Η καινούργια στέγη απαιτεί και νέα υλικά

[Σεβαστάκης Δημήτρης, ΤΟ ΒΗΜΑ, 9/9/2012]. Τα μεγάλα λαϊκά σύνολα που συμπύκνωσε, αλλοίωσε και εξέφρασε η Δημοκρατική Παράταξη υπάρχουν; Οχι. Αφανίστηκαν στη μη παραγωγική φενάκη. Πώς μπορεί λοιπόν η Δημοκρατική Παράταξη να κληροδοτηθεί, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει διάδοχο και εν ζωή πολιτικό σχήμα υποδοχής, όταν το κοινό που τη συγκρότησε και το συνεχές των αιτημάτων που αφομοίωσε εκπίπτουν, αναστρέφονται ιστορικά; Οταν το κοινωνικό σώμα της εξανεμίζεται μαζί με τις αναφορές που το συνέταξαν; Οι ορμητικές μάζες που εκφράστηκαν από την ευρύχωρη ιδιόλεκτο του ΠαΣοΚ, που πλούτισαν, αλλά κυρίως ενσωμάτωσαν τη θεσμοποιητική ισχύ τους σε όλο το κοινωνικό-οργανωσιακό υπερκείμενο, εξαφανίζονται όχι πλέον σε μια προλεταριοποίηση, αλλά στη νέα, ασύντακτη και πολιτιστικά ακανόνιστη έξωση. Η άνεργη ένδεια δεν μπορεί να γίνει αφηγηματικό, ταυτοτικό εργαλείο.

Λαθροχειρίες και καταπατήσεις

[Γιατρομανωλάκης Γιώργης, ΤΟ ΒΗΜΑ, 9/9/2012]. Οι κληρονομιές, οι κληρονόμοι, τα κληρονομικά δικαιώματα και όλα τα σχετικά είναι ζητήματα που απασχολούν τους ανθρώπους από παλαιά. Η έννοια της κληρονομιάς είναι πατροπαράδοτη ελληνική αρετή (για να έρθουμε στα δικά μας), τόσο που ο καλός Ελληνας νοείται πάντα και ως καλός κληρονόμος. Πάντως η συνήθης ηθικοπλαστική ρήση «κανείς δεν τα παίρνει μαζί του», δεν μπορεί να παρακάμψει το γεγονός, του «ναι, αλλά τα αφήνει σε κάποιους» και ακριβώς αυτό είναι το τίμημα για τη μεταθανάτια ζωή - ο άνθρωπος ζει μέσα στις κληρονομιές του. Αν μάλιστα αυτό που αφήνει κάποιος στους συγγενείς του έχει την υπόσταση ενός κόμματος, ας πούμε, τότε η κληροδοτημένη χάρη γίνεται και πολιτική ιδεολογία - τα πράγματα είναι γνωστά και δεν χρειάζεται να δώσουμε παραδείγματα.

Ποιος θα κλείσει το ραντεβού με την Ιστορία;

[Μοσχονάς Γεράσιμος, ΤΟ ΒΗΜΑ, 9/9/2012]. Το ΠαΣοΚ του 1981 ενσάρκωσε κάτι μοναδικά πλειοψηφικό, «κάτι» που είχε σχέση με ένα αίτημα δημοκρατίας, συμμετοχής και κοινωνικής δικαιοσύνης το οποίο είχε μείνει ανεκπλήρωτο σε όλη τη διάρκεια της μετεμφυλιακής κυριαρχίας της δεξιάς παράταξης. Κεντρικός κορμός αυτού του πλειοψηφικού ρεύματος ήταν οι «δημοκρατικές δυνάμεις» ή η «δημοκρατική παράταξη». Εάν ο κεντρώος/κεντροαριστερός χώρος, λόγω της βενιζελικής παράδοσης, έχει ένα προβάδισμα ιδιοκτησίας στην κληρονομιά της «δημοκρατικής παράταξης», ο χώρος της Αριστεράς είναι, τουλάχιστον από την εποχή της ΕΔΑ του 1958 και, πάντως, από τις εκλογές-ορόσημο του 1961, ιστορικός συν-ιδιοκτήτης.

Η νέα Αριστερά

Του Θανου Bερεμη * Η Καθημερινή, 29/7/2012

Η νέα Αριστερά, όπως εκπροσωπείται κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθεί να προσαρμόσει τη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία για την κατίσχυση της εργατικής τάξης, στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Σήμερα, η αληθινή εργατική τάξη έχει περιοριστεί στο εκλογικό περίπου μέγεθος του ΚΚΕ, ενώ το μεγάλο ποσοστό του εκλογικού σώματος που προτίμησε στις τελευταίες εκλογές τον ΣΥΡΙΖΑ, αποτελείται κυρίως από ανέργους του ιδιωτικού τομέα, αφού ο δημόσιος παραμένει ανέγγιχτος από την ανεργία. Οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμα δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι πιστεύουν ότι ο κ. Τσίπρας θα εξασφαλίσει την παραμονή τους στο Δημόσιο.

