμη για το κλείσιμο της “Ε”, διότι είναι εκ των συμβούλων της επικοινωνιακής πολιτικής. Αντίθετα, ο διευθυντής αυτής της ιστορικής εφημερίδας δεν εκλήθη ποτέ να πει τη γνώμη του, έστω για τους τύπους της δεοντολογίας. Κατά τ’ άλλα, Πρόεδρε, μπορούμε να μιλούμε για τη νέα συλλογικότητα.

ΠΡΟΕΔΡΕ, το μεγάλο «έλλειμμα επικοινωνίας» του ΠΑΣΟΚ, το οποίο συχνά σας απασχολεί, δεν βρίσκεται στο «φαίνεσθαι» αλλά στο «είναι», στην ουσία και το περιεχόμενο της πολιτικής και στα διάφορα επίπεδα που αυτή ασκείται.

Όπου η κυβέρνηση πήρε μεγάλες πρωτοβουλίες για μεταρρυθμίσεις, όπως π.χ. στην παιδεία και στο πρόγραμμα «Καποδίστριας», παρά τις όποιες αντιδράσεις, βγήκε τελικά, επικοινωνιακά, κερδισμένη. Εξασφάλισε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, την κοινωνική συναίνεση.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι και τόσο τεχνικό στην παρουσίαση του κυβερνητικού έργου, όσο συνήθως εμφανίζεται, για έναν απλούστατο λόγο: Όπου υπάρχει εξουσία, μαζεύονται από μόνοι τους οι διάφοροι τεχνικοί και τεχνοκράτες και στην προκειμένη περίπτωση οι «επικοινωνιολόγοι» διαφημιστές. «Όπου γάμος και χαρά», δηλαδή. Μάλιστα, εάν ερευνήσετε καλά το κόμμα και την κυβέρνηση θα δείτε ότι πάρα πολλοί «διαφημιστές» έχουν στελεχώσει διάφορες επιτροπές και τομείς για να... προσφέρουν τις υπηρεσίες τους! Μολαταύτα, τα φώτα τους δεν επαρκούν για να φωτίσουν πολιτικές και πρωτοβουλίες που δεν υπάρχουν... Και δεν υπάρχουν πολιτικές και «μέσα» να παρουσιάζουν θέματα διαφάνειας στη διαχείριση δημοσίου χρήματος...

Διαρκώς νόμοι προστίθενται πάνω στους νόμους, αλλά η Ελλάδα της μίζας και της αρπαχτής, όπως εσείς ο ίδιος είχατε καταγγείλει στο συνέδριο, μένει το ίδιο ανέπαφη και στο απυρόβλητο. Οι νόμοι στο οικονομικό πεδίο, συνεχίζουν να εφαρμόζονται συνήθως για τους φτωχούς και δυστυχισμένους, ενώ οι εκκρεμότητες για τους μεγάλους τακτοποιούνται, ως γνωστόν, με άλλο τρόπο. Οι μεγαλο-οφειλέτες του δημοσίου και μεταξύ αυτών και ορισμένοι μεγαλο-καναλάρχες, απολαμβάνουν σχετική ασυλία, αντίθετα, οι «μικροί» αντιμετωπίζουν άμεσα τις συνέπειες του νόμου.

Η παραεξουσία και η παραοικονομία έχουν δικιά τους ανεξέλεγκτη κυβέρνηση και το κράτος σε πολλές περιπτώσεις παρακολουθεί θεατής. Το φαινόμενο έχει επεκταθεί και στην περιφέρεια

Σε πολλές περιπτώσεις το κράτος και η οικονομία λειτουργεί χωρίς κεντρικό έλεγχο. Όταν αυτό το έλλειμμα κοινωνικής δικαιοσύνης δεν απασχολεί, όταν η διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων, λόγω της εκτεταμένης διαφθοράς δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς, όταν για όλα αυτά τα θέματα δεν υπάρχει επικοινωνιακή πολιτική που να τα καταδεικνύει...

Τότε πώς μπορούμε να περιμένουμε ευρύτερη κοινωνική συναίνεση; Γιατί να συγκινηθούν οι πολίτες για την πολιτική; Καλή είναι η οικονομική σύγκλιση με την Ε.Ε., καλή η «Κεντροαριστερά», καλοί και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, αλλά υπάρχει η διαφθορά και η κοινωνική αδικία για την οποία δεν μιλάει κανείς συγκεκριμένα.

Μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα μας είναι και το περίφημο πακέτο Ντελόρ. Μεγάλες δαπάνες δισεκατομμυρίων δίνονται για τη δημοσιότητά του, αλλά αυτή η «δημοσιότητα» δεν λέει τίποτε περισσότερο στους πολίτες από αυτό που ήδη γνωρίζουν: απλώς την ύπαρξή του! Τα υπόλοιπα κοινοποιούνται με μια ειδική γλώσσα «καθαρεύουσα», τα ξέρουν μόνο οι επιτήδειοι κρατικοί υπάλληλοι. Οι σύμβουλοι διαχείρισης και άλλοι διαμεσολαβητές...

