Η καινούργια στέγη απαιτεί και νέα υλικά

[Σεβαστάκης Δημήτρης, ΤΟ ΒΗΜΑ, 9/9/2012]. Τα μεγάλα λαϊκά σύνολα που συμπύκνωσε, αλλοίωσε και εξέφρασε η Δημοκρατική Παράταξη υπάρχουν; Οχι. Αφανίστηκαν στη μη παραγωγική φενάκη. Πώς μπορεί λοιπόν η Δημοκρατική Παράταξη να κληροδοτηθεί, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει διάδοχο και εν ζωή πολιτικό σχήμα υποδοχής, όταν το κοινό που τη συγκρότησε και το συνεχές των αιτημάτων που αφομοίωσε εκπίπτουν, αναστρέφονται ιστορικά; Οταν το κοινωνικό σώμα της εξανεμίζεται μαζί με τις αναφορές που το συνέταξαν; Οι ορμητικές μάζες που εκφράστηκαν από την ευρύχωρη ιδιόλεκτο του ΠαΣοΚ, που πλούτισαν, αλλά κυρίως ενσωμάτωσαν τη θεσμοποιητική ισχύ τους σε όλο το κοινωνικό-οργανωσιακό υπερκείμενο, εξαφανίζονται όχι πλέον σε μια προλεταριοποίηση, αλλά στη νέα, ασύντακτη και πολιτιστικά ακανόνιστη έξωση. Η άνεργη ένδεια δεν μπορεί να γίνει αφηγηματικό, ταυτοτικό εργαλείο.

Λαθροχειρίες και καταπατήσεις

[Γιατρομανωλάκης Γιώργης, ΤΟ ΒΗΜΑ, 9/9/2012]. Οι κληρονομιές, οι κληρονόμοι, τα κληρονομικά δικαιώματα και όλα τα σχετικά είναι ζητήματα που απασχολούν τους ανθρώπους από παλαιά. Η έννοια της κληρονομιάς είναι πατροπαράδοτη ελληνική αρετή (για να έρθουμε στα δικά μας), τόσο που ο καλός Ελληνας νοείται πάντα και ως καλός κληρονόμος. Πάντως η συνήθης ηθικοπλαστική ρήση «κανείς δεν τα παίρνει μαζί του», δεν μπορεί να παρακάμψει το γεγονός, του «ναι, αλλά τα αφήνει σε κάποιους» και ακριβώς αυτό είναι το τίμημα για τη μεταθανάτια ζωή - ο άνθρωπος ζει μέσα στις κληρονομιές του. Αν μάλιστα αυτό που αφήνει κάποιος στους συγγενείς του έχει την υπόσταση ενός κόμματος, ας πούμε, τότε η κληροδοτημένη χάρη γίνεται και πολιτική ιδεολογία - τα πράγματα είναι γνωστά και δεν χρειάζεται να δώσουμε παραδείγματα.

Ποιος θα κλείσει το ραντεβού με την Ιστορία;

[Μοσχονάς Γεράσιμος, ΤΟ ΒΗΜΑ, 9/9/2012]. Το ΠαΣοΚ του 1981 ενσάρκωσε κάτι μοναδικά πλειοψηφικό, «κάτι» που είχε σχέση με ένα αίτημα δημοκρατίας, συμμετοχής και κοινωνικής δικαιοσύνης το οποίο είχε μείνει ανεκπλήρωτο σε όλη τη διάρκεια της μετεμφυλιακής κυριαρχίας της δεξιάς παράταξης. Κεντρικός κορμός αυτού του πλειοψηφικού ρεύματος ήταν οι «δημοκρατικές δυνάμεις» ή η «δημοκρατική παράταξη». Εάν ο κεντρώος/κεντροαριστερός χώρος, λόγω της βενιζελικής παράδοσης, έχει ένα προβάδισμα ιδιοκτησίας στην κληρονομιά της «δημοκρατικής παράταξης», ο χώρος της Αριστεράς είναι, τουλάχιστον από την εποχή της ΕΔΑ του 1958 και, πάντως, από τις εκλογές-ορόσημο του 1961, ιστορικός συν-ιδιοκτήτης.

ΠΑΣΟΚ: Από τις ελπίδες του 2007 στο σήμερα

• Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ Συγγραφέας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς 

Πριν από τρία χρόνια το ΠΑΣΟΚ έχασε πανηγυρικά τις εκλογές. Και αυτό παρά τα χάλια της τότε κυβέρνησης της Ν.Δ. Ο λόγος απλός: Είχε πάψει να λειτουργεί ως αποκούμπι των δυναμικών μεσαίων στρωμάτων και των μισθωτών ομάδων της κοινωνίας και όσων βρίσκονταν στο περιθώριο. Είχε αντικαταστήσει την πολιτική με την επικοινωνία και είχε προσχωρήσει στους σκλάβους των δημοσκοπήσεων. Επικοινωνία και δημοσκοπήσεις, όμως, χωρίς πολιτική ουσία, εξυπηρετούν αποκλειστικά ορισμένες προσωπικές στρατηγικές. Δεν παράγουν πραγματική πολιτική, ούτε δημιουργούν γεγονότα που προκαλούν δημοσκοπικές αλλαγές.

Μέσα από τη μάχη για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, ο Γ. Παπανδρέου διατύπωσε το 2007 ένα πρόγραμμα υπέρ των δυναμικών και ταλαντούχων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας και των περιθωριοποιημένων. Μπόρεσε, έτσι, να διαμορφώσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα ριζοσπαστικού δημοκρατισμού εντός του ΠΑΣΟΚ και μια προοδευτική συμμαχία στην κοινωνία προσελκύοντας ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών. Με αυτή την ταυτότητα έπεισε ο Γ. Παπανδρέου ότι είναι ένας σοβαρός πολιτικός με όραμα. Που θα μπορούσε να φέρει σημαντικές ανατροπές στη χώρα. Να επιβάλει τη διαφάνεια στην πολιτική και την ανεξαρτησία της τελευταίας από τα μεγάλα αντικοινωνικά συμφέροντα που προτάσσουν ακόμα και σήμερα τις δικές τους ανάγκες από εκείνες του έθνους και της κοινωνίας. Μίλησε καθαρά για το ποιους θεωρούσε στηρίγματά του. Μέσα από αυτές τις αλλαγές δημιούργησε ένα ρεύμα ελπίδας και νικηφόρας προοπτικής για τις επόμενες εκλογές.

Οσο η Ν.Δ. δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στα καθήκοντά της ως κυβέρνησης και όσο το ΠΑΣΟΚ δυνάμωνε, τόσο τα συμφέροντα αναζήτησαν στηρίγματα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να το αγκαλιάσουν και να το πνίξουν. Οι δυνάμεις στο ΠΑΣΟΚ που στήριξαν τον Παπανδρέου στη νέα του ταυτότητα βρέθηκαν σε πορεία αποδυνάμωσης και ήττας. Οι δυνάμεις που συνδυάζονταν με τη διαπλοκή έπνιξαν τον όποιο εσωτερικό ριζοσπαστισμό του.

Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβερνητική εξουσία, η στροφή που είχε αρχίσει λίγο χρόνο νωρίτερα, ολοκληρώθηκε. Τα συνθήματα για αυτονομία της πολιτικής, για τη συμμαχία των κοινωνικών δυνάμεων και τη μάχη ενάντια στη διαπλοκή εγκαταλείφθηκαν με ρυθμό λαγού που πηδά το βράδυ με την ελπίδα ότι δεν θα τον δει κανείς. Η κοινωνική πολιτική εξαφανίστηκε και οι μαθητευομένοι μάγοι του νεοφιλελευθερισμού ξεπέρασαν τους νεοδημοκράτες δασκάλους τους. Στο όνομα της κρίσης στήθηκε μια τεράστια μηχανή ανακατανομής εισοδήματος σε βάρος των μισθωτών και της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας. Κάθε μέτρο υπέρ των εχόντων και κατεχόντων θεωρήθηκε αναγκαίο για να βγει η χώρα από την κρίση. Ο εχθρός δεν είναι πια η λαμογιά και η διαπλοκή, αλλά ο εργαζόμενος. Αρχικά έγινε ένα μπαράζ επιθέσεων στους δημόσιους υπάλληλους και μετά γενικεύτηκε ως επίθεση ενάντια στη μισθωτή εργασία. Η επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα εμφανίστηκε ως επιτακτική ανάγκη για τη σωτηρία της χώρας.

Η βίαιη ανακατανομή στα εισοδήματα ως οικονομική επιταγή. Η υποχώρηση της διεθνούς θέσης της χώρας ως αποτέλεσμα τρίτων και όχι κυβερνητικών επιλογών. Μαζί με όλα αυτά υιοθετήθηκε και η αντίληψη ότι η χώρα δεν δικαιούται και δεν μπορεί να διαπραγματεύεται και ότι αντίστοιχα οι εργαζόμενοι δεν δικαιούνται να διεκδικούν. Το ΠΑΣΟΚ του 2010 δεν είναι πια εκείνο του 2007. Αλλαξαν οι κοινωνικές αναφορές και τα στηρίγματά του.

• Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010 

Όσο κρατάνε οι χοροί και οι κοπετοί

• Γράφει ο Γιάννης Βούλγαρης, Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

• ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΕΠΕΒΑΛΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ. Ο ΛΑΟΣ ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΕ ΜΕ ΘΥΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. ΕΔΩΣΕ «ΨΗΦΟ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ» ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ. Η ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΩΣ ΠΟΣΟΣΤΙΑΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΑΦ΄ ΕΑΥΤΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗ. ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΕΛΠΙΔΑ. Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΒΙΩΝΕΤΑΙ ΩΣ ΝΕΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΠΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΕΡΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Έτσι η κοινή γνώμη αφήνεται με ευχαρίστηση να ξαφνιαστεί από το «birbili effect» όσο και αν έχει πλήρη συνείδηση ότι τα δύσκολα έπονται. Γι΄ αυτά όμως έχουμε χρόνο. Στη σημερινή φευγαλέα στιγμή του χορού των νικητών και του κοπετού των ηττημένων, αξίζει νομίζω να απομονώσουμε δύο μακροσκοπικά ερωτήματα προς τους δύο πρωταγωνιστές: την απερχόμενη Ν.Δ. και το επερχόμενο «νέο ΠΑΣΟΚ».

• Η μεταπολιτευτική Δεξιά

Πώς εξηγείται η μετά το 1981 επαναλαμβανόμενη αποτυχία της Ν.Δ. να κυβερνήσει σταθερά και καλά; Πώς εξηγείται η αδυναμία της να παραγάγει μαζικά ικανό πολιτικό προσωπικό; Μιλάμε για δύο κόμματα εξουσίας, αλλά μάλλον έχουμε ενάμισι. Από την επικράτηση της κυβερνητικής εναλλαγής, δηλαδή από το 1981, το ΠΑΣΟΚ έχει κυβερνήσει δεκαεννιά χρόνια και η Ν.Δ. οκτώ.

Ο χρόνος όμως είναι το λιγότερο. Την πρώτη κυβέρνηση της Ν.Δ. (1990-1993) την έριξαν από τα μέσα τα μεγαλοστελέχη της με τη συνδρομή μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Η δεύτερη (2004- 2009) έπεσε μόνη της, σαν φθαρμένο κέλυφος που δεν είχε τίποτα από μέσα να το στηρίξει.

Πώς εξηγείται το φαινόμενο; Κατ΄ αρχάς καμία από τις αποτυχίες δεν μπορεί να αποδοθεί σε γενικότερες διεθνείς τάσεις. Οι κυβερνητικές επιδόσεις της Ν.Δ. δεν μπόρεσαν να επωφεληθούν ούτε από την ιδεολογική ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού στο γύρισμα της δεκαετίας του ΄80 ούτε από το κλίμα του νεοσυντηρητισμού της παρούσας δεκαετίας. Ακόμα και σήμερα, ο ευρωπαϊκός κύκλος μάλλον ευνοεί παρά δυσκολεύει την Κεντροδεξιά. Αυτό ίσως υποδεικνύει μια πρώτη απάντηση: στην περίπτωσή μας δεν αποτυγχάνει η Κεντροδεξιά, αλλά η μεταπολιτευτική Δεξιά.

Θέλω να πω ότι ένας από τους παράγοντες που εξηγούν την αποτυχία είναι μακροϊστορικός. Έχει να κάνει με την αφετηριακή αμηχανία της Δεξιάς ως προς το κλίμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και την αδυναμία της Ν.Δ. να αντιμετωπίσει κατάματα το ζήτημα στα χρόνια που ακολούθησαν. Οι γενιές που ως πρόσφατα μονοπωλούσαν σχεδόν τον δημόσιο βίο, διαμορφώθηκαν στις έκτακτες συνθήκες της μαζικής πολιτικής κινητοποίησης και της συλλογικής ευφορίας, την οποία έζησε η κοινωνία από τα τέλη της δικτατορίας ώς τις αρχές της δεκαετίας του ΄80. Σε τέτοιες στιγμές, η ένταση των βιωμάτων και η πυκνότητα των συλλογικών εμπειριών παράγουν αυθόρμητα στρατιές στελεχών μεγάλων, μεσαίων και μικρών, οι οποίες με τη σειρά τους μεταβιβάζουν (προς το καλό και το κακό) την εμπειρία τους στις επόμενες γενιές στελεχών μέχρι να επέλθει μια νέα μεγάλη ιστορική- κοινωνική ασυνέχεια που θα μετατρέψει τα παλαιά βιώματα σε βαρίδια.