Ο υποψήφιος που ξέφυγε

[Tου Πασχου Μανδραβελη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/6/2012]. Ποιο είναι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ με τον κ. Ιφικράτη Αμυρά; Και γιατί τον απέσυρε, τελικώς, από τα ψηφοδέλτιά του; Είναι οι διαφορές τους αισθητικού τύπου, επειδή ο (έστω για λίγες ώρες) υποψήφιος βουλευτής του μιλούσε για ένοπλη αυτοοργάνωση του λαού με τσεκούρια, μαχαίρια, πιστόλια κ.λπ.; Ομως: αν ζούμε υπό «κατοχή» όπως υποστηρίζει ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης, τότε όσα προτείνει ο κ. Αμυράς είναι εθνικό καθήκον. Αν υπήρχε «νέα κατοχική κυβέρνηση με τον δεύτερο κατά σειρά πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο», όπως δήλωσε το μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ κ. Τ. Κανταράς, τότε ο ένοπλος αγώνας επιβάλλεται. 

Αν πάλι έχει επιβληθεί «χούντα», η δυναμική αντίσταση είναι δημοκρατικό καθήκον, όπως επιτάσσει το άρθρο 120 του Συντάγματος. Το πρόβλημα δεν είναι ο (για λίγες ώρες) υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η ρητορική του κόμματος, την οποία ο κ. Αμυράς προχώρησε στο επόμενο λογικό βήμα. Είναι η εσφαλμένη βάση στην οποία έχτισε τον συλλογισμό του και αποτελεί κοινή βάση πολλών στελεχών αυτού του πολιτικού νεφελώματος, που μόνο ελαφρυντικό του είναι ότι αποτελεί ένα τουρλουμπούκι απόψεων και προπαντός συνθημάτων.

ΑΣΤΑΘΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

Ανάκαμψη του δικομματισμού, υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν νέες δημοσκοπήσεις

Eurokinissi

Τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας διατηρούν τις δυνάμεις τους, ωστόσο η φθορά είναι σημαντική

Ανάκαμψη του δικομματισμού, με άνοδο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ, με παράλληλη ενίσχυση της δημοτικότητας του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή και του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου δείχνουν νέες δημοσκοπήσεις.

Σε νέα δημοσκόπηση της Κάπα Research για το Βήμα της Κυριακής, στην πρόθεση ψήφου προηγείται σταθερά η ΝΔ με 29,8% (από 29,1% το Φεβρουάριο), το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί με 25,8% (από 23,2%), ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και πάλι τρίτο κόμμα με 15,2% (από 18,4%), το ΚΚΕ συγκεντρώνει 7,4% (από 7,5%) και ο ΛΑΟΣ έχει ποσοστό 4,9% έναντι 5,1%.

Η δημοτικότητα του Αλέξη Τσίπρα, μετά τα εντυπωσιακά υψηλά ποσοστά που είχε σημειώσει την επομένη της εκλογής του στην ηγεσία του Συνασπισμού, υποχωρεί σε 59,1% από 76,7%, ενώ του Αλέκου Αλαβάνου σημειώνει μικρότερη πτώση, στο 49,5% από 56,2%.

Καταλληλότερος για πρωθυπουργός είναι ο Κ.Καραμανλής με ποσοστό 43% έναντι 21,6% του Γ.Παπανδρέου. Στη μέτρηση του Φεβρουαρίου τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν 41,2% και 19,3%. Σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση, το Φεβρουάριο, οι θετικές κρίσεις για τον κ. Καραμανλή ενισχύθηκαν σε 61,1% από 50,5%, ενώ για τον κ. Παπανδρέου αυξήθηκαν στο 53,8% από 38%.

• Και σε άλλη έρευνα, τη μηνιαία της MRB για τον Ελεύθερο Τύπο, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η κοινή γνώμη «επιστρέφει» στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μικρό μέρος της επιρροής που τους έχει αφαιρέσει, αν και διατηρεί τον ΣΥΡΙΖΑ σε υψηλά εκλογικά επίπεδα.

