Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λαϊκισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λαϊκισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008

Τι είναι ο λαϊκισμός;

Νέα Εστία, τεύχος 1816, Νοέμβριος 2008

Πολύ πρόσφατα ο πρωθυπουργός προσπάθησε να ορίσει το νέο πολιτικό-εκλογικό δίλημμα για τη χώρα ως εξής: υπευθυνότητα ή λαϊκισμός; Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, ούτε ελληνική πρωτοτυπία (κι άλλες φορές στο παρελθόν έχουμε βρεθεί ενώπιον παρόμοιων διλημμάτων, όπως ας πούμε «εκσυγχρονισμός ή λαϊκισμός», όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και αλλού).

Ο λαϊκισμός είναι μία καταρχήν επιστημονική έννοια, που κάποτε απέκτησε ιδιαίτερη δημοφιλία και έκτοτε υποφέρει ακριβώς γι’ αυτό. Η κατάχρησή της μέσα στο πεδίο της πολιτικής πολεμικής οδήγησε στο να βαφτίζονται όλα, ή τέλος πάντων πολλά, «λαϊκισμός», και να καταγγέλλονται ως εκ τούτου μετά βδελυγμίας, έτσι που εξανεμίστηκε κάθε μέριμνα αυστηρής και πειθαρχημένης πραγμάτευσης του λαϊκισμού. Η έννοια, κορεσμένη από άπειρες σημασιοδοτήσεις, φορτωμένη με αμέτρητα νοήματα, έχασε τελικά κάθε νόημα. Και, άδεια πια από περιεχόμενο, έγινε πρόσφορη για κάθε τύπου ιδεολογική χρήση.

Το τρέχον τεύχος του περιοδικού Νέα Εστία συμβάλλει στην (αναγκαία) συζήτηση περί λαϊκισμού με τον πιο κατάλληλο τρόπο: επιστημονικά, συγκεκριμένα, εύστοχα. Διότι περιλαμβάνει τρία εκτενή κείμενα (συνολικά εκατό σελίδων) για τον λαϊκισμό, του Γάλλου φιλοσόφου, πολιτολόγου και ιστορικού των ιδεών Πιερ-Αντρέ Ταγγυέφ («Ο λαϊκισμός και η πολιτική επιστήμη», «Ο λαϊκισμός στην Ευρώπη», «Η περίπτωση Σεγκολέν Ρουαγιάλ: στο μεταίχμιο λαϊκισμού και δημαγωγίας»), καλύπτοντας έτσι ένα μεγάλο κενό στην ελληνόγλωσση βιβλιογραφία, που δεν έχει να επιδείξει παρά ελάχιστες μεταφράσεις σημαντικών σχετικών κειμένων.

Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται στα ελληνικά τμήμα από τις επεξεργασίες του Γάλλου θεωρητικού σχετικά με το σύνθετο, πολύσημο και αμφιλεγόμενο λαϊκιστικό φαινόμενο. Επεξεργασίες πρωτοποριακές, καθόσον ο Ταγγυέφ, μπροστά στον υπερκορεσμό νοημάτων και σημασιών, επιχειρεί να σκεφτεί τον λαϊκισμό όχι κατασκευάζοντας ένα θεωρητικό μοντέλο που αναζητά την κοινή ουσία του φαινομένου πέρα από τις ιστορικές και πολιτισμικές εμφανίσεις του, αλλά με μια μέθοδο περιγραφική, συγκριτική και πλουραλιστική, που προσεγγίζει το λαϊκιστικό φαινόμενο μέσα από τις διαφορές και τις διαφορετικές εκφάνσεις του.

Επιδιώκοντας, λοιπόν, να θέσει τις προϋποθέσεις μιας αυστηρής χρήσης του όρου, ο Ταγγυέφ ιστορικοποιεί τις εκδηλώσεις του λαϊκιστικού φαινομένου, προσπαθώντας να θεμελιώσει έναν «μίνιμουμ ορισμό» του λαϊκισμού: ως συγκεκριμένο τύπο κοινωνικής και πολιτικής κινητοποίησης, που δεν ενσαρκώνεται σε έναν ορισμένο τύπο πολιτικού καθεστώτος ούτε σε προσδιορισμένα ιδεολογικά περιεχόμενα, αλλά που συνιστά μάλλον ένα «πολιτικό ύφος» ικανό να συγκολλάται σε διάφορους ιδεολογικούς τόπους.

