Τρίτη 7 Ιανουαρίου 2014

Μια λύση πέρα από τη λιτότητα


 
Ολα τα σχέδια διάσωσης για τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου στηρίζονται στην υπόθεση ότι με την πολιτική της λιτότητας μέσα σε λίγο χρόνο θα μπορέσουν να βάλουν σε τάξη τα δημοσιονομικά προβλήματά τους. Η πολιτική λιτότητας, μαζί με την εσωτερική υποτίμηση, υποτίθεται ότι θα λύσει αφενός το πρόβλημα χωρών-μελών της ευρωζώνης που έχουν υψηλά επίπεδα δημοσίου χρέους και αφετέρου το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας απέναντι σε χώρες που είτε είναι πολύ περισσότερο παραγωγικές ή έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.

Κανένα σχέδιο διάσωσης όμως δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το ουσιαστικό κεντρικό πρόβλημα - ότι οι χώρες με διαφορετικές δομές στην οικονομία τους μοιράζονται το ίδιο νόμισμα. Δίχως το δικό τους εθνικό νόμισμα ώστε να μπορούν να ξεπεράσουν τις δημοσιονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν μέσω μιας νομισματικής υποτίμησης, οι χώρες αυτές δεν έχουν παρά ελάχιστες βιώσιμες επιλογές - και οι ψηφοφόροι σε Γερμανία, Φινλανδία και Ολλανδία έχουν κουραστεί να πληρώνουν αυτό που παρουσιάζεται σαν έκτακτος λογαριασμός.

Λιγότερη εθνική κυριαρχία για πιο αποτελεσματική Ενωση


  • Η επιδίωξη της Ευρώπης για μια «τελειότερη ένωση»
 
Οι χώρες της ευρωζώνης έχουν εμπλακεί σήμερα σε μια μακροπρόθεσμη διαδικασία θεσμικής μεταρρύθμισης - ορισμένοι όμως αναρωτιούνται πού θα οδηγήσει αυτή. Το προοίμιο της Συνθήκης για την ΕΕ καθιστά ως στόχο της την «όλο και στενότερη ένωση». Σημαίνει αυτό ότι βρισκόμαστε σε μια αδυσώπητη πορεία προς ένα μελλοντικό υπερ-κράτος; Για πολλούς Ευρωπαίους, με διαφορετικές εθνικές ιστορίες και κουλτούρες, αυτό θα ήταν ίσως ένα υπερβολικό βήμα.

Αυτό καθιστά σημαντική την αποσαφήνιση της ατζέντας με την οποία είναι σήμερα αντιμέτωπη η Ευρώπη. Η φράση «όλο και στενότερη ένωση» δεν είναι επαρκής για να την περιγράψει. Κατά την άποψή μου, περιγράφεται καλύτερα από μια φράση που υπάρχει στο Σύνταγμα των ΗΠΑ: την εγκαθίδρυση μιας «τελειότερης ένωσης».

Ευκαιρία για αλλαγή οικονομικού μοντέλου


ΤΟ ΒΗΜΑ:  04/01/2014 


Με βάση τα διδάγματα από την οικονομική κρίση και την κρίση δημόσιου χρέους, το σύστημα διακυβέρνησης στην Ευρώπη έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια, κυρίως με τη δημιουργία μηχανισμών στήριξης χωρών που αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες χρηματοδότησης και την ενίσχυση της εποπτείας και του συντονισμού των δημοσιονομικών και οικονομικών πολιτικών. Αποφασιστικά βήματα έχουν γίνει επίσης προς την κατεύθυνση της δημιουργίας της τραπεζικής ένωσης. Η τελευταία αποτελεί τη σημαντικότερη ίσως θεσμική μεταρρύθμιση στην Ευρωπαϊκή Ενωση μετά τη δημιουργία του ευρώ. Οι προσπάθειες για τη συμπλήρωση της αρχιτεκτονικής της οικονομικής και νομισματικής ένωσης και την οικονομική προσαρμογή στις επί μέρους χώρες-μέλη συνεχίζονται από πιο στέρεη πλέον βάση.