Παρόμοια εικόνα εμφανίζει και ο δείκτης δημοτικότητας των πολιτικών αρχηγών, όπου Κώστας Καραμανλής και Γιώργος Παπανδρέου καταγράφουν άνοδο των ποσοστών τους, εν αντιθέσει με τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος μετά την ξέφρενη κούρσα των τελευταίων μηνών, εμφανίζει πλέον σαφείς σταθεροποιητικές τάσεις.

Στην εκτίμηση ψήφου, η ΝΔ συγκεντρώνει 30,8% (από 28,8% το Μάρτιο), το ΠΑΣΟΚ 27,2% (από 23,7%), ο ΣΥΡΙΖΑ 16,2% (από 17,9%), το ΚΚΕ 6,8% και ο ΛΑΟΣ 3,9%. Καταλληλότερος για πρωθυπουργός εμφανίζεται ο Κ. Καραμανλής με άνοδο από το 36,6% στο 41,6%. Ανοδική και η πορεία του Γ. Παπανδρέου στην ίδια ερώτηση, με 17,9% από 17,2%. Πτώση εμφανίζει ο κ. Αλέξης Τσίπρας με 11,4% από 17,2%.

Η ίδια, περίπου, εικόνα υπάρχει και στη δημοσκόπηση της ALCO για την εφημερίδα Πρώτο ΘΕΜΑ. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ενισχύονται από 1,5 μονάδα, περίπου, ενώ τρεις μονάδες χάνει ο ΣΥΝ. Η ΝΔ συγκεντρώνει 28,3%, το ΠΑΣΟΚ 24,6% και ο ΣΥΡΙΖΑ 14,3%. Μικρή πτώση, από 0,5 έως 0,7 μονάδες παρουσιάζουν ΚΚΕ και ΛΑΟΣ.

Newsroom ΔΟΛ

Τεμαχισμένο το ΠΑΣΟΚ!

Λευκή δυσαρέσκεια έβγαλε η κάλπη

Μήνυμα έντονης δυσαρέσκειας έστειλαν δεκάδες μέλη του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, που αρνήθηκαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να υπερψηφίσουν τις επιλογές Παπανδρέου για γραμματέα και Πολιτικό Συμβούλιο.

Από τη μια πλευρά στενοχωριέται κανείς για τις εξελίξεις αυτές, αλλά από την άλλη πρέπει να οργίζεται με όλους αυτούς οι οποίοι, τέσσερις περίπου μήνες μετά την εκλογή του Παπανδρέου στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ και λίγες μέρες μετά το Συνέδριο που υποτίθεται ότι σάλπιζε συμφωνία και ενότητα, θεώρησαν καλό να διαφωνήσουν με μια κεντρική επιλογή του Παπανδρέου.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που έβαλαν τον εαυτό τους στη θέση του θεματοφύλακα των αξιών του Κινήματος; Έπρεπε να είναι ανοιχτή και ονομαστική η ψηφοφορία και αν είχαν το θάρρος να εκτεθούν στα μάτια τουκόσμου. Τι πολιτική είναι αυτή, να τροφοδοτούν τους δημοσιογράφους των μέσων ενημέρωσης κι αυτοί να βάζουν στο χειρουργικό τραπέζι τον Παπανδρέου και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ και να το τεμαχίζουν. Όμως μήπως ήδη είναι τεμαχισμένο το ΠΑΣΟΚ σε πολλά κομμάτια;

Ευθύνεται ο Παπανδρέου διότι δεν κατάφερε να συνθέσει τις αντιθέσεις, δεν επιδίωξε να ενσωματώσει εκείνους που στράφηκαν εναντίον του στις εκλογές της ΙΙης Νοεμβρίου. Ελέγχεται για ορισμένα ζητήματα. Αλλά, δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι ο Παπανδρέου είναι τόσο δυνατός που θα τα ξεπεράσει. Από τη στιγμή που νιώθουμε όλοι ότι παγιώνεται το ποσοστό του Συνασπισμού σε κάποια υψηλά επίπεδα, το ΠΑΣΟΚ έχει χάσει το παιχνίδι από τώρα.

Η εμμονή -επαναλαμβάνω- και του Παπανδρέου και ορισμένων στελεχών στη συνεργασία με τον Συνασπισμό είναι ένα τραγικό λάθος! Αυτή η θέση υπαινίσσεται ότι το ΠΑΣΟΚ είναι σε πλήρη αδυναμία από μόνο του να φέρει σε πέρας την αλλαγή που επιθυμεί ο ελληνικός λαός. Είναι μπούρδες τα σενάρια για διπολισμούς. Το ΠΑΣΟΚ να δώσει αυτοπεποίθηση στους ψηφοφόρους του, να τους βάλει μέσα στο παιχνίδι.