Κατά τα άλλα, το κύκλωμα διαφήμισης ΜΜΕ και προμηθευτών του δημοσίου καλά κρατεί... Η κομματική νομενκλατούρα ανά την επικράτεια έχει άριστες σχέσεις μαζί του κι εσείς, κ. Σημίτη, κι εμείς εδώ στην “Ε”, περιμένουμε με «ερασιτέχνες» να κάνουμε επικοινωνιακή πολιτική και να κάνουμε σύμμαχό μας την ενεργοποιημένη κοινωνία. Με ποια «μέσα»; Με τι είδους κόμμα;

ΠΡΟΕΔΡΕ, γνωρίζουμε το μακροπρόθεσμο της στρατηγικής σας, όπως την έχει ήδη αντιληφθεί η ελληνική κοινωνία. Την «επανίδρυση» του κόμματος, τη «νέα συλλογικότητα» με στόχο την κοινωνία των πολιτών, της αξιοκρατίας, της χρηστής διαχείρισης και των δικτύων αλληλεγγύης. Γι αυτό και σας ανταμείβει ως ηγέτη με ενισχυμένη αξιοπιστία... Αλλά, είναι επίσης εμφανές ότι η πολιτική σας και οι προθέσεις δεν βρίσκουν ανάλογη στάση από τη «συνομοσπονδία» των μικροϊδιοκτητών του κόμματος, από τους μηχανισμούς και την κομματική ελίτ.

Έτσι, το άνοιγμα που επιχειρείται προς την κοινωνία δεν έχει την προωθητική δύναμη που χρειάζεται, δίχως μια ηθική εκστρατεία κατά της διαφθοράς και των νέο-πελατειακών σχέσεων που διαπλέκονται μεταξύ κόμματος και κράτους.

Η ελλειπτικότητα της επικοινωνιακής πολιτικής πηγάζει ακριβώς από την ελλειπτικότητα δραστικών εγχειρημάτων κοινωνικού εκσυγχρονισμού. Και τούτο πηγάζει από το τρομακτικό έλλειμμα διαφάνειας στις λειτουργίες του κράτους. Είναι εντυπωσιακό πως μέσα από τον καταιγισμό της πληροφόρησης χάνεται το ουσιώδες και η αλήθεια των πραγμάτων. Και προς αυτή την κατεύθυνση ελάχιστη πρόοδος έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια. Αντίθετα το γεγονός ότι δεν υπάρχουν διεφθαρμένοι κυβερνήτες, βολεύει ως ηθικόν άλλοθι της αδιαφάνειας. Δεν έχουμε που δεν έχουμε αντιστάσεις και αντισώματα στο σώμα της διατεταγμένης και διαπλεκόμενης ενημέρωσης. Δεν έχουμε καν θεσμούς κοινωνικού ελέγχου (οργανώσεις πολιτών και καταναλωτών) και καταλήγουμε να κλείσουμε και το μοναδικό έντυπο της κομματικής συλλογικότητας που θα μπορούσε να εκφράσει μηνύματα ηθικής εκστρατείας.

Και το ερώτημα παραμένει: πού είναι η «νέα συλλογικότητα», πού βρίσκεται η ηθική δεσμευτικότητα;

Ξέρετε ότι ο μεγάλος Αμερικανός διανοητής και επικοινωνιολόγος Νόαμ Τσόμσκι λέει κάτι που από πρώτη άποψη φαίνεται διαστροφικό: Προσωπικά –λέει– προτιμώ τους διεφθαρμένος κυβερνήτες σε μια δημοκρατική κατά τα άλλα πολιτεία διότι, πιεζόμενοι και απολογούμενοι οι ίδιοι αισθάνονται διαρκώς την ανάγκη να κάνουν και κάτι κατά της διαφθοράς που απλώνεται στο κράτος και στην κοινωνία για να ελαφρύνουν τη δική τους θέση έναντι της κοινής γνώμης.

Αντιθέτως, πολλοί ηθικά άμεμπτοι κυβερνήτες που δεν τους αγγίζει τίποτε, από το βόρβορο της διαφθοράς και των διαπλεκομένων, ζουν στη γαλήνη της δικής τους καθαρότητας, αλλά δεν κάνουν και τίποτε για να απαλλάξουν την κοινωνία από τα φαινόμενα διαφθοράς, δημιουργώντας έτσι «το ηθικόν άλλοθι του συστήματος». Δεν γνωρίζουμε εάν είναι σωστό να υιοθετήσει κανείς μια τέτοια άποψη, αλλά είναι σίγουρα μια καλή επισήμανση του φαινομένου και των κινδύνων, οι καλές προθέσεις να μείνουν μόνον προθέσεις όταν δεν υπάρχουν και δραστικά μέτρα κατά της παραεξουσίας και της διαφθοράς.

ΠΡΟΕΔΡΕ, η διεύθυνση αυτής της εφημερίδας αναγνωρίζει με ευγνωμοσύνη, θα λέγαμε, τις προσπάθειές σας για τον κοινωνικό διάλογο, για μια ευρύτερη κοινωνική συναίνεση στο πλαίσιο των οικονομικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Για την ελευθερία της έκφρασης που φθάνει στα όρια της αμφισβήτησης και της αμφιβολίας. Αυτά τα στοιχεία της εφαρμοσμένης πολιτικής σας εισάγουν πράγματι σε ένα νέο πολιτικό πολιτισμό. Τούτο μας επιτρέπει, μάλιστα, να κάνουμε και τις παραπάνω επισημάνσεις αυτού του εντύπου.

• ΥΓ.: Όποιος έχει όρεξη και διάθεση, κουβεντιάζουμε!