Σε τέτοιες εξάλλου στιγμές, οι παρατάξεις, τα κόμματα και οι κινητοποιημένες μάζες ωθούνται να συνυφάνουν τις δικές τους επιμέρους επιδιώξεις με μια γενικότερη αντίληψη για το έθνος και την κοινωνία. Ωθούνται να επεξεργαστούν και να βιώσουν μια υψηλότερη εκδοχή της πολιτικής, βαθύτερη, στρατηγικότερη, σφαιρικότερη. Κάτι που χάνεται βαθμιαία, μέχρι ευτελισμού, στις «κανονικές» περιόδους της κομματικής διαχειριστικής διαμάχης.

Η μεταπολιτευτική Δεξιά, εννοώ η μαζική της βάση, έζησε εκείνη την περίοδο της εντατικής εθνικής πολιτικοποίησης αποξενωμένα και αμήχανα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και η περί αυτόν ηγεσία συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση των φιλελεύθερων δημοκρατικών θεσμών της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, έχοντας ως οδηγό μια ώριμη αυτοκριτική αποτίμηση της δραματικής μετεμφυ- λιακής περιόδου. Βρίσκονταν όμως «αριστερότερα» του κοινού αισθήματος της παράταξής τους. Η ιστορική συμβολή τους δεν συνοδεύτηκε ούτε μεταφράστηκε σε μια νέα μαζική πολιτική συνείδηση της παράταξης. Η Ν.Δ. δεν παρήγαγε τη δική της «αφήγηση» για τη δραματική ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα ούτε μπόρεσε να τοποθετήσει θετικά τον εαυτό της στο «νέο αφήγημα» που μαζικά διαμορφωνόταν υπό το κράτος της δραματικής εμπειρίας της δικτατορίας (έχω υποστηρίξει αναλυτικότερα αυτή την άποψη στο βιβλίο μου Η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης 1974- 1990, Θεμέλιο, 2001).

Μοιραία λοιπόν, οι «αντιδεξιές» δυνάμεις επέβαλαν την ηγεμονία τους στο μαζικό επίπεδο, μονοπώλησαν σχεδόν την περίοδο της εντατικής κινητοποίησης, παρήγαγαν μαζικά το νέο πολιτικό προσωπικό τους για αρκετές διαδοχικές γενιές. Αν κοιτάξουμε τη σημερινή φωτογραφία των ηγετικών στελεχών της Ν.Δ., με εξαίρεση την κ. Μπακογιάννη και δύο - τρεις άλλους, απουσιάζουν όλες αυτές οι φουρνιές της πολιτικής κινητοποίησης. Κατ΄ αντιδιαστολή έπαιξαν/παίζουν καθοριστικό ρόλο στελέχη των ίδιων γενεών (π.χ. οι κ.κ. Αλογοσκούφης, Παυλόπουλος) που μπήκαν πολύ αργότερα και μέσω του επαγγελματικού δρόμου στην πολιτική. Τη φωτογραφία συμπληρώνουν κατά κύριο λόγο τα στελέχη της Α.Π. των αρχών του ΄80 που διαμορφώθηκαν ως «αντι-ΠΑΣΟΚ» στις μέρες της κυριαρχίας του Α. Παπανδρέου. Ίσως εδώ υπάρχει κάτι σημαδιακό. Όταν εξαντλήθηκε το απόθεμα ιστορικής αυτογνωσίας της ηγεσίας της μετεμφυλιακής συντηρητικής παράταξης, οι νέες φουρνιές στελεχών παρήχθησαν εξαρτημένες από τον «παπανδρεϊσμό». Στις εκλογές του 2004 οι κ.κ. Καραμανλής και Καρατζαφέρης επαναλάμβαναν από τα μπαλκόνια τα ιστορικά συνθήματα του Α. Παπανδρέου (Αλλαγή, η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες).

• Η κυβέρνηση του προέδρου

Το δεύτερο ερώτημα αναφέρεται στους νικητές. Τι είδους πολιτικό μόρφωμα είναι αυτό που σχηματίζεται ως «νέο ΠΑΣΟΚ» στη βάση της μετάλλαξης του μοντέλου διακυβέρνησης σε οιονεί προεδρικό; Η μετάλλαξη σηματοδοτείται από την οργάνωση του «Μαξίμου» σε κέντρο εξουσίας τύπου προεδρικών πολιτευμάτων· από τον διορισμό μεγάλου αριθμού αγνώστων στην κοινωνία συνεργατών του προέδρου που προς το παρόν αντλούν τη νομιμοποίησή τους μόνο από αυτόν· από τα ανταγωνιστικά «δίδυμα» που εγκατέστησε ο νέος Πρωθυπουργός σε αρκετά υπουργεία υπουργών με ήδη κεκτημένη αυτόνομη πολιτική υπόσταση. Πού θα ισορροπήσει αυτό το ασταθές σύστημα; Εξαρτάται από το πού θα ισορροπήσει ο Γιώργος Παπανδρέου και από το πού θα ισορροπήσει το μείγμα των έμπειρων στελεχών με επίγνωση της τροχιάς της μεταπολιτευτικής Ελλάδας με τα νέα πρόσωπα της κυβέρνησης. Προς το παρόν το σύστημα είναι μονοκινητήριο. Ο Πρωθυπουργός είναι ο πομπός των οδηγητικών ιδεών και του προγραμματικού λόγου. Έχει επίσης απόλυτη εξουσία επί των στελεχών του. Ευνοϊκός παράγοντας για τη λειτουργία του συστήματος είναι ότι σε αντίθεση με τον κ. Καραμανλή, ο Γιώργος Παπανδρέου έχει δικές του «έμμονες ιδέες» που διαμορφώνουν κατεύθυνση: διεθνιστική ματιά, αυθεντική οικολογική και ελευθεριακή κουλτούρα, πηγαία ανθρωπιστική προσέγγιση, επιμονή στις διαβουλευτικές διαδικασίες χωρίς όμως να απεμπολεί στο ελάχιστο το δικό του «ηγετικό δικαίωμα».

Μάσιμο Ντ'Αλέμα: «Η Ευρώπη σήμερα είναι η ήπειρος του φόβου»

• ΜΑΣΙΜΟ ΝΤ' ΑΛΕΜΑ Ο ΙΤΑΛΟΣ ΠΡΩΗΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ «ΟΜΠΑΜΑ», Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

• Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής του στην Ελλάδα, όπου συμμετείχε σε συνέδριο για το μέλλον της σοσιαλδημοκρατίας, είχε προβλέψει τη μεγάλη ήττα των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στις ευρωεκλογές. Είχε προβλέψει επίσης ότι το ΠΑΣΟΚ θα αποτελούσε εξαίρεση σε αυτήν την τάση.

Οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές διχάστηκαν απέναντι στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης. Ορισμένοι ηγέτες ανανέωσαν ακόμη και το λεξιλόγιό τους. Επαψαν να μιλούν για «απασχόληση» προτιμώντας την έκφραση «απασχολησιμότητα» αντικατέστησαν τη λέξη «προστασία» με τη λέξη «ευκαιρία», άφησαν στην άκρη τη λέξη «πρόνοια» και μίλησαν για «εκπαίδευση» (φωτ. ΑΠΕ)

Ο λόγος για τον Ιταλό πρώην πρωθυπουργό και πρώην ηγέτη του ιταλικού Δημοκρατικού κόμματος της Αριστεράς, Μάσιμο Ντ'Αλέμα, που σε μια από τις αρκετά σπάνιες συνεντεύξεις του (ο ίδιος δημοσιογράφος και πρώην διευθυντής της ιταλικής εφημερίδας Unita δεν φημίζεται για τις πολύ καλές του σχέσεις με τον Τύπο) μίλησε στην «Ε» για τα λάθη τα οποία οδήγησαν τα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην κρίση. «Δεν μπόρεσε η Κεντροαριστερά να απαντήσει στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης», είπε χαρακτηριστικά ο Μάσιμο Ντ'Αλέμα, κάνοντας αυστηρή αυτοκριτική. Με θερμά λόγια αναφέρθηκε στον Γιώργο Παπανδρέου και τον χαρακτήρισε «ηγέτη αλά Ομπάμα». Γνήσιο τέκνο της πολιτικής και ιδεολογικής κρίσης, που αντιμετωπίζει σήμερα η Ιταλία, αποκαλεί τον Σ. Μπερλουσκόνι, προσθέτοντας ότι ανήκει στην εθνικιστική και λαϊκή Δεξιά.

• Στην τελευταία σας επίσκεψη στην Ελλάδα, τον περασμένο Μάιο, συμμετείχατε σ' ένα συνέδριο για το μέλλον της σοσιαλδημοκρατίας. Είναι ένα επίκαιρο θέμα ειδικά μετά την ήττα της πλειονότητας των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στις ευρωπαϊκές εκλογές.

«Οντως, σε εκείνο το συνέδριο στην Αθήνα είχαμε προβλέψει την ήττα της πλειονότητας των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στις ευρωπαϊκές εκλογές. Είχαμε προβλέψει, επίσης, ότι η Ελλάδα θα αποτελούσε την εξαίρεση σε αυτή τη γενικευμένη τάση. Δεν υπάρχουν αμφιβολίες για το γεγονός ότι η ήττα των ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων υπογραμμίζει τη βαθιά κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα η Κεντροαριστερά. Οπως είχα πει και τότε στην Αθήνα, για να μιλήσει κάποιος για αυτήν την κρίση οφείλει να αναφερθεί σε εκείνο που παρουσιάζεται για τη σοσιαλδημοκρατία ως παράδοξο...

Η περίοδος παγκόσμιας κρίσης που διανύουμε σηματοδοτεί μια αλλαγή εποχής.

Ο Μάσιμο ντ' Αλέμα θεωρεί ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ φέρνει φρέσκο άνεμο και είναι «ένας ηγέτης αλά Ομπάμα» (φωτ. ΑΠΕ)

Δεν αντιμετωπίζουμε μόνο μια οικονομική κρίση, αλλά προπάντων μια πολιτική και πολιτιστική κρίση. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι κλείνει ένας κύκλος που τον χαρακτήριζαν μια παγκοσμιοποίηση χωρίς κανόνες και η κυριαρχία μιας υπερ-φιλελεύθερης ιδεολογίας. Δύει επίσης η δογματική αυταπάτη του αλάνθαστου της αγοράς. Ετσι, στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης επιστρέφουν τώρα ιδέες που ανήκουν στη σοσιαλιστική παράδοση. Και πρώτα απ' όλα η ανάγκη, η πολιτική και οι δημοκρατικοί θεσμοί να κατευθύνουν και να ρυθμίσουν την οικονομική εξέλιξη, διότι μόνο υπό αυτούς τους όρους η καπιταλιστική ανάπτυξη μπορεί να συμβαδίσει με τις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προστασίας των ατομικών ελευθεριών.

Σε πολιτικό επίπεδο δε πραγματοποιείται στις ημέρες μας μια μεγάλη αλλαγή που αντανακλά τη στροφή των ΗΠΑ, όπου έλαβε τέλος η νεοσυντηρητική εποχή, αυτή των ισομερών αποφάσεων και των επιθετικών πολιτικών. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το παράδοξο, στο οποίο αναφέρθηκα προηγουμένως. Απέναντι από αυτήν τη μεγάλη στροφή που θα μπορούσε να αποτελέσει μια ευκαιρία για να δώσουμε τις απαντήσεις μας και να προτείνουμε ξανά μια νέα ρεφορμιστική εποχή, τις μεγαλύτερες δυσκολίες μοιάζει ακριβώς να αντιμετωπίζει ο σοσιαλισμός στην Ευρώπη. Ετσι, ενώ σε μεγάλο μέρος των ηπείρων κυβερνούν οι προοδευτικοί (ΗΠΑ, Βραζιλία, Ινδία, Νότια Αφρική), μεγάλο μέρος της Ευρώπης κυβερνάται σήμερα από μια συντηρητική ηγεσία, από μια εθνικιστική, λαϊκή Δεξιά, που μερικές φορές δηλώνει ανοιχτά αντιδραστική και ρατσιστική.

Μοιάζει να επαναλαμβάνεται, με λίγα λόγια, ο διαχωρισμός της δεκαετίας του τριάντα τον προηγούμενο αιώνα, όταν ως αντίδραση στη μεγάλη κρίση στην Αμερική επικράτησε το New deal, ενώ στην καρδιά της Ευρώπης υπερίσχυσαν ο εθνικισμός, ο φασισμός και ο αντισημιτισμός».