Ο Τσίπρας, ο Αλαβάνος και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν κοροϊδεύουν και τον Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. Προχθές το είπε ξεκάθαρα πάλι ο πρόεδρος του ΣΥΝ. Συνεργασία θα γίνει μόνον με τις κοινωνικές δυνάμεις που διαδηλώνουν στους δρόμους κατά της κυβέρνησης! Δηλαδή, αυτές οι δυνάμεις είναι αδέσποτες; Ο νεαρός Τσίπρας έχει αρχίσει να μιλάει αγοραία: "Ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε..."!

Ο Τσίπρας ζει στον δικό του κόσμο!

Στην εκτενή κριτική του προς το ΠΑΣΟΚ ο κ. Τσίπρας είπε ότι έφυγε από το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ βαθιά προβληματισμένος, γιατί όπως είπε, πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα με τόσο μεγάλη και σημαντική ιστορία που τη σεβόμαστε, ένα κόμμα που ενέπνευσε στο παρελθόν χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες, ένα κόμμα που αφουγκράστηκε τη βαθιά επιθυμία του λαού για ριζοσπαστικές αλλαγές και που ακόμη και σήμερα έχει στις τάξεις του αγωνιστές, να μην παίρνει χαμπάρι τίποτα από όσα συμβαίνουν γύρω του.

Ο κ. Τσίπρας τόνισε ότι έξω η κοινωνία βράζει, έξω χαλάει ο τόπος, έξω οι συσχετισμοί ανατρέπονται, έξω ο συναινετικός δικομματισμός καταρρέει και στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, λες και γίνεται σε θερμοκήπιο, λες και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης λειτουργεί σε μία γυάλα αποστειρωμένη, ψάχνει να ανακτήσει τη χαμένη αυτοδυναμία του, ενώ απαντώντας και πάλι στο θέμα της συνεργασίας είπε: "Αγαπητοί φίλοι και φίλες του ΠΑΣΟΚ σας ευχαριστούμε θερμά για την ευγενική σας προσφορά, αλλά δεν θα πάρουμε".

Εγώ λέω ότι ο κύριος Τσίπρας, το αγαπημένο παιδί των δημοσκόπων, των μέσων ενημέρωσης και του κατεστημένου που διψάει για τη χαμνένη νιότη του, ζει στον δικό του κόσμο. Ή δεν ακούει, ή δεν διαβάζει, ή δεν βλέπει το πάθος ενός κόσμου που θέλει την αλλαγή! Αλλά η "επιχειρηματολογία" του κ. Τσίπρα είναι έωλη και στη βάση της στηρίζεται σε μια ηθελημένη παρανόηση. Το ΠΑΣΟΚ είναι μέσα στην κοινωνία, το συνέδριο είναι ένα θερμοκήπιο, αλλά θερμοκήπιο ανταλλαγής ιδεών, απόψεων, διαφωνιών, ένας ζωντανός κόσμος που ψάχνει τους τρόπους για την ανατροπή της Δεξιάς. Η έκφραση του κ. Τσίπρα "...αλλά δεν θα πάρουμε", είναι τουλάχιστον αγοραία και έκφραση που λέγεται στις παρέες είθτε φοιτητικές είναι αυτές είτε καφενειακές. Τον παρακολουθούμε τον κ. Τσίπρα όταν μιλάει. Είναι ανέμπνευστος, κοινότοπος, και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα "επικοινωνιακό πυροτέχνημα" που θα σβήσει. Όσο και να τον στηρίζουν για τους δικούς τους ιδιοτελείς σκοπούς τα μέσα ενημέρωσης, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι διάττοντες αστέρες. Εγώ απλώς περιμένω πότε πάλι θ' αλλάξουν ονομασία!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΤΖΗΣ: «Και τρίτος ισχυρός πόλος στο σύστημα»

Βαθιά στην περίοδο της πρώτης μεταπολίτευσης αναζητεί τις ρίζες της κρίσης του δικομματισμού και του «φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ» ο πολιτικός αναλυτής-επικοινωνιολόγος, Γιώργος Σεφερτζής.