Εδώ, ο λαϊκισμός είναι αδιαχώριστος από μια κυριαρχική αναφορά στον «λαό», ένα «ρητορικό ύφος» βασισμένο σε μια κλήση (appel) του λαού, και δη ενός λαού ρηματικά κατασκευασμένου, πέραν των κοινωνικών τάξεων και των ταξικών διαιρέσεων. Αυτή η κλήση υποστυλώνεται από έναν λόγο κινητοποιητικό και πολεμικό, που τρέφει το κοινωνικο-πολιτικό φαντασιακό με εξαιρετική αποτελεσματικότητα.

Ο Ταγγυέφ εντοπίζει την υψηλή συμβατότητα του λαϊκιστικού ύφους με κάθε ιδεολογία, με κάθε πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα, με κάθε τύπο καθεστώτος, με κάθε κοινωνική βάση. Στον σκληρό πυρήνα του λαϊκισμού βρίσκεται εγκαθιδρυμένη μια πολιτική ψυχολογία εναντίωσης. Αρχετυπικό είναι το σχήμα «λαός» ενάντια στην «εξουσία», που του επιτρέπει να εμφανίζεται όχι ως ιδεολογία αλλά ως ένας «αντι-ισμός» με ποικίλες ιστορικές εκδοχές: αντι-καπιταλιστικός λαϊκισμός, αντι-ιμπεριαλιστικός, αντι-κατεστημένος, αντι-σημιτικός, ξενοφοβικός κ.λπ.

Το λαϊκιστικό ύφος καθορίζεται όχι από μια κοινή ουσία αλλά από μια κοινή ρητορική: αντι-ελιτισμός, αντι-διανοουμενισμός, εξύψωση του «λαού», πάθος για τους «απλούς ανθρώπους», τους τίμιους και «υγιείς». Ταυτόχρονα με ένα στοιχείο που -αντίθετα από πολύπλοκες διανοητικές συνθέσεις που πάντα χρειάζονται επεξηγήσεις- προσδίδει στις φαντασιακές κατασκευές του λαϊκισμού τη δυναμική και τη γοητεία τους: πρόκειται για ένα ισχυρό μήνυμα που απορρίπτει κάθε είδους διαμεσολαβήσεις ως άχρηστες, επιφανειακές, επιβλαβείς και καταπιεστικές, ενώ αντιτάσσει, υπερθεματίζοντας, «όνειρα αμεσότητας, εγγύτητας, άμεσης επαφής, διαφάνειας ή επιστροφής στο αυθεντικό, στο πρωταρχικό, στο φυσικό».

Φορέας, πομπός και αυθεντικός εκφραστής αυτού του μυθικού μηνύματος είναι συνήθως ένας χαρισματικός ηγέτης, ένας δημαγωγός. Ο λόγος του χαρισματικού ηγέτη διαθέτει μια εξαιρετική συμβολική αποτελεσματικότητα, εγκαθιδρύοντας μια συγκινησιακή κοινότητα μεταξύ του ηγέτη και του ακροατηρίου του, μέσα από υπεραπλουστευτικά σχήματα, μανιχαϊκού τύπου αναπαραστάσεις του κοινωνικού και του πολιτικού, δαιμονοποίηση και καταγγελία του εχθρού, γοητεία, στόχευση στα συναισθήματα, τα στερεότυπα, τις προκαταλήψεις του «λαού», κολακεία του ακροατηρίου και αφειδώλευτη προσφορά υποσχέσεων (εκπληρώσιμων ή μη, αδιάφορο). Τέλος, συνθήκη και όρος ανάδυσης του λαϊκισμού είναι μια κρίση της πολιτικής νομιμοποίησης που πλήττει συνολικά το σύστημα αντιπροσώπευσης. Ο λαϊκισμός εμφανίζεται ως αντι-κατεστημένη δυναμική, που καταγγέλλει τη σαθρότητα του πολιτικού, θεσμικού και κομματικού συστήματος, τρέφοντας λαϊκές προσδοκίες για μια αναβάπτιση της πολιτικής.