«Πολιορκημένο φρούριο»

• Πώς εξηγείτε αυτή τη νέα στροφή προς τη Δεξιά;

«Βλέπετε, η Ευρώπη είναι η ήπειρος του φόβου. Φοβάται τον επιθετικό ανταγωνισμό των ασιατικών οικονομιών, τους μετανάστες που ανατρέπουν την κοινωνική μας οργάνωση και που προπάντων σήμερα, με την κρίση και την ανεργία, εμφανίζονται στους πιο φτωχούς ως εχθρό και απειλή, επίσης στην Ευρώπη ο φόβος της τρομοκρατίας και του Ισλάμ καλλιεργεί την εντύπωση ότι ζούμε σε ένα πολιορκημένο φρούριο και δημιουργεί την ανάγκη να επανασυνδεθούμε με μια εθνική και θρησκευτική ταυτότητα, δυνατή και καλά ριζωμένη. Η ευρωπαϊκή Δεξιά, λαϊκή και εθνικιστική, λοιπόν εκμεταλλεύτηκε αυτούς τους φόβους και σε πολλές χώρες παρουσιάστηκε, ιδιαίτερα στις πιο ασθενείς κοινωνικές τάξεις, σαν η κατάλληλη δύναμη για να προστατέψει τους ανθρώπους και να εγγυηθεί για τα συμφέροντα και τις αξίες τους. Η Δεξιά πρότεινε απλές και οπισθοδρομικές λύσεις, όπως την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες, την πολιτική χρήση της θρησκείας και κατά αυτόν τον τρόπο απάντησε στη δυσφορία των εργαζομένων και της παραγωγικής τάξης, τροφοδοτώντας αυταπάτες προστατευτισμού και εχθρότητα ενάντια στους μετανάστες.

Ωστόσο, αληθεύει επίσης ότι στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '90, η πλειονότητα των ευρωπαίων στράφηκε σε εμάς, στην Κεντροαριστερά, αναζητώντας μια απάντηση και μια άμυνα απέναντι στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης. Εμείς όμως δεν υπήρξαμε, συνολικά, σε θέση να δώσουμε μια θετική απάντηση στο αίτημα μεγάλης μερίδας της κοινής γνώμης».

• Είναι γεγονός ότι τα κόμματα της Κεντροαριστεράς έχουν πάψει να πείθουν τους Ευρωπαίους, είναι επίσης αλήθεια ότι οι κρίσεις οδηγούν στην αυτοκριτική. Εσάς, π.χ. σας κατηγόρησαν ότι υιοθετήσατε τον τρίτο δρόμο, αυτόν των Αγγλων εργατικών...

«Οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές ουσιαστικά διχάστηκαν απέναντι στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης. Σε ορισμένες χώρες επικράτησε η αυταπάτη ότι οι συνέπειες της παγκοσμιοποίησης θα μπορούσαν να περιοριστούν και ότι θα ήταν δυνατόν να υπερασπιστούμε την τάξη του welfare state (κράτος πρόνοιας) διαμέσου μιας παραδοσιακής και, μερικές φορές ακόμη και, αντιευρωπαϊκής προσέγγισης, όπως π.χ. συνέβη στη Γαλλία. Από την άλλη πλευρά, υπήρξαν κόμματα και ηγέτες που αγκάλιασαν με ενθουσιασμό τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό στο όνομα της τρίτης οδού, μερικές φορές δε και με στάσεις υποταγμένες σε μια υπερφιλελεύθερη ιδεολογία.. Αυτοί ανανέωσαν ακόμη και το λεξιλόγιό μας. Επαψαν να μιλούν για emloyment (απασχόληση), προτιμώντας την έκφραση employability (απασχολησιμότητα). Αντικατέστησαν τη λέξη "προστασία" με τη λέξη "ευκαιρία", άφησαν στην άκρη τη λέξη welfare (πρόνοια) και μίλησαν για education (εκπαίδευση). Ολοι εμείς, κάποιοι λιγότερο, κάποιοι περισσότερο, νιώσαμε την επιρροή αυτής της ανανέωσης που πήγαζε από το New labor (Εργατικοί). Σίγουρα αυτό μας βοήθησε να εξασφαλίσουμε στους σοσιαλιστές μια ακόμη ευκαιρία για να κυβερνήσουν. Δεν μπορέσαμε όμως να βρούμε μια λύση στις αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες που πήγαζαν από τη χωρίς κανόνες εξέλιξη του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και εμφανιστήκαμε να ακολουθούμε μια υπερ-φιλελεύθερη κουλτούρα και να ανήκουμε και εμείς στις δυνάμεις που ευθύνονται για τη σημερινή κρίση. Το πρόβλημα είναι ότι ο ευρωπαϊκός σοσιαλισμός, είτε στις πιο παραδοσιακές του εκφράσεις είτε στις ανανεωτικές συνιστώσες του, δεν κατόρθωσε μπροστά στην παγκοσμιοποίηση να υπερβεί τον ορίζοντα των εθνικών μεταρρυθμίσεων. Και πιο συγκεκριμένα, εγώ πιστεύω ότι εκμεταλλεύτηκε μόνο σε περιορισμένο βαθμό τη μεγάλη ευκαιρία της πολιτικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μετά την άφιξη του ενιαίου νομίσματος, οι καιροί ήταν ώριμοι για ένα ποιοτικό άλμα. Ηταν ανάγκη να εναρμονιστούν οι αναπτυξιακές και φορολογικές πολιτικές, οι πολιτικές επίσης για την έρευνα και τον εκσυγχρονισμό. Ηταν επιτακτική ανάγκη να χτιστεί μια αληθινή κοινωνική Ευρώπη. Αυτά όμως δεν έγιναν...»

«Ποινικοποιήθηκε η εργασία»

• Εσείς αναφέρεστε συχνά και σ' ένα έλλειμμα κοινωνικής δικαιοσύνης που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια...

«Ναι, είναι αλήθεια. Πιστεύω ότι ποτέ άλλοτε, όπως αυτή τη στιγμή, δεν έγινε πιο σαφές πως η εργασία, και όχι μόνο εκείνη του εργάτη, αλλά και του τεχνίτη και του μικροεπιχειρηματία, ποινικοποιήθηκε από τη διαστρεβλωμένη ανάπτυξη των τελευταίων 15 χρόνων, η οποία ενίσχυσε το κεφάλαιο και την κερδοσκοπία.

Το θέμα της δημοκρατίας επιστρέφει τώρα στο κέντρο της οπτικής των προοδευτικών και αποδεικνύεται βασικό για να συσταθεί εκ νέου μια δυνατή σχέση με την κοινή γνώμη των χωρών μας. Η δημοκρατία εκφράζεται ως δικαίωμα στον έλεγχο και στη διαφάνεια και αφορά όλους τους εργαζομένους, τους καταναλωτές, τους αποταμιευτές κ.λπ. Πρόκειται για μια μορφή δημοκρατίας που παράγει δυνατούς υπερεθνικούς θεσμούς, οι οποίοι είναι σε θέση να καθοδηγήσουν την ανάπτυξη, όχι μόνο προς οικονομικούς στόχους αλλά και στην κατεύθυνση της προώθησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το δεύτερο μεγάλο θέμα που σχετίζεται με την προώθηση μια προοδευτικής ανάπτυξης είναι εκείνο της ισότητας. Τον τελευταίο καιρό συχνά προτιμούσαμε να μιλάμε για ίσες ευκαιρίες. Αυτό είναι σωστό, αλλά συγχρόνως πρέπει να αντιμετωπίσουμε ξανά με αποφασιστικότητα το θέμα μιας πιο δίκαιης διανομής του πλούτου. Τα τελευταία χρόνια, δημιουργήθηκαν ανεπίτρεπτες ανισότητες μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών αλλά και στο εσωτερικό των κοινωνιών μας. Παρά τη σημαντική αύξηση του παγκόσμιου πλούτου, αυξήθηκε δραματικά και η φτώχεια και η κοινωνική ανισότητα στην πλειονότητα των ανεπτυγμένων χωρών. Ολα αυτά, πέρα από το γεγονός ότι παρήγαγαν άδικες κοινωνίες, αποτέλεσαν και αίτια της οικονομικής κρίσης. Εξάλλου είναι γνωστό ότι η άνιση κατανομή του πλούτου δεν υποστηρίζει την ανάπτυξη της κατανάλωσης και της εσωτερικής αγοράς, υποβαθμίζει επίσης την εργασία, μειώνει το επίπεδο των αποδοχών, μειώνει τις προσδοκίες των εργαζομένων, προκαλώντας τελικά μια πτώση της παραγωγικότητας».

• Μιλώντας για την Ιταλία, πολλοί αναρωτιούνται πώς ο Μπερλουσκόνι βρίσκεται ακόμη τόσο ψηλά στις προτιμήσεις τον Ιταλών, ενώ η Κεντροαριστερά δεν είναι σε θέση να ανατρέψει αυτό το δεδομένο...

«Το φαινόμενο Μπερλουσκόνι αντανακλά τη βαθιά ιδεολογική και πολιτική κρίση που η Ιταλία διανύει αυτήν την περίοδο. Ενας πολιτικός σαν τον Σ. Μπερλουσκόνι δεν θα είχε ποτέ την ευκαιρία να κυβερνήσει για τόσο μεγάλο διάστημα σε μια διαφορετική ιστορική συγκυρία. Αυτός ανήκει σε εκείνη την εθνικιστική και λαϊκή Δεξιά στην οποία αναφερόμουν προηγουμένως. Το πρόβλημα τώρα αφορά τις απαντήσεις που θα είναι σε θέση να δώσει η αντιπολίτευση και ειδικότερα το Δημοκρατικό Κόμμα που αυτές τις εβδομάδες θα έχει το συνέδριό του. Είναι ένα πολύ σημαντικό ραντεβού, από το οποίο εύχομαι το κόμμα να βγει ενισχυμένο, με μια ισχυρή και πειστική για το μέλλον της χώρας πρόταση, ώστε να αποδειχτεί ικανό να δεχτεί την πρόκληση και να αντιμετωπίσει τα μεγάλα θέματα που έχουμε απέναντί μας».

• Ποια είναι η σχέση σας με τον ηγέτη του ελληνικού σοσιαλιστικού κόμματος, Γ. Παπανδρέου;

«Με τον Γ. Παπανδρέου συνεργάστηκα επανειλημμένως στο παρελθόν. Πιστεύω ότι αντιπροσωπεύει το μοντέλο του νέου σοσιαλδημοκράτη ηγέτη. Είναι χωρίς αμφιβολία προοδευτικός, ανοιχτός στον διάλογο και στερείται προκαταλήψεων. Ενας ηγέτης αλά Ομπάμα, για να γίνω πιο κατανοητός, που όντως θα μπορούσε να φέρει έναν φρέσκο άνεμο στους σκουριασμένους πλέον μηχανισμούς της παραδοσιακής πολιτικής».

• Της ΕΛΙΖΑΜΠΕΤΤΑΣ ΚΑΖΑΛΟΤΤΙ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 17 Ιουλίου 2009

Η κρίση βλάπτει τον... «σοσιαλισμό»!

• Οι συντηρητικοί κερδίζουν έδαφος επενδύοντας στην ξενοφοβία και την ανασφάλεια, ενώ η Κεντροαριστερά αντιμετωπίζει κρίση ταυτότητας

• Του Πετρου Παπακωνσταντινου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 31/5/2009
  

• Οχι, το Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) δεν υιοθέτησε ακόμη το σύνθημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Δεν απέχει, όμως, και πάρα πολύ. Προεκλογική αφίσα του προειδοποιεί ότι η ψήφος στους Χριστιανοδημοκράτες (CDU) της Αγκελα Μέρκελ θα σημάνει βάναυσο ακρωτηριασμό των μισθών. Μια άλλη απεικονίζει καρχαρία με γραβάτα και σαρκαστικό χαμόγελο, παρομοιάζοντας τους Ελεύθερους Δημοκράτες με σαρκοβόρους χρηματιστές. Οσο για τον υποψήφιο καγκελάριο του SPD, Φρανκ - Βάλτερ Στάινμαγερ, ήταν φωτιά και λαύρα, την περασμένη Κυριακή, όταν διακωμωδούσε την απάντηση της Δεξιάς στη διεθνή οικονομική κρίση: «Ακόμη και μια σειρά αποκεφαλισμένων κοτόπουλων μοιάζει με οργανωμένη ομάδα μπροστά τους»!

• Καλή και άγια η αναβάπτιση στην κολυμβήθρα των προλεταριακών καταβολών και του αντικαπιταλιστικού μέλλοντος, μόνο που… το SPD συγκυβερνά με την επάρατη Δεξιά, την οποία καταγγέλλει, από το 2005! Και ο Στάινμαγερ, ο οποίος θα αντιμετωπίσει τη Μέρκελ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, είναι σήμερα το δεξί της χέρι, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών. Και υπουργός Οικονομικών αυτής της κυβέρνησης, αρχιτέκτονας της λιτότητας, δεν είναι άλλος από τον επίσης σοσιαλδημοκράτη Πέερ Στάινμπρουκ!

• Η δοκιμασμένη συνταγή της σοσιαλδημοκρατίας λέει ότι οι εκλογές κερδίζονται από τα αριστερά και η εξουσία ασκείται από τα δεξιά. Αυτή τη φορά, όμως, η συνταγή δεν φαίνεται να δουλεύει εν όψει των ευρωεκλογών της ερχόμενης εβδομάδας. Οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν το SPD να υπολείπεται κατά δέκα μονάδες του CDU.

• Σε πανευρωπαϊκή κλίμακα εμφανίζεται το εξής παράδοξο: Η πρωτοφανής στα μεταπολεμικά χρονικά κρίση του καπιταλισμού φαίνεται να βλάπτει σοβαρά τους… σοσιαλιστές! Παρά την ύπαρξη κεντροδεξιών κυβερνήσεων στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αυτός που κυρίως αιμορραγεί πολιτικά, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, είναι η Κεντροαριστερά. Βεβαίως, η κατακραυγή εναντίον του συνόλου του πολιτικού κατεστημένου, με τη μορφή της ψήφου στα μικρότερα κόμματα ή της αποχής - ρεκόρ, θα πλήξει αμφότερες τις πολιτικές οικογένειες. Ολα δείχνουν όμως ότι οι Σαρκοζί, Μπερλουσκόνι, Μέρκελ θα τα πάνε πολύ καλύτερα από τους αντιπάλους τους.