«Το αίτημα της αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος παραμένει σε εκκρεμότητα από το 1994» υποστηρίζει ο επικοινωνιολόγος Γ. Σεφερτζής

- Μπορεί αυτή η εκτόξευση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ να έχει συγκυριακό χαρακτήρα; «Η γεωμετρική αύξηση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ αντλεί δύναμη από τα όσα συνέβησαν τα προηγούμενα χρόνια, αλλά επωφελείται και από τη συγκυρία που ευνοεί τις πρωτοβουλίες του. Με άλλα λόγια, επωφελείται ταυτόχρονα και από τις αδράνειες των δύο κομμάτων εξουσίας, αλλά και από τη δυναμική των πολιτικών ανατροπών που εμπνέει τα νεότερης ηλικίας και υψηλότερου μορφωτικού επιπέδου κοινωνικά στρώματα. Το γεγονός άλλωστε ότι η προοπτική των κυβερνήσεων συνεργασίας δεν θεωρείται πια πρόβλημα, αλλά λύση θεραπείας των κληρονομημένων κακοδαιμονιών του κομματικού πελατειακού συστήματος, πολλαπλασιάζει ακόμη περισσότερο τη επιρροή του». [Του Άρη Χατζηγεωργίου, Ελευθεροτυπία, 4/3/2008]

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ: «Το εκλογικό σώμα δείχνει το θυμό του»!

Με επιφυλάξεις αντιμετωπίζει η Βασιλική Γεωργιάδου, επίκουρος καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, τόσο όσους μιλούν για την ολοκληρωτική κατάρρευση του δικομματισμού όσο και εκείνους που μιλούν για το «φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ» και την εκρηκτική δυναμική του.

«Οταν οι εντυπώσεις κοπάσουν, οι πολίτες θα ζητήσουν από τον Συνασπισμό πρόγραμμα και θέσεις» λέει η επ. καθηγήτρια Βασιλική Γεωργιάδου

[...] Αυτό που όντως συμβαίνει είναι η δημοσκοπική υποχώρηση του δικομματισμού. Περισσότερο από μια κρίση ή κατάρρευση του δικομματισμού, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μια έκφραση του θυμού του εκλογικού σώματος: σύρθηκε στις κάλπες πρόωρα, με προσχηματικά επιχειρήματα του κόμματος που κυβερνά, ενώ μάλιστα εξελισσόταν η μεγαλύτερη φυσική καταστροφή της μεταπολίτευσης και είδε στη συνέχεια το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να σπαράσσεται εσωτερικά για το ποιος θα έχει τον έλεγχο της νικημένης εκλογικά κομματικής μηχανής». […]«Μέχρι στιγμής ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί ως συλλέκτης της δυσαρέσκειας των εκλογέων με προέλευση σχεδόν από ολόκληρο το φάσμα του κομματικού συστήματος. Η κινηματική στάση του στη διάρκεια της προεδρίας του Αλ. Αλαβάνου συνέβαλαν στην εμφάνιση ενός τέτοιου κομματικού προφίλ. Η ευρωπαϊκή εκλογική ιστορία, ωστόσο, καταδεικνύει κόμματα διαμαρτυρίας που μπορεί κατά καιρούς να έχουν καταγράψει εντυπωσιακές εκλογικές νίκες, παρέμειναν όμως φαινόμενα της συγκυρίας. Η υπερψήφιση κομμάτων από διαμαρτυρία είναι μια αρνητική εκλογική επιλογή και τα κόμματα επιβιώνουν στον χρόνο μόνο όταν αναπτύσσουν πολιτικές θέσεις και θετικές σχέσεις με τους εκλογείς»… [Του Άρη Χατζηγεωργίου, Ελευθεροτυπία, 4/3/2008]

Αλ. Αλαβάνος: «ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ σε άλλες όχθες»

«Aντί να κάνουμε επίδειξη παλικαρισμού και δημαγωγίας, θα πρέπει με ευθύνη να προχωρήσουμε στην εξεύρεση μιας λύσης "στη μέση της γέφυρας", η οποία να γίνει αποδεκτή και από τους δύο λαούς» δήλωσε από το Ηράκλειο ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και βουλευτής Ηρακλείου, Αλ. Αλαβάνος, στο πλαίσιο της περιοδείας του στο Νομό.

Απαντώντας σε ερωτήσεις και αναφερόμενος στις δημοσκοπήσεις, είπε ότι πρέπει να κρατήσουμε δύο στοιχεία. Το πρώτο, είπε, στοιχείο είναι ότι έχουμε μια διαδικασία αλλαγής του πολιτικού σκηνικού. Δεν πρόκειται για μικρές μετατοπίσεις μεταξύ των κομμάτων. "Πηγαίνουμε σε μια νέα πολιτική σκηνή όπου η Ριζοσπαστική Αριστερά με το προωθημένο πρόγραμμά της δημιουργεί μια μεγάλη δυναμική και πιστεύω ότι σύντομα θα μπορέσει να δημιουργήσει ένα ρεύμα μιας νέας πλειοψηφίας".