Έτσι ο «λαός» αποκτά μια διάσταση διαμαρτυρίας (λαός-δήμος ενάντια στις ελίτ, οι «μικροί» ενάντια στους «μεγάλους», οι «από κάτω» ενάντια στους «από πάνω») αλλά και μια διάσταση ταυτότητας (λαός-εθνότητα ενάντια στους ξένους, ο «αυθεντικός λαός», οι «από εδώ», οι «από μέσα», ενάντια στους «ξένους», στους «έξω», στους «απέναντι»).

Περιττεύει, ίσως, να επισημάνουμε ότι τα κείμενα που παρουσιάζονται στη Νέα Εστία αφορούν όχι μόνο όσους προσπαθούν να δουν με όρους επιστημονικούς και αυστηρούς το λαϊκιστικό φαινόμενο, αλλά και όλους εκείνους που θέλουν να σκεφτούν κριτικά τον λαϊκισμό, τόσο σε σχέση με τις ιδεολογικές και πολιτικές του χρήσεις, όσο και σε σχέση με τη δική τους (αριστερή) πολιτική πρακτική και αντίληψη.

Γιάννης Μπαλαμπανίδης

Ανδρέας Πανταζόπουλος

Η ΑΥΓΗ, 07/12/2008

Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2008

ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ

Επιμέλεια φακέλου, εισαγωγή Γιάννης Μπασκόζος Δημοσιογράφος
Η εποχή της μαζικής πολιτιστικής δημοκρατίας, όπως την είχε χαρακτηρίσει ο φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης, είναι εδώ προ πολλού. Η εξάπλωση μιας κουλτούρας του μέσου όρου σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας με την αγαστή σύμπραξη των media δρα ισοπεδωτικά και απαξιωτικά. Ο λαϊκισμός βρήκε σε αυτή την εποχή το συγκεκριμένο πλαίσιο στο οποίο μπορούσε να αναπτυχθεί καλύτερα. Αν παλιότερα με τον όρο λαϊκισμός εννοούσαμε μόνο το πολιτικό κίνημα του ποπουλισμού (παράδειγμα ο Περόν ή ...
Κώστας Κατσουλάρης Συγγραφέας, Κριτικός Βιβλίου
Ολαϊκισμός είναι για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία ό,τι είναι για τους ζωντανούς οργανισμούς οι εκφυλιστικές ασθένειες: εδράζεται στα ζωτικά όργανά της, οδηγώντας την ακόμη και σε σταδιακή παράλυση. Ο μηχανισμός είναι απλός και εξαιρετικά ισχυρός: όπως διαφαίνεται από την ίδια την ετυμολογία της λέξης, πρόκειται για την ιδεολογικοποίηση (εξ ου και «ισμός») της «θέλησης του λαού». Ο λαϊκιστής ψαρεύει στα θολά νερά της μαζικής ψυχολογίας, εμφανιζόμενος ως αυθεντικός εκφραστής ...
Χρήστος Αστερίου Συγγραφέας
Στη θεωρία του για το καρναβάλι ο Ρώσος Μιχαήλ Μπαχτίν αναφέρεται μεταξύ άλλων στις ιστορικές καταβολές του καρναβαλιού και ξεχωρίζει ορισμένα κύρια χαρακτηριστικά του: την υπέρμετρη οικειότητα που χαρακτηρίζει τις διαπροσωπικές σχέσεις κατά τη χρονική διάρκεια της ισχύος του, την εκκεντρικότητα της φύσης του, την εφήμερη κατάργηση των τάξεων και των αξιωμάτων, το ανάρμοστο και βέβηλο μένος του απέναντι στην όποια καθεστηκυία τάξη, την επιβολή μιας ελευθεριάζουσας σεξουαλικής συμπεριφοράς μεταξύ των συμμετεχόντων.
Λίλα Κονομάρα Συγγραφέας
- Τελειώνεις με τις αιτήσεις, Παπαδόπουλε; - Οπου να ΄ναι, κύριε διευθυντά. Επεσε πολλή δουλειά, βλέπετε. - Θα τις έχεις έτοιμες ως την Τετάρτη; - Οπωσδήποτε, κύριε διευθυντά. Μείνετε ήσυχος. ... Καλά, άμα τις δεις εσύ την Τετάρτη, γράψε μου... Οχι θα κάτσω εγώ να σκάσω για τις κωλοαιτήσεις... Το πολύ πολύ να βάλω Ναι στις μισές και Οχι στις άλλες μισές και άσε τον Βασιλείου που γυρίζει τη Δευτέρα από την άδεια να βγάλει την άκρη. Αυτός άλλωστε δεν μας κάνει τον έξυπνο και θέλει και την αξιολόγηση; Ορίστε, λοιπόν, πάρε να ΄χεις, κύριε Βασιλείου.
Γιώργος Ξενάριος Συγγραφέας
Το οργανωμένο πλέγμα των εξουσιαστικών σχέσεων μέσα στο οποίο κινείται ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος, αυτός ο πολιτισμικός ωκεανός μέσα στον οποίο κολυμπά, ούτε ομοιογενές ούτε συμπαγές είναι. Ποικίλες αντιθετικές δυνάμεις λειτουργούν στο εσωτερικό του, φυγόκεντρες και κεντρομόλες, πραγματικές, φαντασιακές και συμβολικές, όλες όμως τείνουν να συγκλίνουν σε ένα αποτέλεσμα: στη διατήρηση της συνοχής του συστήματος. Οι δυνάμεις αυτές οφείλουν να αντλούν αυθεντία και συμβολικό ...
Σοφία Νικολαΐδου Συγγραφέας
1. Λαϊκισμός στο πιάτο «Κρητικά πιτούδια» σε πανάκριβο εστιατόριο του κέντρου: φτιάχνονται από βουλγαρικό ζυμάρι, που αγοράζεται με το κιλό, περιέχουν κινεζική ελιά σε ροδέλες, που εισάγεται με το τσουβάλι, και τηγανίζονται σε ινδονησιακό σπορέλαιο, που ανανεώνεται δύο φορές την εβδομάδα. Ο ανελέητος εστιάτορας τα ονομάζει και «πιτούδια της γιαγιάς». Τα σερβίρει σε άσπρο πιάτο και τα κοστολογεί 5 ευρώ το κομμάτι. Κρυφάκουσα φαγάδες της πυρκαϊάς να τα παινεύουν στο διπλανό τραπέζι.