Περισσότερη Ευρώπη και σχέδιο για ανάπτυξη


 
Ο στόχος του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, όταν ξεκίνησε τη δεκαετία του 1950, ήταν κυρίως πολιτικός. Να εξαλειφθούν οι αιτίες των πολεμικών αναμετρήσεων μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών με τη βαθμιαία οικοδόμηση της ευρωπαϊκής πολιτικής ομοσπονδίας. Τα κράτη-μέλη ήταν έξι, ένας όμιλος αναπτυγμένων χωρών με πολλές ομοιότητες. Η δυναμική της παγκόσμιας εξέλιξης οδήγησε σε διεύρυνση του ομίλου και σε όλο και στενότερη κοινή δράση. Τα μέλη έγιναν είκοσι οκτώ.  Οι πλούσιοι του Βορρά πρέπει να συζήσουν με τους φτωχούς του Νότου. Οι αναπτυγμένες δημοκρατίες της Δυτικής Ευρώπης με τους κληρονόμους του σοβιετικού αυταρχισμού της Ανατολικής Ευρώπης. Το σχήμα, όπως διαμορφώθηκε μέχρι σήμερα, δεν ανταποκρίνεται πια στις ανάγκες.

Πού πάει η Ευρώπη, πού πάει η Ελλάδα;

ΝΕΕΣ ΕΠΟΧΕΣ: Πού πάει η Ευρώπη, πού πάει η Ελλάδα;


 
Περισσότερη Ευρώπη και σχέδιο για ανάπτυξη

Ευκαιρία για αλλαγή οικονομικού μοντέλου

Λιγότερη εθνική κυριαρχία για πιο αποτελεσματική Ενωση

Μια λύση πέρα από τη λιτότητα

Ετος-σταθμός το 2014

Διέξοδος από την «ευρωσκλήρυνση» και τη λιτότητα

Προέχει η διευθέτηση των «κόκκινων» δανείων

Μια ανηφορική και ελπιδοφόρα αρχή

Γερμανία: Νέα κυβέρνηση, ίδια πολιτική

Οι 4 προκλήσεις για το Νότο της ΕΕ

Γερμανικός προτεσταντισμός και ελληνικός εθνολαϊκισμός

Γαλλία: Ο «μεγάλος ασθενής»

Βρετανία: Να μείνει ή να βγει από την ΕΕ;

To φάντασμα του ευρωσκεπτικισμού

5 σενάρια για την πορεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης

Μαρία Δαμανάκη: Περάσαμε τον κάβο, αλλά πάμε με ρυθμό αραμπά...

Ούλριχ Μπεκ: Χρειαζόμαστε έναν υπερεθνικό πατριωτισμό

Πέτερ Μπόφινγκερ: Χρειαζόμαστε τολμηρούς πολιτικούς

Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ: «Η τρόικα πρέπει να καταργηθεί»

Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2013

Πώς οραματιζόμαστε την Ελλάδα του 2021

Ελληνες και ξένοι, άνθρωποι με ειδικό βάρος, δίνουν ο καθένας τη δική του εκδοχή για την εικόνα της χώρας ύστερα από επτά χρόνια 
  • Ηλιας Μαγκλινης, Η Καθημερινή, 29/12/2013
Το 1921, εκατό χρόνια ακριβώς από το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης, η χώρα βρισκόταν σε μια πολύ κρίσιμη ιστορική καμπή. Για την ακρίβεια, μολονότι προερχόταν από μια ολόκληρη δεκαετία θριάμβων (στρατιωτικών και μη), εξωστρέφειας και ταχέος εκσυγχρονισμού, απείχε ελάχιστο χρόνο από την καταστροφή, η οποία επήλθε, ως γνωστόν, το 1922. Σχεδόν εκατό χρόνια από τότε, και σχεδόν διακόσια από το 1821, η χώρα βιώνει και πάλι μια δύσκολη συνθήκη. Καθώς ανατέλλει το 2014, έχουμε αφήσει πίσω μας την εποχή της ευμάρειας και των επίπλαστων θριάμβων, έννοιες όπως «άνεργος», «απλήρωτος», «άστεγος», «χρέη», «ανέχεια» βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη και παρότι οι αριθμοί στα λογιστικά βιβλία παρηγορούν ορισμένους, στην πραγματική, καθημερινή ζωή η θολούρα και η αβεβαιότητα παραμένουν, η οδύνη και η αγωνία περισσεύουν. Τι πρέπει και τι μπορεί να κάνουμε από δω και πέρα; Απέχουμε επτά μόλις χρόνια από τη συμπλήρωση των διακοσίων ετών από τον χρόνο της Εθνεγερσίας. Πόσο θα έχει αλλάξει τότε η Ελλάδα; Πώς μπορεί να κάνει έστω και μερικά βήματα μπροστά; Επ' αυτού ρωτήσαμε κάποιους ανθρώπους με ειδικό βάρος στον τομέα του ο καθένας, Ελληνες και ξένους, μάχιμους και βετεράνους. Ζητήσαμε να μας δώσουν μια δική τους εκδοχή του πώς φαντάζονται ή πώς θα ήθελαν να είναι η Ελλάδα κατά το σωτήριον έτος 2021. Επτά χρόνια δεν είναι πολλά. Δεν είναι και λίγα όμως προκειμένου να αποτολμήσουμε το βήμα μπροστά. Οχι όμως μόνον η δοκιμαζόμενη κοινωνία αλλά, πρωτίστως, η ελληνική πολιτική τάξη.