Τριπλή μετάλλαξη

• Την περίοδο 1997 - 2000, οι οικονομικοί δείκτες ευημερούσαν, τα χρηματιστήρια ξεφάντωναν, αλλά η Κεντροαριστερά άλωνε, από χώρα σε χώρα, τα κυριότερα οχυρά των συντηρητικών. Τώρα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Λες και η σοσιαλδημοκρατία έχει συνδέσει τις τύχες της με τον καπιταλισμό σαν παρασιτικός οργανισμός, που ευημερεί και δυστυχεί, ζει και πεθαίνει μαζί με τον ξενιστή του.

• Αυτή η αφύσικη εξέλιξη είναι αποτέλεσμα μιας τριπλής μετάλλαξης. Πρώτα απ’ όλα πολιτικής, καθώς οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις διέψευσαν πολύ γρήγορα τις προσδοκίες για τερματισμό του θατσερικού χειμώνα: Ακόμη και οι σοσιαλιστές του Λιονέλ Ζοσπέν στη Γαλλία, πιο αριστεροί, στο επίπεδο της ρητορείας, από τους Νέους Εργατικούς του Μπλερ ή τους Σοσιαλδημοκράτες του Σρέντερ, υποσχέθηκαν προεκλογικά το 35ωρο, στην πράξη, όμως, έκαναν περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις από όσες πραγματοποίησαν αθροιστικά όλες οι δεξιές κυβερνήσεις μετά το 1986.

• Μετάλλαξης, ύστερα, ιδεολογικής, κάτω από τη σημαία του «Τρίτου Δρόμου - Νέου Κέντρου». Στο ιστορικό συνέδριο του Επινέ, το 1971, όταν ο Φρανσουά Μιτεράν χάραζε τη στρατηγική του Κοινού Προγράμματος με τους κομμουνιστές διακηρύσσοντας: «Η επανάσταση είναι πάνω απ’ όλα ρήξη. Οποιος δεν αποδέχεται αυτή τη ρήξη με την κατεστημένη τάξη, με την καπιταλιστική κοινωνία, δεν μπορεί να είναι μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος». Από τότε έχει κυλήσει τόσο νερό κάτω από τις γέφυρες του Σηκουάνα, που δύο πρωτοκλασάτα στελέχη των Γάλλων Σοσιαλιστών, οι Ντομινίκ Στρος - Καν και Πασκάλ Λαμί να ηγούνται σήμερα των Δίδυμων Πύργων της παγκοσμιοποίησης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου αντίστοιχα.

• Μετάλλαξης, τέλος, κοινωνικής. Οπως αναγνώριζε προ μηνών στη γαλλική Le Monde ο Βρετανός βουλευτής των Εργατικών, Ντένις Μακ Σέιν, «τα κόμματα της Αριστεράς έγιναν κόμματα της ελίτ. Από τον κόσμο της μισθωτής εργασίας δεν έχουν επαφή παρά με τους αποφοίτους πανεπιστημίων, τους δημοσίους υπαλλήλους και τους επαγγελματίες συνδικαλιστές». Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Αυστρίας, όπου η συγκυβέρνηση από τον Μεγάλο Συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών, κατά το πρότυπο της Γερμανίας, συνέβαλε στο να αναδειχθεί το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας στην πιο… εργατική πολιτική δύναμη της χώρας, ως προς την εκλογική του απήχηση!

Η στρατηγική της Δεξιάς

• Σε αντίθεση με τη σοσιαλδημοκρατία, η Κεντροδεξιά κατάφερε να διεισδύσει στα λαϊκά στρώματα, εκμεταλλευόμενη τους φόβους που γεννά η οικονομική κρίση, χάρη στα παραδοσιακά χαρτιά της ξενοφοβίας, της τάξης και της ασφάλειας. Την εβδομάδα που πέρασε, ο υπουργός Εργασίας της Γαλλίας Μπρις Ορτεφέ, δήλωσε στη Le Monde: «Τα θεμελιώδη προβλήματα της πολιτικής αντιπαράθεσης είναι τα πεδία της εθνικής κυριαρχίας: ζητήματα δικαιοσύνης, ασφάλειας, μετανάστευσης. Είναι πάνω σ’ αυτά που παίρνουν θέση οι ψηφοφόροι. Τα υπόλοιπα, η οικονομία, έχουν φύγει πλέον στο πεδίο της παγκοσμιοποίησης».

• Ο Ορτεφέ περιέγραψε με εξαιρετική ενάργεια τη στρατηγική της Δεξιάς: Το βασικό είναι να εξοστρακισθεί το πρόβλημα των προβλημάτων, η οικονομία και οι κοινωνικές ανισότητες, εκτός πολιτικής αντιπαράθεσης. Από κει και πέρα, η αντιπαράθεση περιορίζεται στα ζητήματα της ασφάλειας, της μετανάστευσης, των «αξιών», όπου οι συντηρητικές δυνάμεις «του νόμου και της τάξης» αισθάνονται, δικαιολογημένα, ότι παίζουν στο δικό τους γήπεδο.

• Από τη στιγμή που η σοσιαλδημοκρατία δέχεται ότι η οικονομική πολιτική είναι μονόδρομος σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, μοιραία αιχμαλωτίζεται στην παγίδα που έχει στήσει ο αντίπαλός της: Αυτό έπαθε η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αντιμετωπίζοντας τον Σαρκοζί στο έδαφος του εθνικισμού και της ισλαμοφοβίας, τραγουδώντας τη Μασσαλιώτιδα και προτείνοντας ειδικά στρατόπεδα για τους παραβατικούς νέους. Αλλά όποιος δέχεται εξ αρχής να καταθέσει τα δικά του όπλα και να δώσει όλες τις μάχες με τα όπλα του αντιπάλου του, είναι άξιος της μοίρας του…

Περί βαρβάρων...

• Η επιλογή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς να επαναφέρει το σύνθημα της Ρόζας Λούξεμπουργκ «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» ήταν παράτολμη, για τρεις, τουλάχιστον, λόγους. Πρώτον, διότι όπως άριστα γνωρίζουν οι γερμανομαθείς συνεργάτες του κ. Παπανδρέου, η Λούξεμπουργκ δολονήθηκε επί κυβέρνησης του σοσιαλδημοκράτη Εμπερτ, ο οποίος έπνιξε στο αίμα την επανάσταση του 1918. Δεύτερον, διότι ο σύγχρονος «σοσιαλισμός» δεν είναι πάντα εντελώς ασύμβατος με τη βαρβαρότητα – αίφνης, αρχιτέκτονας της πρόσφατης σφαγής στη Γάζα υπήρξε ο υπουργός Αμυνας του Ισραήλ και αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Εχούντ Μπάρακ. Και τρίτον διότι, όπως και να το κάνουμε, είναι άλλο πράγμα να ρίχνει κανείς αυτό το σύνθημα όταν η Ευρώπη βιώνει τη βαρβαρότητα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, των χαρακωμάτων και των χημικών αερίων και άλλο να υπονοεί ότι κρίνονται ζητήματα ζωής ή θανάτου από την επιλογή μεταξύ κεντροδεξιάς, κεντροαριστεράς και... παραλίας στις ευρωεκλογές. Αν ζούσε ο Μαρξ, θα μπορούσε να προσφύγει στον γνωστό του αφορισμό ότι τα ιστορικά γεγονότα επαναλαμβάνονται, την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα.

• Παρεμπιπτόντως, ένα χρόνο νωρίτερα από τον Γιώργο Παπανδρέου είχε την έμπνευση να επικαλεσθεί το ίδιο ιστορικό σύνθημα ο Οσκαρ Λαφοντέν, πρώην ηγέτης του SPD, από το οποίο αποσπάσθηκε για να ιδρύσει το νέο κόμμα Linke (Αριστερά). Ο Λαφοντέν δέχθηκε σκληρή επίθεση γι’ αυτό του το τόλμημα από τον συντηρητικό Τύπο, αλλά η επιλογή του είχε, τουλάχιστον, συνέπεια: Το Linke σχηματίστηκε με συμμετοχή σοσιαλιστών και κομμουνιστών, θεωρεί το «Μανιφέστο» των Μαρξ - Ενγκελς ιδρυτικό του κείμενο και πρεσβεύει έναν αυτοδιαχειριζόμενο σοσιαλισμό – άλλο ζήτημα αν, τελευταία, έχει βάλει κι αυτό πολύ νερό στο κρασί του.

Διεργασίες στην Αριστερά

• Μπορεί η σοβαρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων 80 χρόνων να μη συσσωρεύει αυτόματα κέρδη για την Αριστερά, διαβρώνει ωστόσο τη συναίνεση των δύο μεγάλων παρατάξεων στο «κέντρο» και ενισχύει τις πολωτικές τάσεις, προκαλώντας αυξημένη ζήτηση για νέες, αντισυστημικές δυνάμεις και στα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος.

• Στην Ανατολική Ευρώπη, η τάση αυτή ευνοεί κυρίως ξενόφοβες, ακροδεξιές δυνάμεις. Το Εθνικό Κόμμα Τσεχίας δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει την ανατριχιαστική, ναζιστικής έμπνευσης ορολογία περί «Τελικής Λύσης» του «προβλήματος» των τσιγγάνων, ενώ το Κόμμα της Μεγάλης Ρουμανίας ρίχνει το σύνθημα: «Χριστιανοί και πατριώτες, να διώξουμε τους κλέφτες». Από την πλευρά του, το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα ζήτησε «βρετανικές δουλειές για Βρετανούς εργάτες».

• Η πέραν της σοσιαλδημοκρατίας Αριστερά ευελπιστεί να εισπράξει σημαντικό μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας. Από τα παραδοσιακά Κ.Κ., σημαντική επιρροή διατηρούν, πέραν του ΚΚΕ, τα Κ.Κ. Πορτογαλίας (9,2% στις ευρωεκλογές του 2005) και Τσεχίας (γύρω στο 12%). Το ιστορικό Κ.Κ. Γαλλίας, το οποίο είχε συρρικνωθεί, πρόσφατα, σε απελπιστικά χαμηλά όρια, κατεβαίνει αυτή τη φορά σε συμμαχία με τους αριστερούς σοσιαλιστές του Ζαν - Λικ Μελανσόν, οι οποίοι αποσπάστηκαν από το επίσημο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Μαρτίν Ομπρί. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο «Μέτωπο της Αριστεράς», όπως ονομάζεται ο νέος πολιτικός συνασπισμός, γύρω στο 6,5%, με τάσεις ανόδου. Αντιθέτως, τα νέα δεν εμπνέουν αισιοδοξία για την περίπτωση της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, στην Ιταλία, που πληρώνει το τίμημα της σύμπραξης με την Κεντροαριστερά του Πρόντι και των αλλεπάλληλων διασπάσεων.

• Ενα άλλο σχήμα με πολλές ελπίδες στον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (ΝΡΑ) της Γαλλίας υπό τον 35χρονο ταχυδρομικό υπάλληλο Ολιβιέ Μπεζανσενό. Προϊόν μετεξέλιξης της τροτσκιστικής LCR, με ρίζες στον Μάη του ’68, το ΝΡΑ, που διατηρεί σχέσεις στην Ελλάδα τόσο με τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και με τον νεοπαγή συνασπισμό ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, φέρεται να συγκεντρώνει άνω του 7% και φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε βασικό πόλο της Αριστεράς.

• Οσο για την «Αριστερά» του Οσκαρ Λαφοντέν, προϊόν συγχώνευσης πρώην κομμουνιστών της Ανατολικής Γερμανίας με την αποσπασθείσα, αριστερή πτέρυγα του SPD, στη Δυτική, οι δημοσκοπήσεις το φέρνουν γύρω στο 12%, αν και την τελευταία χρονιά η δυναμική του παρουσιάζει σημάδια κόπωσης.

Ιnfo

- Monique Canto – Sperber, «Le Liberalisme et la Gauche», Hachette, 2008.

- Sophie Landrin et Arnaud Leparmentier, «Immigration et securite, themes gagnant pour l’UMP», Le Monde, 23 mai 2009.

- Serge Halimi, «Simulacre europeen», Le Monde Diplomatique, juin 2009.

ΑΣΤΑΘΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

Ανάκαμψη του δικομματισμού, υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν νέες δημοσκοπήσεις

Eurokinissi

Τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας διατηρούν τις δυνάμεις τους, ωστόσο η φθορά είναι σημαντική

Ανάκαμψη του δικομματισμού, με άνοδο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ, με παράλληλη ενίσχυση της δημοτικότητας του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή και του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου δείχνουν νέες δημοσκοπήσεις.

Σε νέα δημοσκόπηση της Κάπα Research για το Βήμα της Κυριακής, στην πρόθεση ψήφου προηγείται σταθερά η ΝΔ με 29,8% (από 29,1% το Φεβρουάριο), το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί με 25,8% (από 23,2%), ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και πάλι τρίτο κόμμα με 15,2% (από 18,4%), το ΚΚΕ συγκεντρώνει 7,4% (από 7,5%) και ο ΛΑΟΣ έχει ποσοστό 4,9% έναντι 5,1%.