Χρήστος Χρυσόπουλος Συγγραφέας και Δοκιμιογράφος
Ας αρχίσουμε από ετούτη την τριπλή διάκριση: 1) ο λαϊκισμός δεν εμφανίζεται ποτέ αυτούσιος, αλλά συνυφαίνεται με γενικότερες κοινωνικές υστερήσεις, 2) ο λαϊκισμός δεν είναι αφηρημένο φαινόμενο, αλλά ρητορικό στρατήγημα που εκφέρεται από συγκεκριμένες πηγές, 3) ο λαϊκίστικος λόγος δεν είναι επικίνδυνος λόγω της απατηλής ρητορικής του, αλλά επειδή αποσιωπά τους «άλλους» λόγους. Το ζήτημα, λοιπόν, είναι η υπεράσπιση του δικαιώματος στην ομιλία και- βεβαίως - η ανατροπή των συγκεκριμένων αντικειμενικών συνθηκών.
Απαγορεύεται η νοσταλγία
Τίτος Πατρίκιος Ποιητής
Αναρωτιόταν ο ποιητής Γ.: «Αραγε τι θα λένε οι επόμενες γενιές για μας;» Ο νεότερος φίλος του Ε., που θαύμαζε τα ποιήματά του, προσπάθησε να τον καθησυχάσει. Ομως εκείνος συνέχισε: «Τίποτα. Ή στην καλύτερη περίπτωση τίποτα το σπουδαίο». «Μου κάνει εντύπωση, έλεγε ο Β. στον φίλο του τον Ν., πόσο οι περιθωριακοί αντιστέκονται στο να ενταχθούν». «Ρε φίλε, τους έχεις για τρελούς;» του παρατήρησε ο Ν. «Είναι η μόνη υπεροχή που έχουν. Γιατί να τη χάσουν;».

Κυριακή 4 Μαΐου 2008

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΣ ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ

Υπάρχει αριστερός και δεξιός λαϊκισμός

Πολλοί είναι οι χαρακτηρισμοί που έχουν αποδοθεί στον κ. Λαλιώτη. Πνευματικό τέκνο του Ανδρέα Παπανδρέου, χρυσό παιδί και μέλλον του ΠΑΣΟΚ, επιδέξιος μάγειρας μεγάλων εκλογικών νικών και όψιμα… ποιητής.