ΣXETIKA ΘEMATA

Ορθά οργανωμένη καθολική παιδεία_(...EΛΛAΔA...)
Περισυλλογή, ωρίμανση, αλλαγή νοοτροπίας_(...EΛΛAΔA...)
Σαν μια πελώρια βιβλιοθήκη..._(...EΛΛAΔA...)
Περισσότερη μουσική στην ψυχή μας_(...EΛΛAΔA...)
Πρότυπο καινοτομίας και δημιουργικότητας_(...EΛΛAΔA...)
Υγιέστερη, πιο αποτελεσματική αγορά_(...EΛΛAΔA...)
Με σύστημα e-γειας και πρωτεύουσα τα Κύθηρα_(...EΛΛAΔA...)
Η Ελλάδα δεν θα αλλάξει, αν δεν αλλάξουμε εμείς_(...EΛΛAΔA...)
Οικονομία πιο δίκαιη και πιο εύρωστη_(...EΛΛAΔA...)
Από τη βαθιά παρακμή στη νέα δημιουργία_(...EΛΛAΔA...)

Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2013

Antony Molho: Πειθαρχία – Διαφωνία - Προσποίηση

Antony Molho: Πειθαρχία – Διαφωνία - Προσποίηση (θα γίνει στα αγγλικά με ταυτόχρονη μετάφραση) Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013 Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Αμφιθέατρο "Λεωνίδας Ζέρβας", 19:00 (Λεωφ. Βασιλέως Κωνσταντίνου 48, Αθήνα)

Ο Aντώνης Μόλχο, ομότιμος καθηγητής Ιστορίας και Πολιτισμού (Brown University και European University Institute) είναι ένας Έλληνας ιστορικός που έχει διακριθεί στον διεθνή επιστημονικό χώρο για το έργο του πάνω στην ευρωπαϊκή ιστορία κατά τον ύστερο μεσαίωνα και την πρώιμη νεότερη περίοδο που τονενδιαφέρει η μελέτη του παρελθόντος μέσα από την ιστοριογραφία και τη φιλοσοφία. Έχει τιμηθεί με ευρωπαϊκά και αμερικανικά βραβεία, με τελευταίο το Διεθνές βραβείο Galileo Galilei του 2011 ενώ το 2012 εκλέχτηκε μέλος στην Accademia Europea.

Η οικονομική και κοινωνική ιστορία της Φλωρεντίας και της Μεσογείου αποτέλεσε κεντρικό τόπο στις σπουδές του. Παράλληλα, μελετά την ιστορία και την ιστοριογραφία της οικογένειας, όπου, μεταξύ άλλων, σημειώνεται το γνωστό έργο του Marriage Alliancein Late Medieval and Early Modern Florence, Harvard University Press 1994, το άρθρο με τον Diogo Curto, “Les Réseaux Marchandsà l’ Epoque Moderne,” Annales E.S. C., 58 (2003). Επίσης είναι επιμελητής δύο σημαντικών τόμων, ο ένας με τον Gordon Wood, Imagined Histories (1998) και ο άλλος με τον Diogo Curto, Finding Europe (2007); Firenze nel Quattrocento, 2 vols(2006, 2008).

Στη διάλεξή του ο Aντώνης Μόλχο θα διερευνήσει ζητήματα της πρώιμης νεωτερικότητας, δηλαδή πριν από τον διαφωτισμό και ιδιαίτερα πριν από τη γαλλική επανάσταση, όταν η διαφάνεια αναδείχτηκε ως βασικό συστατικό των δημοκρατικών κοινωνιών και η απόκρυψη συνδέθηκε με την απολυταρχίία. Η υπόθεση που μελετά ο ομιλητής μέσα από συγκεκριμένα πρόσωπα αφορά στη διαφορετικότητα και στη διατήρηση της αυθεντικής ταυτότητάς τους είτε θρησκευτικής, είτε φυλετικής, μέσω της απόκρυψής της, κατά τον 16ο και 17ο αιώνα