Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μητσοτάκης Κώστας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μητσοτάκης Κώστας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2008

ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Αιχμές εναντίον του Κ. Μητσοτάκη για την περίοδο του 1965 (Αποστασία) αφήνει ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος, επιχειρώντας παράλληλα να αποσείσει και τις δικές του ευθύνες.
Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Το Παρόν», ο έκπτωτος μονάρχης αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι η δράση του κ. Μητσοτάκη την περίοδο εκείνη σχετίζεται με την ηγεσία της Ενώσεως Κέντρου. «Ο κ. Μητσοτάκης πίστευε ότι θα ήταν ο διάδοχος στην ηγεσία της Ε.Κ. Η εμφάνιση, όμως, του Ανδρέα Παπανδρέου δημιούργησε νέες ανακατατάξεις. Ως ένας εκ των πρωταγωνιστών -όπως δήλωσε ο ίδιος- της πολιτικής κρίσης του 1965, έκανε τις επιλογές του, για τις οποίες θα τον κρίνει η Ιστορία», λέει ο Κωνσταντίνος.
Ο τέως βασιλιάς:
* Αντικρούει τον ισχυρισμό του κ. Μητσοτάκη ότι όρκισε πρωθυπουργό τον Νόβα πριν παραιτηθεί ο Γεώργιος Παπανδρέου και τονίζει ότι δεν καταλαβαίνει γιατί προβάλλεται αυτός ο ισχυρισμός 42 χρόνια μετά.
* Σε μια προσπάθεια να κάνει αυτοκριτική, παραδέχεται ότι ήταν λάθος οι επιστολές που είχε στείλει στον Γεώργιο Παπανδρέου και προσθέτει ότι θα έπρεπε να είχε καταβάλει μεγαλύτερη προσπάθεια για να τον πείσει να μην παραιτηθεί.
* Αποκαλύπτει ότι, μετά την πτώση της κυβέρνησης Παρασκευόπουλου, ο τότε πρωθυπουργός Παναγιώτης Κανελλόπουλος του είχε προτείνει να αναστείλει ορισμένα άρθρα του Συντάγματος και να θέσει σε ισχύ το νόμο περί «καταστάσεως πολιορκίας», κάτι που ο ίδιος αρνήθηκε κατηγορηματικά να υιοθετήσει.


Σάββατο 31 Μαΐου 2008

ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ

Ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος με συνέντευξή του αποκαλύπτει...

Τα Ανάκτορα, ο Μητσοτάκης και οι Αμερικανοί

Με συνέντευξή του στο «Βήμα» που θα προκαλέσει αντιδράσεις και θα τροφοδοτήσει πολιτικές αντιπαραθέσεις, ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος αποκαλύπτει τα παρασκήνια της Αποστασίας και απαντά στα όσα δήλωσε πρόσφατα ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κ. Μητσοτάκης. Σαράντα τρία χρόνια μετά τα Ιουλιανά, ο τέως βασιλιάς αναφέρεται στη στάση των Ανακτόρων, αλλά και στον ρόλο των Αμερικανών, ενώ ταυτόχρονα αιτιολογεί τις δικές του ενέργειες και το πολιτικό σκεπτικό με το οποίο κινήθηκε, προκαλώντας την ανατροπή της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου.

* σελ. Α4-8

Η Αποστασία, ο Τέως και ο Μητσοτάκης

Το ΒΗΜΑ, 25/05/2008

Τετάρτη 14 Μαΐου 2008

ΑΔΙΚΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ!