Το δεύτερο που θέλω να πω, πρόσθεσε, είναι ότι: "Κάνουν πολύ κακώς, είτε η ΝΔ δια του Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Χατζηγάκη, είτε το ΠΑΣΟΚ, δια διαφόρων στελεχών του, είτε το ΚΚΕ μέσω της Γενικής Γραμματέως του, είτε το ΛΑΟΣ μέσω των βουλευτών του, να επιτίθεται γι' αυτό το λόγο στον ΣΥΡΙΖΑ. Αν έκανε, και συνεχίζει να κάνει, αυτά τα βήματα μπροστά, είναι όχι γιατί κάναμε επίθεση στα άλλα κόμματα αλλά γιατί κάναμε επίθεση στα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας και αυτό, ευτυχώς, αναγνωρίζεται».

Απαντώντας σε ερώτηση για το ενδεχόμενο συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ είπε: «Νομίζω ότι αυτή η συνεργασία ήδη γίνεται, γίνεται από τα κάτω όμως. Αυτό το 16% που παρουσιάζουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δεν θα ήταν δυνατόν, αν δεν είχαμε μεγάλες μετακινήσεις από το σοσιαλιστικό χώρο προς το κοινό πρόγραμμα και τους στόχους του ΣΥΡΙΖΑ. Σε επίπεδο ηγεσίας είναι σαφές νομίζω ότι είμαστε σε άλλες όχθες».

• Δεν γίνεται με το ζόρι παντρειά! Θα το καταλάβουν εκεί στο ΠΑΣΟΚ;

Οι γυρολόγοι του Συνασπισμού!

ΝΤΡΙΜΠΛΑ ΣΥΝ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ. Ελιγμός ώστε να μην ταράξει το Συνέδριο με επίθεση για την Κεντροαριστερά. [Ελεύθερος Τύπος, 5/2/2008]. «Θερμό» επεισόδιο σημειώθηκε μεταξύ Χαριλάου Τρικούπη και Κουμουνδούρου, δύο μόλις ημέρες πριν από την έναρξη του 5ου τακτικού συνεδρίου του ΣΥΝ. Αφορμή αυτή τη φορά αποτέλεσε η απόφαση του ΣΥΝ να μην απευθύνουν χαιρετισμό στο Συνέδριο οι εκπρόσωποι των κομμάτων, οι οποίοι έχουν προσκληθεί να παραστούν στις εργασίες που αρχίζουν μεθαύριο Πέμπτη, στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Τάε Κβον Ντο. Σύμφωνα με πληροφορίες από τη Χαριλάου Τρικούπη ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου προτίθετο να επιτεθεί από βήματος του συνεδρίου στην ηγεσία του ΣΥΝ για το θέμα της κεντροαριστερής συνεργασίας. Όμως η απόφαση της Κουμουνδούρου τον αναγκάζει να μην παραστεί στο Τάε Κβον Ντο. «Ολα γίνονται για οικονομία χρόνου», δηλώνει στον ΕΤ ο πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής Στάθης Λεουτσάκος. Την ίδια στιγμή στελέχη του ΣΥΝ υπενθυμίζουν ότι στα τελευταία συνέδρια της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ «επίσης δεν δόθηκε και στο δικό μας εκπρόσωπο ο λόγος». «Το ΠΑΣΟΚ φθίνει, δεν θέλουμε να μας συνδέουν με αυτό», τονίζει με νόημα στον ΕΤ έτερο κορυφαίο στέλεχος…

ΤΕΛΙΚΑ, δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί το ΠΑΣΟΚ πέφτει στα πόδια του Συνασπισμού και του Τσίπρα! Η άμυνα έχει τα όριά της. Δεν μπορεί να κάνουν πολιτική σε βάρος του ΠΑΣΟΚ και να υποτιμούν τον Παπανδρέου - τη στάση του να την εκλαμβάνουν ως αδυναμία! Έχω γράψει κι άλλη φορά για εκείνη την περιώνυμη "ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ" που όλοι την επικαλούνται και χάριν της οποίας πρέπει να κάνουμε τεμενάδες στον κάθε Τσίπρα, που μας φτύνει κι εμείς κοιτάζουμε τον ουρανό λέγοντας ότι ψιχαλίζει!

• Είναι ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ όλοι αυτοί που συγχρωτίζονται με την κάθε εξουσία; Όλοι οι επώνυμοι του Συνασπισμού που κάθε τόσο υπογράφουν σε διάφορα μανιφέστα και διαμαρτυρίες, έχουν βολευτεί ή κάποτε βολεύτηκαν ή πρόκειται να βολευτούν... Όποια πετρίτσα κι αν σηκώσεις, τους βρίσκεις αποκάτω.

