Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπιτσάκης Ευτύχης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπιτσάκης Ευτύχης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012

Το δις εξαμαρτείν...

Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ*Η ΑΥΓΗ: 26/06/2012

 Έγιναν και οι εκλογές! Αυτή τη στιγμή (Τετάρτη πρωί) φαίνεται ότι θα έχουμε τρικέφαλη μνημονιακή - υποτελειακή κυβέρνηση. Η α­στική τάξη μας (κομπραδόρικη, υποτελειακή, εχθρά του λαού) ενώνεται στις κρίσιμες στιγμές (1944, εμφύλιος, χού­ντα, 1974).

Ο Μαρξ πρότεινε στους οπαδούς του να στηρίξουν τους Εργατικούς εναντίον των Τόρηδων (και ταυτόχρονα να ετοιμάζουν το σχοινί για να τους κρεμάσουν) και ο Λένιν πρότεινε συνεργασία με τους ρεφορμιστές. Ήταν, λοιπόν, αμφότεροι οπορτουνιστές; Απλώς είχαν μυαλό, ήταν επαναστάτες και ήξεραν να υποτάσσουν την τακτική στη στρατηγική
Σήμερα: στρατηγική επιλο­γή η Δεξιά, με κομπάρσους το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜ.ΑΡ.
Και η Αριστερά; Από τότε που υπάρ­χει δίνει μάχες. Και η δική μας; Έχει ένα ταλέντο: να κερδίζει μάχες και να χάνει τον πόλεμο. Γιατί; Επειδή, για λόγους που δεν μπορώ να αναλύσω εδώ, δεν μπόρεσε, στις κρίσιμες ιστορικές στιγ­μές, να συνδυάσει την ευλύγιστη τακτι­κή με την ανένδοτη προσήλωση στον στρατηγικό στόχο (βλ. σχετικά τα βιβλία μου «Ρήξη ή ενσωμάτωση» και «Γονίδια του μέλλοντος»).
Λοιπόν σήμερα: Έχουμε οικονομική, πολιτική κρίση, κρίση εξουσίας, κρίση πολιτισμική, αλλά δεν έχουμε επανα­στατική κατάσταση. Αντίθετα: Έχουμε συσπείρωση της αντεθνικής Δεξιάς, ά­νοδο του αντιδραστικού εθνικισμού και των δολοφονικών συμμοριών του νεο­ναζισμού. Η αστική μας τάξη τα έχει κα­ταφέρει (επί του παρόντος).
Και η πολυδιασπασμένη Αριστερά; Όταν καίγεται το σπίτι σου, δεν σκέ­φτεσαι γιατί καίγεται. Προσπαθείς να το σβήσεις. Λοιπόν; Λοιπόν η Αριστε­ρά μας θα έπρεπε να είχε προσδιορίσει, συγκεκριμένα, επιστημονικά, τους ά­μεσους, τους μεσοπρόθεσμους και τον στρατηγικό της στόχο: τον σοσιαλισμό. Πώς έδωσε όμως τη σημερινή μάχη, σε μια στιγμή που θα μπορούσε να σχημα­τίσει κυβέρνηση; Ας πάρουμε τα πράγ­ματα με τη σειρά.

Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2009

Ο Δαρβίνος και η θεωρία της εξέλιξης

Διακόσια χρόνια από τη γέννησή του (στις 12 Φεβρουαρίου 1809), ο Κάρολος Δαρβίνος συγκεντρώνει τα πυρά των διάφορων ιερατείων. Η θεωρία της εξέλιξης αντιμετωπίζεται ακόμη με εχθρότητα. Η ανατροπή της θεολογικής παραδοχής ότι τα έμβια είδη είναι σταθερά και τα ίδια μ' αυτά που έπλασε ο Θεός κατά τη Δημιουργία του Σύμπαντος κατατάσσει τον δαρβινισμό ως μια σκανδαλώδη θεωρία που «ειρωνεύεται» τον ίδιο το σκοπό της Δημιουργίας.

*Ο καθηγητής Ευτύχης Μπιτσάκης "Ορθολογική ανθρωπολογία" σημειώνει ότι «η ενότητα του ανθρώπου με το ζωικό βασίλειο, όπως υποστηρίχθηκε από το φιλοσοφικό ρεύμα που αρχίζει από τον Αναξίμανδρο και φτάνει στον Μαρξ, αποτελεί σήμερα κεκτημένο της επιστήμης». Παρατηρεί, δε, πως σήμερα μπορούμε να υποστηρίξουμε «ότι δεν υπάρχει τομή, οντολογικό άλμα, ανάμεσα στον άνθρωπο και τα υπόλοιπα ζωικά είδη».

*Ο καθηγητής Βιοχημείας Χρήστος Γεωργίου "Η πολιτικοποίηση της βιολογίας" αναλύει στο άρθρο του τις ιδέες του Δαρβίνου και τις μετέπειτα διαστρεβλώσεις που χρησιμοποιήθηκαν για την πολιτικοποίηση της Βιολογίας ώστε να φθάνει να αντιμάχεται την πολιτική χειραφέτηση του ανθρώπου. Ειδικότερα αναφέρεται στο ρεύμα του κοινωνικού δαρβινισμού που θεωρεί ότι οι άνθρωποι γεννιούνται άνισοι και με διαφορετικές γενετικές ικανότητες -ανώτερες και κατώτερες- και ότι η «ζωή είναι ένας αμείλικτος αγώνας για επιβίωση».

*Ο επίσης καθηγητής Βιοχημείας Θανάσης Παπαβασιλείου "Επιστήμη ή ποιητική της φύσης;" παρατηρεί ότι η σημερινή επικρατούσα εξελικτική θεωρία είναι μια σύνθεση των ιδεών του Δαρβίνου και της μοντέρνας Γενετικής-Μοριακής Βιολογίας.
  • ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΙΑΦΑΚΑΣ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 15/02/2009,