Η δημοτικότητα του Αλέξη Τσίπρα, μετά τα εντυπωσιακά υψηλά ποσοστά που είχε σημειώσει την επομένη της εκλογής του στην ηγεσία του Συνασπισμού, υποχωρεί σε 59,1% από 76,7%, ενώ του Αλέκου Αλαβάνου σημειώνει μικρότερη πτώση, στο 49,5% από 56,2%.

Καταλληλότερος για πρωθυπουργός είναι ο Κ.Καραμανλής με ποσοστό 43% έναντι 21,6% του Γ.Παπανδρέου. Στη μέτρηση του Φεβρουαρίου τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν 41,2% και 19,3%. Σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση, το Φεβρουάριο, οι θετικές κρίσεις για τον κ. Καραμανλή ενισχύθηκαν σε 61,1% από 50,5%, ενώ για τον κ. Παπανδρέου αυξήθηκαν στο 53,8% από 38%.

• Και σε άλλη έρευνα, τη μηνιαία της MRB για τον Ελεύθερο Τύπο, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η κοινή γνώμη «επιστρέφει» στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μικρό μέρος της επιρροής που τους έχει αφαιρέσει, αν και διατηρεί τον ΣΥΡΙΖΑ σε υψηλά εκλογικά επίπεδα.

Παρόμοια εικόνα εμφανίζει και ο δείκτης δημοτικότητας των πολιτικών αρχηγών, όπου Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου καταγράφουν άνοδο των ποσοστών τους, εν αντιθέσει με τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος μετά την ξέφρενη κούρσα των τελευταίων μηνών, εμφανίζει πλέον σαφείς σταθεροποιητικές τάσεις.

Στην εκτίμηση ψήφου, η ΝΔ συγκεντρώνει 30,8% (από 28,8% το Μάρτιο), το ΠΑΣΟΚ 27,2% (από 23,7%), ο ΣΥΡΙΖΑ 16,2% (από 17,9%), το ΚΚΕ 6,8% και ο ΛΑΟΣ 3,9%. Καταλληλότερος για πρωθυπουργός εμφανίζεται ο Κ. Καραμανλής με άνοδο από το 36,6% στο 41,6%. Ανοδική και η πορεία του Γ. Παπανδρέου στην ίδια ερώτηση, με 17,9% από 17,2%. Πτώση εμφανίζει ο κ. Αλέξης Τσίπρας με 11,4% από 17,2%.

Η ίδια, περίπου, εικόνα υπάρχει και στη δημοσκόπηση της ALCO για την εφημερίδα Πρώτο ΘΕΜΑ. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ενισχύονται από 1,5 μονάδα, περίπου, ενώ τρεις μονάδες χάνει ο ΣΥΝ. Η ΝΔ συγκεντρώνει 28,3%, το ΠΑΣΟΚ 24,6% και ο ΣΥΡΙΖΑ 14,3%. Μικρή πτώση, από 0,5 έως 0,7 μονάδες παρουσιάζουν ΚΚΕ και ΛΑΟΣ.

Newsroom ΔΟΛ

Τεμαχισμένο το ΠΑΣΟΚ!

Λευκή δυσαρέσκεια έβγαλε η κάλπη

Μήνυμα έντονης δυσαρέσκειας έστειλαν δεκάδες μέλη του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, που αρνήθηκαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να υπερψηφίσουν τις επιλογές Παπανδρέου για γραμματέα και Πολιτικό Συμβούλιο.

Από τη μια πλευρά στενοχωριέται κανείς για τις εξελίξεις αυτές, αλλά από την άλλη πρέπει να οργίζεται με όλους αυτούς οι οποίοι, τέσσερις περίπου μήνες μετά την εκλογή του Παπανδρέου στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ και λίγες μέρες μετά το Συνέδριο που υποτίθεται ότι σάλπιζε συμφωνία και ενότητα, θεώρησαν καλό να διαφωνήσουν με μια κεντρική επιλογή του Παπανδρέου.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που έβαλαν τον εαυτό τους στη θέση του θεματοφύλακα των αξιών του Κινήματος; Έπρεπε να είναι ανοιχτή και ονομαστική η ψηφοφορία και αν είχαν το θάρρος να εκτεθούν στα μάτια τουκόσμου. Τι πολιτική είναι αυτή, να τροφοδοτούν τους δημοσιογράφους των μέσων ενημέρωσης κι αυτοί να βάζουν στο χειρουργικό τραπέζι τον Παπανδρέου και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ και να το τεμαχίζουν. Όμως μήπως ήδη είναι τεμαχισμένο το ΠΑΣΟΚ σε πολλά κομμάτια;

Ευθύνεται ο Παπανδρέου διότι δεν κατάφερε να συνθέσει τις αντιθέσεις, δεν επιδίωξε να ενσωματώσει εκείνους που στράφηκαν εναντίον του στις εκλογές της ΙΙης Νοεμβρίου. Ελέγχεται για ορισμένα ζητήματα. Αλλά, δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι ο Παπανδρέου είναι τόσο δυνατός που θα τα ξεπεράσει. Από τη στιγμή που νιώθουμε όλοι ότι παγιώνεται το ποσοστό του Συνασπισμού σε κάποια υψηλά επίπεδα, το ΠΑΣΟΚ έχει χάσει το παιχνίδι από τώρα.

Η εμμονή -επαναλαμβάνω- και του Παπανδρέου και ορισμένων στελεχών στη συνεργασία με τον Συνασπισμό είναι ένα τραγικό λάθος! Αυτή η θέση υπαινίσσεται ότι το ΠΑΣΟΚ είναι σε πλήρη αδυναμία από μόνο του να φέρει σε πέρας την αλλαγή που επιθυμεί ο ελληνικός λαός. Είναι μπούρδες τα σενάρια για διπολισμούς. Το ΠΑΣΟΚ να δώσει αυτοπεποίθηση στους ψηφοφόρους του, να τους βάλει μέσα στο παιχνίδι.

Ο Τσίπρας, ο Αλαβάνος και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν κοροϊδεύουν και τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Προχθές το είπε ξεκάθαρα πάλι ο πρόεδρος του ΣΥΝ. Συνεργασία θα γίνει μόνον με τις κοινωνικές δυνάμεις που διαδηλώνουν στους δρόμους κατά της κυβέρνησης! Δηλαδή, αυτές οι δυνάμεις είναι αδέσποτες; Ο νεαρός Τσίπρας έχει αρχίσει να μιλάει αγοραία: "Ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε..."!

Ο Τσίπρας ζει στον δικό του κόσμο!

Στην εκτενή κριτική του προς το ΠΑΣΟΚ ο κ. Τσίπρας είπε ότι έφυγε από το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ βαθιά προβληματισμένος, γιατί όπως είπε, πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα με τόσο μεγάλη και σημαντική ιστορία που τη σεβόμαστε, ένα κόμμα που ενέπνευσε στο παρελθόν χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες, ένα κόμμα που αφουγκράστηκε τη βαθιά επιθυμία του λαού για ριζοσπαστικές αλλαγές και που ακόμη και σήμερα έχει στις τάξεις του αγωνιστές, να μην παίρνει χαμπάρι τίποτα από όσα συμβαίνουν γύρω του.

Ο κ. Τσίπρας τόνισε ότι έξω η κοινωνία βράζει, έξω χαλάει ο τόπος, έξω οι συσχετισμοί ανατρέπονται, έξω ο συναινετικός δικομματισμός καταρρέει και στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, λες και γίνεται σε θερμοκήπιο, λες και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης λειτουργεί σε μία γυάλα αποστειρωμένη, ψάχνει να ανακτήσει τη χαμένη αυτοδυναμία του, ενώ απαντώντας και πάλι στο θέμα της συνεργασίας είπε: "Αγαπητοί φίλοι και φίλες του ΠΑΣΟΚ σας ευχαριστούμε θερμά για την ευγενική σας προσφορά, αλλά δεν θα πάρουμε".

Εγώ λέω ότι ο κύριος Τσίπρας, το αγαπημένο παιδί των δημοσκόπων, των μέσων ενημέρωσης και του κατεστημένου που διψάει για τη χαμνένη νιότη του, ζει στον δικό του κόσμο. Ή δεν ακούει, ή δεν διαβάζει, ή δεν βλέπει το πάθος ενός κόσμου που θέλει την αλλαγή! Αλλά η "επιχειρηματολογία" του κ. Τσίπρα είναι έωλη και στη βάση της στηρίζεται σε μια ηθελημένη παρανόηση. Το ΠΑΣΟΚ είναι μέσα στην κοινωνία, το συνέδριο είναι ένα θερμοκήπιο, αλλά θερμοκήπιο ανταλλαγής ιδεών, απόψεων, διαφωνιών, ένας ζωντανός κόσμος που ψάχνει τους τρόπους για την ανατροπή της Δεξιάς. Η έκφραση του κ. Τσίπρα "...αλλά δεν θα πάρουμε", είναι τουλάχιστον αγοραία και έκφραση που λέγεται στις παρέες είθτε φοιτητικές είναι αυτές είτε καφενειακές. Τον παρακολουθούμε τον κ. Τσίπρα όταν μιλάει. Είναι ανέμπνευστος, κοινότοπος, και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα "επικοινωνιακό πυροτέχνημα" που θα σβήσει. Όσο και να τον στηρίζουν για τους δικούς τους ιδιοτελείς σκοπούς τα μέσα ενημέρωσης, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι διάττοντες αστέρες. Εγώ απλώς περιμένω πότε πάλι θ' αλλάξουν ονομασία!

ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝΕΔΡΙΟ, ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΜΕ!

Μάθημα 1ον: ΕΙΔΗΣΗ είναι...

Κάπως έτσι θα έπρεπε ν' αρχίζει η επιμόρφωση των δημοσιογράφων και κυρίως των τηλεοπτικών καναλιών. Διότι δεν είναι δυνατόν ν' ασχολούνται επί μήνες με τα τεκταινόμενα στο ΠΑΣΟΚ, να το γδέρνουν το ΠΑΣΟΚ για όσα έκανε ή δεν έκανε όταν κυβερνούσε τη χώρα, να αγνοούν το γεγονός ότι ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, να αναλύουν εις τα εξ ων συνετέθη το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να κριτικάρουν τον Παπανδρέου, να τον κομματιάζουν, να τον κοροϊδεύουν ή δήθεν να τον "σατιρίζουν" και τελικά όταν έρχεται η κορυφαία στιγμή που το ΠΑΣΟΚ δείχνει να ξεφεύγει από την εσωστρέφεια και να χαράσσει νέους δρόμους, τα Μέσα Ενημέρωσης να κάνουν ότι δεν βλέπουν, δεν ακούνε, δεν ξέρουν τίποτε!

Το γεγονός ότι προσάραξε ένα κρουαζιερόπλοιο είναι είδηση. Τό ότι σώθηκαν άπαντες οι επιβάτες είναι είδηση. Εκεί όμως τελείωσε η είδηση! Από εκεί και πέρα έρχεται η σειρά του... ριάλιτι! Το να ασχολείται ο Ευαγγελάτος στον Αντέννα επί είκοσι (20) λεπτά με το θέμα και να αγνοεί το ΣΥΝΕΔΡΙΟ του ΠΑΣΟΚ, την κορυφαία αυτή διαδικασία ενός κόμματος εξουσίας, τότε κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο των ΜΜΕ!

Αλλά όλοι οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι και σταθμοί χθες έδειξαν ότι ηθελημένα δεν ασχολούνται με τις πραγματικές διαστάσεις του πολιτικού αυτού γεγονότος που είναι το ΣΥΝΕΔΡΙΟ του ΠΑΣΟΚ. Κι όσο ασχολήθηκαν (και οι εφημερίδες) το συνέδεσαν με το αν πήγε ή δεν πήγε ο Τσίπρας, τι είπε ο Τσίπρας, αν έδωσε το χέρι του ο Παπανδρέου, αν πρότεινε συνεργασία στον Συνασπισμό κ.λπ. Ο Παπανδρέου είπε εκπληκτικά πράγματα, έθιξε ένα σωρό ζητήματα που αλλάζουν το τοπίο κι αυτοί ασχολούνται με την μοτοσικλέτα του Τσίπρα...

Λέει ο σοφός λαός: Όταν δεν πρέπει βρέχει και το Μάη δροσολογάει! Ασχολούνται με το ΠΑΣΟΚ όταν γουστάρουν. Τώρα που το ΠΑΣΟΚ κάνει τα μεγάλα βήματα για τη μεταμόρφωσή του, αυτοί σφυρίζουν αδιάφορα. Αλλά, θα συνεχίσω αργότερα.

Τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ και το "κόλλημα" στη λάσπη!

"Τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ" είναι ο τίτλος του άρθρου της δημοσιογράφου Ελλης Τριανταφυλλου που δημοσιεύεται σήμερα Τετάρτη, στην εφημερίδα "Η Καθημερινή" (12/3/2008) και αποτυπώνει μια "αντικειμενική" επισκόπηση της κατάστασης στην οποία βρίσκεται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η νηφαλιότητα είναι ένα χαρακτηριστικό που δεν το έχουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Αντιθέτως, αυτό που χαρακτηρίζει τους διάφορους εγκεφάλους που υποτίθεται ότι νοιάζονται για το μέλλον του Κινήματος, είναι η ιδιοτελής ενασχόληση με το Κίνημα κι αυτό δυστυχώς αποδεικνύεται καθημερινά. Το αν υπάρχουν κάποιοι θαρραλέοι που βάζουν το γενικό υπεράνω του ατομικού συμεφέροντος, αυτοί αποτελούν εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Το επικείμενο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που αρχίζει αύριο, πιθανόν να ξεμπλοκάρει κάποιες δυνάμεις που θα σπρώξουν το Κίνημα ώστε να ξεφύγει από τη λάσπη στην οποία έχει κολλήσει αφότου ανέλαβε τα ηνία ο Γιώργος Παπανδρέου, για τον οποίο ευχόμαστε τα καλύτερα. Νιώθουμε την αγωνία του, τον εμπιστευόμαστε, είναι ηθικός, ακέραιος, αγαπά τον τόπο και θέλει να υπηρετήσει το λαό. Όμως τι είναι εκείνο που εμποδίζει το ξεδίπλωμα της θριαμβικής σημαίας;

Βεβαίως βλέπουμε ότι από την πλευρά του Βενιζέλου δεν υπάρχει πλέον εκείνη η ζέση που είχε πάντα, λες και κάτι τον κρατάει. Δεν μας απασχολούν τα διάφορα σενάρια που λένε ότι περιμένει το στραβοπάτημα του Γιώργου για να ξαναβγεί μπροστά. Είναι πρόεδρος ο Γιώργος, συνεπώς πρέπει να στηρίξει τον πρόεδρο. Δεν βλέπει τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις; Έχουμε τυην αίσθηση ότι είναι πλέον ηθελημένα παροπλισμένος, περιμένοντας την κατάρρευση του Γιώργου. Να ξέρει ότι τότε τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

Από την άλλη είναι γεγονός ότι τα μέσα ενημέρωσης δεν βλέπουν με καλό μάτι το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι δυνατό, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ να έχει θέσεις για όλα τα θέματα που απασχολούν τον τόπο και τουςε Έλληνες και τα μέσα ενημέρωσης να τα αγνοούν ή να λένε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει θέσεις κ.λπ. Οι δικαιολογίες που προβάλλει σχετικά με τα ΜΜΕ ο Γιώργος δεν είναι τυχαίες κι ούτε το κάνει «για να ανακουφίσει τις προσωπικές του αγωνίες». Η επιχείρηση απαξίωσης του Γιώργου και του ΠΑΣΟΚ έχει αρχίσει από καιρό. Ωστόσο, δεν μπορούμε, σε καμιά περίπτωση, να το επικαλούμαστε συνεχώς την εχθρική στάση των ΜΜΕ.

Για να δούμε το άρθρο της Ε. Τριανταφύλλου:

Ασυγκράτητη, δείχνει, πλέον η πτώση των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου μέχρι σήμερα έχει χάσει περίπου επτά μονάδες από την εκλογική του δύναμη, σε αντίθεση από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη σταθερή δυναμική άνοδό του. «Το φαινόμενο Τσίπρα έχει ημερομηνία λήξεως», επιμένουν ορισμένα από τα στελέχη του, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να ξορκίσουν τις αλλεπάλληλες κρίσεις πανικού που προκαλούν οι δημοσκοπήσεις της περιόδου. Αλλοι, πιο ρεαλιστές και ειλικρινείς παραδέχονται ότι ίσως αυτό που έχει λήξει να είναι το προϊόν του ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα έπρεπε να έχει αποσυρθεί προ καιρού από τα ράφια του πολιτικού σούπερ μάρκετ.

Η εκδοχή αυτή, ωστόσο, ούτε που περνάει από το μυαλό του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γ. Παπανδρέου, ο οποίος εσχάτως ανακάλυψε τις παλιές θεωρίες των συμφερόντων για να ανακουφίσει τις προσωπικές του αγωνίες. Τι υποστηρίζει; Οτι ορισμένοι εκτός ή εκτός ΜΜΕ δεν θέλουν ένα αυτόνομο και ισχυρό Κίνημα, που εκφράζει πραγματικά τη βούληση του ελληνικού λαού και ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, το ΠΑΣΟΚ χάνει δυνάμεις γιατί δεν εκφράζει κανένα ξεχωριστό, ειδικό συμφέρον. Κι επειδή ακριβώς η συρρίκνωση των ποσοστών του οφείλεται στον πόλεμο των συμφερόντων που δέχεται, αύριο-μεθαύριο, οι πολίτες θα το καταλάβουν και θα το επιβραβεύσουν για τη μέχρι σήμερα στάση του.

Η θεωρία του Ακη Τσοχατζόπουλου, είναι διαφορετική. «Ο κόσμος μας, η βάση, ζητάει ξανά ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ που ήξερε», υποστηρίζει το άλλοτε κραταιό στέλεχος του Κινήματος, αρνούμενο και αυτό να αποδεχθεί ότι ο κόσμος γυρίζει την πλάτη στο ΠΑΣΟΚ που ήξερε. Αραγε, ποιο είναι το σημερινό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ; Οτι αποκλίνει από το μοντέλο που του εξασφάλισε την πολιτική κυριαρχία για χρόνια ολόκληρα; Ή ότι προσπαθει με νύχια και με δόντια να διατηρήσει ένα μοντέλο, το οποίο όχι μόνο έχει απολέσει πλήρως την αίγλη του παρελθόντος, αλλά στην πραγματικότητα έχει καταδικαστεί στη συνείδηση των πολλών; Είναι η ιδεολογία το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ ή η προσωπικότητα του αρχηγού αυτή που δεν εμπνέει;

Ο ασφαλέστερος ίσως τρόπος για να απαντηθεί το ερώτημα είναι να προσδιοριστούν οι σημερινές ανάγκες των πολιτών και να ιεραρχηθούν τα προβλήματά τους. Κατά γενική παραδοχή, το νούμερο ένα πρόβλημα των πολιτών -ακόμη μεγαλύτερο κι από την ανεργία και την ακρίβεια- είναι αυτό του άδικου και ανέντιμου κράτους. Ο πολίτης δεν εμπιστεύεται το κράτος το οποίο ταυτίζει με τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, τα αυθαίρετα, τα φακελάκια...

Οι κυβερνήσεις Σημίτη επιχείρησαν να βελτιώσουν την κατάσταση, αλλά οι παρεμβάσεις ήταν άτολμες και τα πρώτα βήματα έμειναν μετέωρα. Κάτι ανάλογο συνέβη και στην πρώτη τετραετία διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ., όπου οι οραματικές εξαγγελίες υποχώρησαν υπό το βάρος της αδυναμίας του ίδιου του συστήματος εξουσίας να κάνει τη μεγάλη ανατροπή. Εκεί ακριβώς ίσως εντοπίζεται το πολιτικό κενό στην άλλοτε πολιτική επικράτεια του ΠΑΣΟΚ. Στην αδυναμία του να προβάλε,ι αλλά και να εγγυηθεί άλλου τύπου διαχείριση της εξουσίας. Το ίδιο το κόμμα και ο αρχηγός του.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: "ΟΙ ΔΥΝΑΜΙΚΟΙ ΝΕΟΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ"!

06.03.2008

«Δεν ψάχνουμε για συνταγές, ψάχνουμε για πολιτικές. Ο στόχος μας είναι να διαμορφώσουμε νέες πολιτικές, αλλά και να αναδείξουμε τους δυναμικούς νέους, οι οποίοι υπάρχουν στο ΠΑΣΟΚ», τόνισε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Α. Παπανδρέου, κατά την διάρκεια εφ' όλης της ύλης συνέντευξης Τύπου, που παραχώρησε στους εκπροσώπους των Μ.Μ.Ε Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου χαρακτήρισε το 8ο Συνέδριο του Κινήματος «νέα αρχή μετά από μια επίπονη εσωτερική κρίση που δημιούργησε ρωγμές και πληγές» και υπογράμμισε ότι, «το ΠΑΣΟΚ βγαίνει από την κρίση» με στόχο να διαμορφώσει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Υπογράμμισε μάλιστα ότι, «ποτέ δεν ήταν εναντίον των συνεργασιών», αλλά πρέπε να υπάρξει πρώτο κόμμα, για να μιλάμε για συνεργασίες με προοδευτική κατεύθυνση.

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ άσκησε σκληρή κριτική στο σύνολο των κυβερνητικών επιλογών και κατέστησε σαφές ότι, το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό θα καταργηθεί από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Αναφερόμενος στην αυτονομία του πολιτικού συστήματος, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υπογράμμισε ότι, «θέλει τα κόμματα να είναι ελεύθερα να εκφράζουν τον λαό και αυτό δεν έχει σχέση με πρόσωπα και συγκεκριμένες εκδοτικές εταιρείες», αλλά αφορά ένα κατεστημένο, το οποίο αντιλαμβάνεται την πολιτική μέσα από την χειραγώγηση.

περισσότερα »

ΠΑΣΟΚ: ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ!

Στα «Νέα» (3/3) ο δημοσιογράφος Γιώργος Παπαχρήστος γράφει ότι προβληματίζει αλλά δεν πανικοβάλλει το ΠΑΣΟΚ το αποτέλεσμα της τελευταίας, οδυνηρής για το Κίνημα, δημοσκόπησης (της Κάπα Research για το Βήμα της Κυριακής) που δείχνει ότι βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ ανεβαίνει κατακόρυφα… Και παραθέτει τις απόψεις ορισμένων στελεχών του Κινήματος:

• Προτεραιότητα ο ριζοσπαστικός μετασχηματισμός του κράτους. Η επανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ προϋποθέτει ένα έντονο κοινωνικό και, εν τέλει, πολιτικό στίγμα. Το οποίο μπορεί να προκύψει αποκλειστικώς και μόνο από την υιοθέτηση στο συνέδριο ενός ή δύο πολιτικών προτεραιοτήτων, καθώς και από τη συγκρότηση μιας ολιγομελούς, σφιχτής και φανατισμένης στην υλοποίηση των προτεραιοτήτων ηγετικής ομάδας. Κοντολογίς μέσα από το Συνέδριο πρέπει να αποκτήσουμε ό,τι έλειψε τα τέσσερα τελευταία χρόνια… [Του Ανδρέα Λοβέρδου]

Το ΠΑΣΟΚ, τμήμα του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος. Στη συνείδηση της κοινωνίας το πολιτικό σύστημα όπως οικοδομήθηκε από τα δύο μεγάλα κόμματα μετά τη Μεταπολίτευση δεν μπορεί πλέον να επιτελέσει τον ρόλο του: να λειτουργήσει δηλαδή ως φορέας θετικών, δίκαιων και αποτελεσματικών αλλαγών στη ζωή των πολιτών. Και το ΠΑΣΟΚ, είτε μας αρέσει είτε όχι, θεωρείται τμήμα αυτού του χρεοκοπημένου συστήματος. Είναι μέρος της κρίσης… [Του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη]

• Να εγκαταλειφθούν οι εγωκεντρικές αντιλήψεις και οι περιχαρακώσεις γύρω από φωτεινούς μεσσίες. Η αποκατάσταση της διαταραγμένης σχέσης εμπιστοσύνης με τις προοδευτικές και δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας και τους μη προνομιούχους απαιτεί μια νέα αντίληψη για την οργάνωση των σχέσεων του ΠΑΣΟΚ με τους πολίτες. Η πολιτική αυτονομία αποτελεί κεντρική επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου και όλων μας. Απαιτούνται όμως σαφήνεια στην ιδεολογική και πολιτική μας κατεύθυνση, πολιτική ενότητα, αλληλοσεβασμός των στελεχών και σταθεροί κανόνες εσωκομματικής δημοκρατίας… [Του Χρήστου Παπουτσή]

Γενναία ανανέωση με άνοιγμα σε νεώτερες ηλικίες. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με πορεία συλλογικής απαξίωσης της παράταξης που δεν επιτρέπει σε κανέναν να πιστεύει ότι θα μείνει αλώβητος. Οι προοδευτικοί πολίτες της χώρας ζητούν ανατροπή της σημερινής παρακμής και αντιλαμβάνονται ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί χωρίς την αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ, έστω κι αν έχουν απογοητευτεί απ΄ αυτό. Το Συνέδριο λοιπόν οφείλει να διατυπώσει σαφές πολιτικό σχέδιο που θα έχει αιχμές και προτεραιότητες… [Της Μαρίας Δαμανάκη]

• Να μπει τέλος στην εσωστρέφεια. Τα όσα βιώνουμε τελευταία καταλήγουν στην απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών και επιβεβαιώνουν ότι η χώρα χρειάζεται ένα νέο όραμα, μία εναλλακτική πρόταση απέναντι στις προκλήσεις της εποχής, ένα μήνυμα αισιοδοξίας από την προοπτική μιας ικανής κυβέρνησης, ιδιαίτερα με έναν εκλογικό νόμο που καθιστά απόλυτο ρυθμιστή των εξελίξεων το πρώτο κόμμα. Έχουμε τελειώσει με την πολιτική ηγεμονία της Δεξιάς. Η ελπίδα για ανάκαμψη και αντιμετώπιση των προβλημάτων της χώρας προς το συμφέρον του ελληνικού λαού έχει το χρώμα της Κεντροαριστεράς… [Της Άννας Διαμαντοπούλου]

«Ή θα βρούμε τον δρόμο ή θα τον δημιουργήσουμε» (Αννίβας). Το ΠΑΣΟΚ, δυστυχώς, πληρώνει ακόμη τα σπασμένα της βαριάς εκλογικής του ήττας. Η εσωστρέφεια και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών που την ακολούθησε με αφορμή την εκλογή προέδρου δεν επέτρεψε τη γρήγορη ανασύνταξη των δυνάμεών μας και την επιστροφή σε μια νικηφόρα στρατηγική. Όλοι μιλούν για ενότητα, ανανέωση, εξωστρέφεια και πορεία στον λαό. Με ποια προτάγματα, ποια φυσιογνωμία και προπαντός ποια πρόσωπα στην πρώτη γραμμή της μάχης; [Του Κώστα Σκανδαλίδη]