Και με το ΠΑΣΟΚ είχαν "καρέκλες", και με τη συγκυβέρνηση είχαν "καρέκλες", και με τον Μητσοτάκη είχαν "καρέκλες", και με τη Νέα Δημοκρατία έχουν "καρέκλες". Εναντίον τίνων διαμαρτύρονται κάθε φορά οι άνθρωποι του Συνασπισμού, την αγάπη των οποίων ικετεύουμε τώρα;

• Υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους; [Εκτός ελαχιστοτάτων εξαιρέσεων, που υπάρχουν για να επιβεβαιώνεται ο κανόνας...]

Ε, λοιπόν, χεστήκαμε και η βάρκα γέρνει! Δεν μας θέλουν μία, δεν τους θέλουμε δέκα. Η ανοχή έχει και τα όριά της.

• Ο Παπανδρέου, δεν χρειάζεται να ανέβει στο βήμα του συνεδρίου τους, για να τους τα σούρει. Έχει ένα σωρό ευκαιρίες. Κάποτε θα πρέπει να καταλάβει ότι δεν μπορεί το ΠΑΣΟΚ να υποχωρεί με τέτοιο ρυθμό που να δίνει την ευκαιρία στα γκρουπούσκουλα να "μεγαλώνουν", έστω και συγκυριακά. Το ΠΑΣΟΚ, κατά τη γνώμη μου, δεν χρειάζεται τα δεκανίκια κανενός Συνασπισμού.
  

Και όσο για τις σκέψεις/θέσεις ότι ο κύκλος της μεταπολίτευσης, όπου κυρίαρχο στοιχείο ήταν ο δικομματισμός, έχει κλείσει και ανοίγει ένας νέος κύκλος, όπου περνάμε πλέον στον διπολισμό με κυρίαρχο στοιχείο τις κυβερνήσεις συνεργασίας, μάλλον θα πρέπει να μην έχουν καμιά βάση. Το ότι παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στη γειτονική Ιταλία, αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι θα πρέπει να αντιγράψουμε τις εκεί εξελίξεις. Κυβέρνηση συνεργασίας δεν θέλει ούτε ο Συνασπισμός ούτε το ΚΚΕ. Από την εποχή της μεταπολίτευσης έμπαινε το ζήτημα αυτό στο τραπέζι και ουδέποτε υπήρξε κάποια εξέλιξη. Πέρασαν γενιές και γενιές κι εμείς θα συζητάμε για κυβερνήσεις συνασπισμού με τους ανθρώπους που είναι τυχοδιώκτες;

• Κατάπιαμε το "βρώμικο ΄89", όπου δεν κατηγορήθηκε μονάχα ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά συλλήβδην όλο το ΠΑΣΟΚ (στελέχη, μέλη, οπαδοί, ψηφοφόροι) και τέλος πάντων έχουμε ξεπεράσει πολλές αγκυλώσεις, αλλά αυτή εδώ τώρα με τον Τσίπρα, δεν "τρώγεται".

Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να κάνει ένα ειλικρινές προσκλητήριο σε όλους εκείνους που το αγάπησαν, βγήκαν στους δρόμους, πάλεψαν, σύρθηκαν στα δικαστήρια, χάσανε τις δουλειές τους... Δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι τα περισσότερα από τα τωρινά στελέχη που κουμαντάρουν το κόμμα, δεν μας θέλουν, διώχνουν τον κόσμο, δεν αποτελούν την καλύτερη "βιτρίνα" για κείνους που απομακρύνθηκαν και απομακρύνονται καθημερινά. Να θέλουμε να βοηθήσουμε και να μην μας αφήνουν! Αυτό είναι πρωτοφανές.

• Δεν μπορεί να χάνει καθημερινά το ΠΑΣΟΚ τις δυνάμεις του κι αυτό να αποτυπώνεται στις διάφορες μετρήσεις που μόλις ανακοινώνονται να μας πιάνει κατάθλιψη!

Βγήκε και ο Σημίτης και - ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ - μίλησε για τη διαμόρφωση πλαισίου ειδικών σχέσεων Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας. Και το ΠΑΣΟΚ επισήμως απάντησε ότι επιμένει στη γνωστή θέση του για ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση!

• Δεν γίνεται ένα δημοψήφισμα για να καταλάβουν όλοι τι θέλει ο ελληνικός λαός; Είμαι πεπεισμένος ότι η θέση του Σημίτη συμφωνεί με τη διάθεση του λαού τον οποίο το ΠΑΣΟΚ δεν λογαριάζει. Μια αλλαγή θέσης σε ένα τόσο βασικό θέμα, θα άλλαζε άρδην το σκηνικό.