Πώς άλλως παρά ποιητικό θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί το πρόσφατο μανιφέστο του πάλαι ποτέ ισχυρού της Χαριλάου Τρικούπη περί «αφελών πιστών του νεοφιλελευθερισμού της Δεξιάς και του σοσιαλ-φιλελευθερισμού της “συνθηκολογημένης” Σοσιαλδημοκρατίας που πίστεψαν και θεοποίησαν την ελεύθερη αγορά» και «τώρα έντρομοι και γονυπετείς προσκυνούν το κράτος και ζητούν την εγγύησή του και την παρέμβασή του για να σωθούν οι αγορές»… Αληθινά ποιητικό! Και συνεχίζει ο κ. Λαλιώτης: «Ολοι πια ανακαλύπτουν, έστω και καθυστερημένα, τη σοφία και την οξυδέρκεια του Μαρξ, του Κέινς και άλλων επιφανών οικονομολόγων. Με την ολική επαναφορά τους στο προσκήνιο παίρνουν μια μορφή εκδίκησης από το κατεστημένο και για 30 χρόνια κυρίαρχο, σε πολλές εκδοχές, ρεύμα του νεοφιλελευθερισμού». Εμπνευσμένο και επαναστατικό! Διόλου όμως αληθινό και κυρίως βαθιά λαϊκιστικό.
Είναι αναμφίβολα εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι στις πολιτικές προτάσεις του επιφανούς Βρετανού οικονομολόγου Τζον Μέιναρντ Κέινς επιχειρεί την ιδεολογική της ανανέωση η ελληνική Κεντροαριστερά. Κι αυτό διότι ο Κέινς ούτε κρατιστής υπήρξε ούτε ασφαλώς και υπέρμαχος των κρατικών μονοπωλίων.
Τι σχέση μπορεί να έχει συνεπώς η θεωρία του Κέινς με το μανιφέστο Λαλιώτη και την ελληνική Αριστερά; Καμία απολύτως. Δεν είναι ωστόσο η πρώτη φορά που ο άκρατος λαϊκισμός -αποκύημα της ιδεολογικής κυριαρχίας της σταλινικής Αριστεράς μετεμφυλιακά-, ελλείψει ιδεολογίας και ξεκάθαρης προοπτικής, μετέρχεται ψεύδη και ανακρίβειες προκειμένου να αποκτήσει ευειδές περιτύλιγμα και να πουλήσει για χρυσό τον άνθρακα που κυοφορεί. Βέβαια, δεν είναι και η πρώτη φορά που ο κ. Λαλιώτης ανακαλύπτει στις παρερμηνευμένες θεωρίες του Κέινς τη χρυσή συνταγή για υπέρογκες δημόσιες δαπάνες και αιώνια ελλείμματα. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής που εφαρμόσθηκε στη χώρα κατά τη δεκαετία του ’80 τα γνωρίσαμε και τα βιώνουμε μέχρι σήμερα.
Ο νεοφιλελευθερισμός για τους σοσιαλιστές είναι λίγο σαν τον Βελζεβούλ. Φταίει για όλα τα δεινά, άσχετα αν όλα τα στοιχεία καταδεικνύουν ότι στην Ελλάδα τουλάχιστον ουδέποτε τον ζήσαμε. Και εξηγούμαι. Τι σημαίνει νεοφιλελευθερισμός; Λιγότεροι φόροι, λιγότερες δημόσιες δαπάνες, λιγότερο κράτος. Για τους φόρους, νομίζω, γνωρίζουμε όλοι αρκετά. Την ίδια στιγμή, αναφορικά με το κράτος κανένα στοιχείο δεν καταδεικνύει μείωσή του. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την Eurostat, στην Ευρώπη των 25 τα εθνικά κράτη αποσπούσαν το 2000 το 45,7% του ΑΕΠ και το 2006 το 45,3%, το μισό σχεδόν εισόδημα του Ευρωπαίου πολίτη.