• Χάσαμε το momentum της ανοιχτής κάλπης. Δυστυχώς οι προειδοποιήσεις μου δεν εισακούσθησαν. Χάσαμε το momentum της ανοιχτής κάλπης και της συμμετοχής εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών. Δεν υπήρξε η ανάλογη συνέχεια ούτε εσωκομματικά, με την κινητοποίηση του δυναμικού του ΠΑΣΟΚ αλλά ούτε και στην κοινωνία με τη διαμόρφωση ενός ισχυρού πολιτικού κέντρου για την άσκηση της αντιπολίτευσης. Πρέπει να ηχήσει συναγερμός σε όλα τα επίπεδα του ΠΑΣΟΚ για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας μας στην ελληνική κοινωνία. [Της Βάσως Παπανδρέου]

Το ΠΑΣΟΚ υπερέχει σε στελέχη αλλά αυτά δεν συνθέτουν ηγεσία. Το ΠΑΣΟΚ τα πηγαίνει καλά με τους μεγάλους αριθμούς. Προχθές ρώτησα τον πρόεδρο: 750.000 πολίτες είχες στην εκλογή προέδρου, 200.000 στην εκλογή των σύνεδρων, πέντε, δέκα και εκατόν πέντε έχεις; Δηλαδή τού είπα μπορείς να συντήξεις μία κρίσιμη μάζα στελεχών που θα έχει την έμπνευση, το κουράγιο, την ποιότητα και την καινοτομία να πάρει τον δρόμο από την αρχή και να ιδρύσει εκ νέου το ΠΑΣΟΚ και την προοδευτική Αριστερά; Το ΠΑΣΟΚ υπερέχει σε στελέχη αλλά αυτά δεν συνθέτουν αυτομάτως ηγεσία. Τα προσόντα μιας ανοδικής φάσης δεν μεταγράφονται αυτομάτως σε προσόντα μιας εντελώς διαφορετικής φάσης. Άρα αυτό που αυτονόητο δεν είναι... [Του Μίμη Ανδρουλάκη]

• Το ΠΑΣΟΚ να πείσει ότι μπορεί να δώσει ρυθμό στη χώρα. Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να πει με πολύ καθαρό και συγκεκριμένο τρόπο το σχέδιό του για τη χώρα για τα επόμενα δέκα χρόνια. Ο λόγος του πρέπει να διατυπωθεί με απόλυτη σαφήνεια ώστε το ΠΑΣΟΚ να απαλλαγεί από το ιδεολόγημα τού υπερασπιστή και θεματοφύλακα των παλαιών πραγμάτων. Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να πείσει ότι μπορεί να βάλει τη χώρα στις εξελίξεις και να της δώσει ρυθμό. Όταν το κάνει αυτό τότε θα αναδειχθούν και οι τακτικές και οι στρατηγικές και τα πρόσωπα. [Του Αλέκου Παπαδόπουλου]

ΣΧΟΛΙΟ: Τι νόημα έχει να κάνουν διαπιστώσεις που έχουμε κάνει κι εμείς οι "απέξω"; Τόσα χρόνια είναι "μέσα", δεν αναρωτήθηκαν ποτέ ποια είναι η συνεισφορά τους για να μην έχουμε τα φαινόμενα που σήμερα παρατηρούνται; Αυτοί που έχουν κάτι να προσφέρουν, δεν μιλάνε, αλλά πράττουν. Η δράση είναι αυτή που χρειάζεται. Τι νόημα πλέον έχει να λες ότι πρέπει να γίνει τούτο ή εκείνο ή το άλλο; Τόσα χρόνια που παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στο ΠΑΣΟΚ έχω συγκεντρώσει δεκάδες αποκόμματα με άρθρα, συνεντεύξεις, δηλώσεις, απόψεις κ.λπ. των στελεχών που κινούνται συνεχώς στα κράσπεδα των ηγετικών κλιμακίων (διετέλεσαν βουλευτές, υπουργοί, υφυπουργοί, μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου, της Κεντρικής Επιτροπής, πήραν μέρος σε συνέδρια...). Τα λένε, τα ξαναλένε, θυμώνουν, ξεθυμώνουν, τσακώνονται, αγαπιούνται, επιμένουν να βρίσκονται σε κάποια κλιμάκια εξουσίας, αλλά δεν λένε να πάνε σπίτι τους εφόσον διαπίστωσαν ότι δεν μπορούν πλέον να προσφέρουν. Τα λόγια είναι περιττά.

Αλ. Αλαβάνος: «ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ σε άλλες όχθες»

«Aντί να κάνουμε επίδειξη παλικαρισμού και δημαγωγίας, θα πρέπει με ευθύνη να προχωρήσουμε στην εξεύρεση μιας λύσης "στη μέση της γέφυρας", η οποία να γίνει αποδεκτή και από τους δύο λαούς» δήλωσε από το Ηράκλειο ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Ηρακλείου, Αλ. Αλαβάνος, στο πλαίσιο της περιοδείας του στο Νομό.

Απαντώντας σε ερωτήσεις και αναφερόμενος στις δημοσκοπήσεις, είπε ότι πρέπει να κρατήσουμε δύο στοιχεία. Το πρώτο, είπε, στοιχείο είναι ότι έχουμε μια διαδικασία αλλαγής του πολιτικού σκηνικού. Δεν πρόκειται για μικρές μετατοπίσεις μεταξύ των κομμάτων. "Πηγαίνουμε σε μια νέα πολιτική σκηνή όπου η Ριζοσπαστική Αριστερά με το προωθημένο πρόγραμμά της δημιουργεί μια μεγάλη δυναμική και πιστεύω ότι σύντομα θα μπορέσει να δημιουργήσει ένα ρεύμα μιας νέας πλειοψηφίας".

Το δεύτερο που θέλω να πω, πρόσθεσε, είναι ότι: "Κάνουν πολύ κακώς, είτε η ΝΔ δια του Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Χατζηγάκη, είτε το ΠΑΣΟΚ, δια διαφόρων στελεχών του, είτε το ΚΚΕ μέσω της Γενικής Γραμματέως του, είτε το ΛΑΟΣ μέσω των βουλευτών του, να επιτίθεται γι' αυτό το λόγο στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν έκανε, και συνεχίζει να κάνει, αυτά τα βήματα μπροστά, είναι όχι γιατί κάναμε επίθεση στα άλλα κόμματα αλλά γιατί κάναμε επίθεση στα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας και αυτό, ευτυχώς, αναγνωρίζεται».

Απαντώντας σε ερώτηση για το ενδεχόμενο συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ είπε: «Νομίζω ότι αυτή η συνεργασία ήδη γίνεται, γίνεται από τα κάτω όμως. Αυτό το 16% που παρουσιάζουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δεν θα ήταν δυνατόν, αν δεν είχαμε μεγάλες μετακινήσεις από το σοσιαλιστικό χώρο προς το κοινό πρόγραμμα και τους στόχους του ΣΥΡΙΖΑ. Σε επίπεδο ηγεσίας είναι σαφές νομίζω ότι είμαστε σε άλλες όχθες».

• Δεν γίνεται με το ζόρι παντρειά! Θα το καταλάβουν εκεί στο ΠΑΣΟΚ;

41 μέτρα κατά της ακρίβειας: επικοινωνιακό αναμάσημα!

Με 41 μέτρα επιχειρεί το υπουργείο Ανάπτυξης να εμποδίσει τις κερδοσκοπικές τάσεις και να σταματήσει την ακρίβεια στην ελληνική αγορά. «Μαύρη λίστα» για επιχειρήσεις που προχωρούν σε υπερβολικές αυξήσεις, αλλά και «λευκή» για όσες είναι λογικές και φιλικές προς τον καταναλωτή, υψηλά πρόστιμα και δημοσιοποίηση των παραβατών. Επίσης, συνεχής έλεγχος των κοστολογικών στοιχείων, καθημερινή ενημέρωση για τις τιμές 50 βασικών προϊόντων και καθιέρωση «καλής τιμής» (επικρατούσας), ενίσχυση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, καθώς και των καταναλωτικών οργανώσεων είναι οι πιο σημαντικές κυβερνητικές παρεμβάσεις. Η εφαρμογή των νέων μέτρων θα ξεκινήσει σταδιακά από τις επόμενες ημέρες, με σχέδιο ώς το καλοκαίρι το πρόγραμμα να έχει πλήρως αναπτυχθεί. Οι δράσεις αφορούν όλο το φάσμα της παραγωγικής, εμπορικής και καταναλωτικής δραστηριότητας από το χωράφι μέχρι το ράφι και το καλάθι.

Τι ωραία, τι καλά! Μπράβο, στην κυβέρνηση! Τεράστια θέματα ανοιχτά. Σκάνδαλα φοβερά και τρομερά. Αναπάντητα ερωτήματα για τη στάση της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού. Κι Καραμανλής θεώρησε - μετά από τις αποφάσεις του επικοινωνιακού επιτελείου - να μεταθέσει αλλού την προσοχή του κόσμου και να στρέψει πλέον το ενδιαφέρον του σε ζητήματα της καθημερινότητας που, δίχως αμφιβολία τον απασχολούν. Ωστόσο, δεν είναι σε θέση η κυβέρνηση να διαχειριστεί την καθημερινότητα του πολίτη.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης χαρακτήρισαν τα νέα μέτρα "επικοινωνιακού" χαρακτήρα, ενώ ενοχλημένοι εμφανίζονται παράγοντες του λιανεμπορίου και της βιομηχανίας, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι τα μέτρα αυτά θα επιβαρύνουν το κόστος των επιχειρήσεων.

Ιδού τι δήλωσε ο υπεύθυνος του τομέα Ανάπτυξης του Πολιτικού Συντονιστικού Οργάνου του ΠΑΣΟΚ, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, σχετικά με τα 41 μέτρα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, που ανακοίνωσε η κυβέρνηση:

Κάθε νέα πολιτική πρωτοβουλία για την αντιμετώπιση της ακρίβειας και της κερδοσκοπίας είναι ευπρόσδεκτη και αναγκαία, δεδομένων των διαστάσεων που έχει πάρει το φαινόμενο της ακρίβειας σήμερα. Με την προϋπόθεση, ωστόσο:

• να είναι πραγματικά νέα και να μην αποτελεί επικοινωνιακό αναμάσημα παλιότερων μέτρων
• να εντάσσεται σε μία συνεπή και συστηματική πολιτική ελέγχου της αγοράς, χωρίς ασυνέχειες και σπασμωδικές κινήσεις και, βεβαίως,
• η ανακοίνωσή της να συνοδεύεται από ένα αυστηρό χρονοδιάγραμμα υλοποίησης κάθε μέτρου ξεχωριστά.

Τα μέτρα που ανακοίνωσε ο υπουργός Ανάπτυξης, δυστυχώς, δεν ικανοποιούν καμία από τις παραπάνω προϋποθέσεις. Αντιθέτως, η σύγχυση παλιών και νέων μέτρων, η ελλιπής τεκμηρίωση, ως προς τον χρόνο και τον τρόπο εφαρμογής καθενός από αυτά και, η βιαστική ανακοίνωσή τους, μαρτυρούν την σπουδή της κυβέρνησης, να εμφανίσει μία επικοινωνιακή δέσμη μέτρων, μία μόλις ημέρα πριν την συζήτηση που έχει προκαλέσει ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή για την ακρίβεια.

Η κρίση στο ΠΑΣΟΚ: Τρία ανησυχητικά σημάδια

• Μιας και δείχνουμε αισιοδοξία για το μέλλον του Κινήματος, καλό είναι να διαβάζουμε τα πάντα και να μετράμε και την άλλη άποψη όταν μάλιστα νιώθουμε ότι μπορεί να έχει στέρεα επιχειρήματα. Στην προκειμένη περίπτωση, το άρθρο του Γιάννη Λούλη, γνωστού και μη εξαιρετέου επικοινωνιολόγου και συμβούλου του Καραμανλή, πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας και πιθανόν να του ρίξουμε και δίκιο σε ό,τι γράφει. Διαβάστε την αρχή και στη συνέχεια πατήστε ΕΔΩ:

Το ότι το κυβερνών κόμμα αντιμετωπίζει δυσκολίες είναι δεδομένο. Και όμως στη φάση αυτή των μεγάλων δυσκολιών του, όπου δεν έχει ξεκινήσει τις μεταρρυθμίσεις, αλλά πιέζεται από τις επιπτώσεις συμπεριφορών στελεχών του, ο κύριος πολιτικός του αντίπαλος περνάει βαθύτατη κρίση. Οι δημοσκοπήσεις βεβαίως δείχνουν πτώση και των δύο μεγάλων κομμάτων. Όμως το πιο εντυπωσιακό φαινόμενο είναι η δραματική πλέον κάμψη του ΠΑΣΟΚ, που φθείρεται όχι απλώς ταχύτερα από τη ΝΔ, αλλά κυρίως βαθύτερα. Το ανησυχητικό για το ΠΑΣΟΚ είναι πως ενώ η κυβέρνηση έχει τις προοπτικές – αν ξεκινήσει κάποιες αλλαγές – να ανακάμψει, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρίσκεται σε τροχιά φθοράς που τείνει να γίνει μη αναστρέψιμη...