[Φαγωθήκανε να βάλουν την Τουρκία... της μαντίλας στην ΕΕ και η Τουρκία να μας κοροϊδεύει. Βαρεθήκαμε αυτό το τροπάριο. Με το ζόρι να την βάλουν στην ΕΕ! Αφού είναι... ανεπίδεκτη! Και σε τελευταία ανάλυση: Τι δουλειά έχει μια ασιατική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Μια χώρα που όταν φτάσει τα 100 εκατομμύρια κατοίκους, θα κάνει ό,τι θέλει την Ευρωπαϊκή Ένωση; Καμιά πολιτική σκοπιμότητα δεν μπορεί να γκρεμίσει αυτή την αλήθεια. Νισάφι πια. Ας ρωτήσουν τους Έλληνες, ας ρωτήσουν τους Ευρωπαίους και θα καταλάβουν ότι κανείς δεν θέλει τους Τούρκους. Στενοχωριέμαι βέβαια που αυτά που γράφω ενοχλούν τον κύριο Τσίπρα και την επίσημη γραμή του ΠΑΣΟΚ, αλλά τι να κάνουμε - την άποψή μας λέμε!]

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ;

Έτσι λέγαμε, μας άρεσε, το εντάξαμε πάντοτε μέσα στο πλαίσιο μιας ευρύτερης Κεντροαριστεράς, παρατηρούσαμε ότι οι διαφορές μας είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες και θεωρούσαμε ότι, σε τελευταία ανάλυση, δεν έχουμε και πολλά να χωρίσουμε με τον Συνασπισμό. Κανείς ποτέ όμως δεν διευκρίνισε το είδος της συνεργασίας κι όλοι πιθανολογούσαν ότι αφού θ' αρχίσει ο διάλογος θα βρεθεί και ο κοινός τόπος. Όλοι μιλάνε για Κεντροαριστερά, ας πούμε, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς την εννοεί!

Μετά τις τελευταίες εκλογές είμαι πεπεισμένος ότι ο πρόεδρος του Συνασπισμού, Αλέκος Αλαβάνος, το παίζει "αλεπού". Το μόνο ενδιαφέρον που έχει, είναι ν' ανοίξουν οι πόρτες, με οποιονδήποτε τρόπο, στο μεγάλο γήπεδο του ΠΑΣΟΚ και να μπει κι αυτός μέσα, ν' αρπάξει το μικρόφωνο κι ενώπιον ενός πολυπληθούς πλέον ακροατηρίου να κερδίσει οπαδούς. Είναι μέσα στο μυαλό του. Ούτε μια στο εκατομμύριο δεν θέλει ο Αλαβάνος να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ.

Τ' άλλα είναι απλώς για να κάνουμε αναλύσεις και να σκοτώνουμε τον καιρό μας ή να βαυκαλιζόμαστε ότι μπορούμε όλοι μαζί να ανατρέψουμε τη Δεξιά. Ναι, μπορούμε όλοι μαζί, αλλά δίχως το σεχταρισμό του Συνασπισμού (των κομουνιστών του σαλονιού όπως έχουν καταντήσει τα στελέχη του ΚΚΕεσωτ., ΕΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.). Τα περί κοινωνικών ευαισθησιών του ΣΥΝ είναι κουραφέξαλα. Αυτό το μονοπώλιο πρέπει να πάρει ένα τέλος. Κι εμείς είμαστε συναισθηματικοί, αγαπάμε το περιβάλλον, δεν είμαστε ρατσιστές, συμμεριζόμαστε τις μειονότητες και, προπαντός, παλεύομε για τα συμφέροντα του λαού.

Είπε προσφάτως ό Αλαβάνος «ότι δεν μπορεί η δημόσια ζωή της χώρας να ασχολείται επί δύο μήνες για το ποιος θα είναι ηγέτης στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τώρα επί άλλους δύο μήνες για το εάν θα υπάρξουν «ρεύματα» ή όχι στον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης»! Το μόνο που πρέπει να του πει κανείς είναι ότι δεν μπορούμε να τον ακολουθήσουμε στις καθημερινές ασκήσεις πολιτικής γυμναστικής. Αυτά... Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ δεν είναι πρόβατα. Ας ψάξει για ακροατήριο προβάτων σε άλλο μαντρί.

[Κατά τ' άλλα, δεν μας είπε τι δώρο του χάρισε ο νομάρχης Θεσσαλονίκης Παν. Ψωμιάδης!]