Κράτησα για το τέλος το ζήτημα του κοινωνικού κράτους. Εχω επαναλάβει πολλές φορές στο παρελθόν ότι στην Ελλάδα όσο πιο γενναιόδωρος είναι κάποιος με τα λεφτά των άλλων τόσο πιο αριστερός είναι. Στραγγίζεις την Ιερή Αγελάδα του Προϋπολογισμού; Είσαι αριστερός. Ζητάς έλεγχο της αποτελεσματικότητας των δαπανών; Είσαι κοινωνικά ανάλγητος.
Στην πραγματικότητα, όμως, η Ελλάδα βρίσκεται σε κοινωνικές δαπάνες πολύ κοντά στον κοινοτικό μέσο όρο, στο 27% του ΑΕΠ. Με αυξητική μάλιστα δυναμική από το 1996 και εντεύθεν, οπότε οι «σοσιαλ- φιλελεύθεροι» μειοδότες σύντροφοι του κ. Λαλιώτη ανέλαβαν την εξουσία! Είναι αυτό ωστόσο αρκετό; Για τον «ιδεατό κόσμο» που όλοι φανταζόμαστε, προφανώς όχι. Για τον υπαρκτό, όμως, οι αριθμοί δεν είναι κακοί.
Ας μη γελιόμαστε. Η λύση στην όποια οικονομική κρίση δεν είναι ασφαλώς περισσότερο κράτος. Είναι λιγότερο κράτος. Λιγότερες κρατικές δαπάνες. Περισσότερος έλεγχος της
αποτελεσματικότητας των κοινωνικών δαπανών. Μικρότερος γραφειοκρατικός μηχανισμός για συντήρηση. Εχω δε κατ’ εξακολούθηση τονίσει την ανάγκη αντιμετώπισης επιτέλους του δυσθεώρητου δημόσιου χρέους της χώρας που βάζει φρένο στην πραγματική ανάπτυξη και στερεί από το μέσο Ελληνα πολίτη 25.000€ περίπου ετησίως.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο λαϊκισμός -αριστερός αλλά και δεξιός, με γραβάτα και με ζιβάγκο, με λιμουζίνα και με μηχανάκι -έχει καταφέρει στην Ελλάδα ένα μεγάλο επίτευγμα. Εχει καταφέρει για άλλη μια φορά να συζητάμε σε λάθος κατεύθυνση και για το λάθος πρόβλημα.
Είναι ο γνωστός νεοελληνικός ανορθολογισμός. Στο ΠΑΣΟΚ τα στελέχη του διαγκωνίζονται σε αριστεροφροσύνη και το ίδιο παραμένει ενωμένο, όχι με όρους κοινής συνισταμένης προτάσεων των στελεχών του για το μέλλον της χώρας, αλλά με μοναδικό στόχο την επανακατάληψη της εξουσίας και συνεπώς του κράτους. Από την πλευρά τους τα λεγόμενα μικρά κόμματα χωρίς ξεκάθαρες θέσεις επιδίδονται σε μηδενιστικούς μονόλογους. Ακόμη και το ΚΚΕ -πάλαι ποτέ διεθνιστικής κουλτούρας- επιχειρεί να αλιεύσει ψήφους στη μικρή αλλά υπαρκτή ακροδεξιά δεξαμενή. Και τα δύο κόμματα άλλωστε -ΛΑΟΣ και ΚΚΕ- τον ίδιο τρόπο σκέψης μοιράζονται, εξίσου φοβικά, απλοποιητικά και συνωμοσιολογικά ερμηνεύουν την πραγματικότητα.
Στην οικονομική δυστοκία των καιρών μόνο η κεντροδεξιά ιδεολογία μπορεί να καταθέσει βιώσιμες λύσεις. Αρκεί να κωφεύσει στις Σειρήνες του λαϊκισμού, έστω κι αν αυτές ακούγονται μέσα από τα ίδια της τα Τείχη. Αρκεί να μείνει πιστή στο σκληρό της πυρήνα για «μικρότερο - ποιοτικότερο - αποτελεσματικότερο κράτος», έστω κι αν η σύγκρουση με το κατεστημένο θα είναι ηχηρή και δύσκολη.

[Αρθρο του ΠΕΤΡΟΥ ΤΑΤΟΥΛΗ, Ελεύθερος Τύπος, 4/5/2008]

Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008

Ο σοφός Καραμανλής...


Κωστάκης Καραμανλής: "Ο λαϊκισμός έχει κοντά πόδια..."!

Δείτε ποιος μιλάει;