ΓΙΩΡΓΟΣ: «Είμαστε η Αριστερά της δράσης...»

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, μιλώντας το Σάββατο σε στελέχη της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Παπανδρέου, μεταξύ άλλων είπε:

«Είμαστε η Αριστερά της δράσης και της πράξης που μπορεί και αλλάζει τα πράγματα... Δεν είμαστε η αριστερά που κολυμπά στα ρηχά νερά της αντιπολίτευσης, δεν είμαστε η αριστερά που αρνείται να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες και θέλει και την πίτα σωστή και το σκύλο χορτάτο, δεν είμαστε η αριστερά της ιστορικής φοβικότητας και της δογματικής ιδεολογικής περιχαράκωσης, δεν είμαστε η αριστερά που μετρά τα εκλογικά της ποσοστά την ώρα, που η ΝΔ νέμεται την εξουσία ανενόχλητη».

Νομίζω ότι θα πρέπει το ΠΑΣΟΚ να ξεπεράσει διάφορες αναστολές που το βασανίζουν έναντι της παραδοσιακής αριστεράς και να προχωρήσει σε ευρεία αντεπίθεση. Κάποτε δεν τολμούσαμε, γιατί δεν θέλαμε να κάνουμε επιθέσεις κατά της παραδοσιακής αριστεράς επειδή την θεωρούσαμε "σήμμαχο" στους αγώνες κατά της Δεξιάς. Αποδείχτηκε ότι η παραδοσιακή αριστερά για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι η εξουθένωση και διάλυση του ΠΑΣΟΚ.

Κι όσο για τα αγαθά αισθήματα που ξαμόλυσε ο Αλαβάνος για τον Γιώργο, κουβέντες είναι, τζάμπα λέγονται. Ο Γιώργος έχει κάνει πολλές φορές ανοίγματα (και στο παρελθόν βεβαίως έχουν γίνει άπειρες φορές), αλλά ο Συνασπισμός ιδιαίτερα έκανε στραβά μάτια και πως... δεν άκουγε. Τώρα που ο Συνασπισμός έβαλε πλώρη για (άκουσον, άκουσον...) κυβέρνηση του Μεγάλου Συνασπισμού, καλό είναι το ΠΑΣΟΚ να μαρσάρει τις μηχανές και να ξεχάσει τις προθέσεις συνεννόησης με τον Συνασπισμό του νεαρού (αγωνιστή στη διάρκεια των μαθητικών κινητοποιήσεων και καταλήψεων) Τσίπρα.

Δεν φοβόμαστε να πούμε: Εμείς είμαστε η Αριστερά της δράσης και της πράξης. Και το έχουμε αποδείξει! Όχι σαν το Συνασπισμό που μας έχει μπουκώσει, χρόνια τώρα, σε (τζάμπα) θεωρίες...

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ: Τα παιδία παίζει!

Και τι δεν είπαν και τι δεν λένε οι χαρούμενοι άνθρωποι του Συνασπισμού. Όλοι τους πλέουν σε πελάγη ευτυχίας. Είπε ο Αλαβάνος ότι είναι έτοιμοι (ή κάτι τέτοιο) για την κυβέρνηση του Μεγάλου Συνασπισμού, χωρίς βέβαια τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ, και πλέον έχουν αρχίσει να μοιράζουν υπουργεία, υφυπουργεία, γραμματείες, να ορίζουν προέδρους και διοικητικά συμβούλια οργανισμών, διοικητές σε ΔΕΚΟ, και λοιπά...

Ήδη έχω υποστεί το πρώτο μεγάλο "ΣΟΚ". Πώς θα εξαφανιστεί το "ΠΑ", είναι κάτοι που μόνον ο νέος πρόεδρος του Συνασπισμού ξέρει. Έτσι συρρικνωμένο που θα είναι, θα του δώσει άραγε καμιά θεσούλα, όπως ας πούμε διευθυντής προγράμματος στην κρατική τηλεόραση, ή διευθυντής ειδήσεων ή μέλος σε κανένα δ.σ.;

Ωστόσο, η τρομάρα μου μετριάζεται και από το γεγονός ότι έχω πολλούς φίλους στο Συνασπισμό (κυρίως από το χώρο των γραμμάτων και των τεχνών), οπότε κάτι μπορεί να γίνει και για μένα, να πάρω καμιά θεσούλα: διευθυντής σε κανένα θέατρο, γραμματέας διοικητικού συμβουλίου, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων... Τέλος πάντων κάτι θα βρεθεί. Πρόεδρε, εννοώ συναγωνιστή Αλέξη Τσίπρα, μη μας ξεχάσεις κι εμάς!

Οι γυρολόγοι του Συνασπισμού!

ΝΤΡΙΜΠΛΑ ΣΥΝ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ. Ελιγμός ώστε να μην ταράξει το Συνέδριο με επίθεση για την Κεντροαριστερά. [Ελεύθερος Τύπος, 5/2/2008]. «Θερμό» επεισόδιο σημειώθηκε μεταξύ Χαριλάου Τρικούπη και Κουμουνδούρου, δύο μόλις ημέρες πριν από την έναρξη του 5ου τακτικού συνεδρίου του ΣΥΝ. Αφορμή αυτή τη φορά αποτέλεσε η απόφαση του ΣΥΝ να μην απευθύνουν χαιρετισμό στο Συνέδριο οι εκπρόσωποι των κομμάτων, οι οποίοι έχουν προσκληθεί να παραστούν στις εργασίες που αρχίζουν μεθαύριο Πέμπτη, στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Τάε Κβον Ντο. Σύμφωνα με πληροφορίες από τη Χαριλάου Τρικούπη ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου προτίθετο να επιτεθεί από βήματος του συνεδρίου στην ηγεσία του ΣΥΝ για το θέμα της κεντροαριστερής συνεργασίας. Όμως η απόφαση της Κουμουνδούρου τον αναγκάζει να μην παραστεί στο Τάε Κβον Ντο. «Ολα γίνονται για οικονομία χρόνου», δηλώνει στον ΕΤ ο πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής Στάθης Λεουτσάκος. Την ίδια στιγμή στελέχη του ΣΥΝ υπενθυμίζουν ότι στα τελευταία συνέδρια της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ «επίσης δεν δόθηκε και στο δικό μας εκπρόσωπο ο λόγος». «Το ΠΑΣΟΚ φθίνει, δεν θέλουμε να μας συνδέουν με αυτό», τονίζει με νόημα στον ΕΤ έτερο κορυφαίο στέλεχος…

ΤΕΛΙΚΑ, δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί το ΠΑΣΟΚ πέφτει στα πόδια του Συνασπισμού και του Τσίπρα! Η άμυνα έχει τα όριά της. Δεν μπορεί να κάνουν πολιτική σε βάρος του ΠΑΣΟΚ και να υποτιμούν τον Παπανδρέου - τη στάση του να την εκλαμβάνουν ως αδυναμία! Έχω γράψει κι άλλη φορά για εκείνη την περιώνυμη "ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ" που όλοι την επικαλούνται και χάριν της οποίας πρέπει να κάνουμε τεμενάδες στον κάθε Τσίπρα, που μας φτύνει κι εμείς κοιτάζουμε τον ουρανό λέγοντας ότι ψιχαλίζει!

• Είναι ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ όλοι αυτοί που συγχρωτίζονται με την κάθε εξουσία; Όλοι οι επώνυμοι του Συνασπισμού που κάθε τόσο υπογράφουν σε διάφορα μανιφέστα και διαμαρτυρίες, έχουν βολευτεί ή κάποτε βολεύτηκαν ή πρόκειται να βολευτούν... Όποια πετρίτσα κι αν σηκώσεις, τους βρίσκεις αποκάτω.

Και με το ΠΑΣΟΚ είχαν "καρέκλες", και με τη συγκυβέρνηση είχαν "καρέκλες", και με τον Μητσοτάκη είχαν "καρέκλες", και με τη Νέα Δημοκρατία έχουν "καρέκλες". Εναντίον τίνων διαμαρτύρονται κάθε φορά οι άνθρωποι του Συνασπισμού, την αγάπη των οποίων ικετεύουμε τώρα;

• Υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους; [Εκτός ελαχιστοτάτων εξαιρέσεων, που υπάρχουν για να επιβεβαιώνεται ο κανόνας...]

Ε, λοιπόν, χεστήκαμε και η βάρκα γέρνει! Δεν μας θέλουν μία, δεν τους θέλουμε δέκα. Η ανοχή έχει και τα όριά της.

• Ο Παπανδρέου, δεν χρειάζεται να ανέβει στο βήμα του συνεδρίου τους, για να τους τα σούρει. Έχει ένα σωρό ευκαιρίες. Κάποτε θα πρέπει να καταλάβει ότι δεν μπορεί το ΠΑΣΟΚ να υποχωρεί με τέτοιο ρυθμό που να δίνει την ευκαιρία στα γκρουπούσκουλα να "μεγαλώνουν", έστω και συγκυριακά. Το ΠΑΣΟΚ, κατά τη γνώμη μου, δεν χρειάζεται τα δεκανίκια κανενός Συνασπισμού.
  

Και όσο για τις σκέψεις/θέσεις ότι ο κύκλος της μεταπολίτευσης, όπου κυρίαρχο στοιχείο ήταν ο δικομματισμός, έχει κλείσει και ανοίγει ένας νέος κύκλος, όπου περνάμε πλέον στον διπολισμό με κυρίαρχο στοιχείο τις κυβερνήσεις συνεργασίας, μάλλον θα πρέπει να μην έχουν καμιά βάση. Το ότι παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στη γειτονική Ιταλία, αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι θα πρέπει να αντιγράψουμε τις εκεί εξελίξεις. Κυβέρνηση συνεργασίας δεν θέλει ούτε ο Συνασπισμός ούτε το ΚΚΕ. Από την εποχή της μεταπολίτευσης έμπαινε το ζήτημα αυτό στο τραπέζι και ουδέποτε υπήρξε κάποια εξέλιξη. Πέρασαν γενιές και γενιές κι εμείς θα συζητάμε για κυβερνήσεις συνασπισμού με τους ανθρώπους που είναι τυχοδιώκτες;

• Κατάπιαμε το "βρώμικο ΄89", όπου δεν κατηγορήθηκε μονάχα ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά συλλήβδην όλο το ΠΑΣΟΚ (στελέχη, μέλη, οπαδοί, ψηφοφόροι) και τέλος πάντων έχουμε ξεπεράσει πολλές αγκυλώσεις, αλλά αυτή εδώ τώρα με τον Τσίπρα, δεν "τρώγεται".

Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να κάνει ένα ειλικρινές προσκλητήριο σε όλους εκείνους που το αγάπησαν, βγήκαν στους δρόμους, πάλεψαν, σύρθηκαν στα δικαστήρια, χάσανε τις δουλειές τους... Δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι τα περισσότερα από τα τωρινά στελέχη που κουμαντάρουν το κόμμα, δεν μας θέλουν, διώχνουν τον κόσμο, δεν αποτελούν την καλύτερη "βιτρίνα" για κείνους που απομακρύνθηκαν και απομακρύνονται καθημερινά. Να θέλουμε να βοηθήσουμε και να μην μας αφήνουν! Αυτό είναι πρωτοφανές.

• Δεν μπορεί να χάνει καθημερινά το ΠΑΣΟΚ τις δυνάμεις του κι αυτό να αποτυπώνεται στις διάφορες μετρήσεις που μόλις ανακοινώνονται να μας πιάνει κατάθλιψη!

Βγήκε και ο Σημίτης και - ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ - μίλησε για τη διαμόρφωση πλαισίου ειδικών σχέσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας. Και το ΠΑΣΟΚ επισήμως απάντησε ότι επιμένει στη γνωστή θέση του για ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση!

• Δεν γίνεται ένα δημοψήφισμα για να καταλάβουν όλοι τι θέλει ο ελληνικός λαός; Είμαι πεπεισμένος ότι η θέση του Σημίτη συμφωνεί με τη διάθεση του λαού τον οποίο το ΠΑΣΟΚ δεν λογαριάζει. Μια αλλαγή θέσης σε ένα τόσο βασικό θέμα, θα άλλαζε άρδην το σκηνικό.

[Φαγωθήκανε να βάλουν την Τουρκία... της μαντίλας στην ΕΕ και η Τουρκία να μας κοροϊδεύει. Βαρεθήκαμε αυτό το τροπάριο. Με το ζόρι να την βάλουν στην ΕΕ! Αφού είναι... ανεπίδεκτη! Και σε τελευταία ανάλυση: Τι δουλειά έχει μια ασιατική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Μια χώρα που όταν φτάσει τα 100 εκατομμύρια κατοίκους, θα κάνει ό,τι θέλει την Ευρωπαϊκή Ένωση; Καμιά πολιτική σκοπιμότητα δεν μπορεί να γκρεμίσει αυτή την αλήθεια. Νισάφι πια. Ας ρωτήσουν τους Έλληνες, ας ρωτήσουν τους Ευρωπαίους και θα καταλάβουν ότι κανείς δεν θέλει τους Τούρκους. Στενοχωριέμαι βέβαια που αυτά που γράφω ενοχλούν τον κύριο Τσίπρα και την επίσημη γραμή του ΠΑΣΟΚ, αλλά τι να κάνουμε - την άποψή μας λέμε!]