Αδικα προσπαθεί

Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε. Κι επέμεινε. Ούτε λίγο ούτε πολύ, αξίωνε ν αγνοήσουμε τι λένε τα στοιχεία και η λογική, τι μαρτυρούν πολιτικοί όπως ο Καραμανλής και ο Κανελλόπουλος, και να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα τις διαβεβαιώσεις του ότι δεν είχε ιδέα τι προετοιμαζόταν σε βάρος του Παπανδρέου και της κυβέρνησης. Τι άλλο, όμως, μπορούσε να κάνει;
Το έγγραφο της CIA δεν διαψεύδεται. Και ο λόγος είναι απλός: σε ανύποπτο χρόνο καταγράφηκαν γεγονότα τα οποία στη συνέχεια επιβεβαιώθηκαν. Και, το σημαντικότερο, καταγράφηκαν γεγονότα τα οποία αντικειμενικά εμπλέκουν τον Μητσοτάκη, μέσω της ανάμειξης στη συνωμοσία του «κολλητού» του, του Κόκα.
Εκείνο που ουσιαστικά ισχυρίστηκε ο επίτιμος στη συνέντευξή του είναι ότι ναι μεν ο Κόκας συνωμοτούσε, αλλά αυτός δεν φταίει για όσα έκανε ο φίλος του. Θέλει δηλαδή να πιστέψουμε ότι ο Κόκας συνωμοτούσε και αξίωνε ως αντάλλαγμα τη συμμετοχή του Μητσοτάκη σε κορυφαία θέση της κυβέρνησης που θα σχηματιζόταν, χωρίς εκείνος να έχει ιδέα. Και πώς ήξερε ότι ο Μητσοτάκης θα δεχόταν να μετάσχει σε μια κυβέρνηση αποστατών ή πώς έγινε και όταν η «Ελευθερία» άρχισε τα υπονομευτικά για τους Παπανδρέου δημοσιεύματα δεν ψυλλιάστηκε τίποτα για όσα συνέβαιναν;
Ιστορίες για αφελείς είναι όλα αυτά. Και ίσως στους αφελείς να είχε μεγαλύτερα περιθώρια διείσδυσης ο Κ. Μητσοτάκης, αλλά το έγγραφο της CIA τού χάλασε τη δουλειά. Ο,τι κι αν πει ο ίδιος, όσο κι αν επιχειρηθεί να υποβαθμιστεί η σημασία του, το έγγραφο της CIA είναι η ταφόπλακα στις όποιες ελπίδες έτρεφε πως θα μπορούσε να πλαστογραφήσει ή έστω να παραποιήσει την ιστορία της περιόδου εκείνης.
Αλλά για να μην τον αδικούμε κιόλας, εκεί που έχει δίκιο είναι σε σχέση με τις επιθέσεις που δέχτηκε μέσα από τη ΝΔ για όσα είπε για τον Καραμανλή και τη βία και νοθεία του 61. Μα δεν είχε πει ποτέ και κάτι διαφορετικό. Ούτε όταν προσχωρούσε στη ΝΔ κι έβγαλε Πρόεδρο τον Καραμανλή, ούτε όταν αναλάμβανε την αρχηγία της. Τώρα ενοχλήθηκαν οι καραμανλικοί;

[Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 14/5/2008]

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Είναι απίστευτο το πώς για ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινής γνώμης η συζήτηση για το τι συνέβη το 1965 έχει την ίδια ένταση που θα είχε ένας καυγάς για το τι συνέβη χθες. Η Ιστορία στην Ελλάδα παθιάζει, διχάζει και προκαλεί έντονες συζητήσεις. Τελευταίο παράδειγμα, η σκόνη που σηκώθηκε με αφορμή τις τοποθετήσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για τα γεγονότα της αποστασίας.

Το ενδιαφέρον είναι πως νομίζουμε ότι ξέρουμε καλά την ιστορία εκείνης της ταραγμένης δεκαετίας, ενώ στην πραγματικότητα δεν θέλουμε να πάμε πέρα από τα κλισέ και τα στερεότυπα. Μας βολεύουν οι μύθοι που μας κληρονόμησε η κυριαρχία μιας «αριστερής» άποψης για την Ιστορία και την οποία υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια άνθρωποι που υποτίθεται αγαπούν την έρευνα.

Υπάρχουν, όμως, βασικές αρχές που δεν μπορούμε να ξεχνάμε όταν μιλάμε για την Ιστορία. Πρώτα απ’ όλα πως στην καταγραφή της όλοι πρέπει να έχουν λόγο. Η Ιστορία δεν μπορεί να έχει ταμπού και πρέπει να είναι ανοικτή στις μαρτυρίες των πάντων, δικτατόρων, εγκληματιών πολέμου, ηρώων, σκοτεινών τύπων του παρασκηνίου κ.λπ κ.λπ. Στην Ελλάδα δυστυχώς επικράτησε η ημι-φασιστική άποψη πως οι «κακοί» πρωταγωνιστές της ιστορίας δεν δικαιούνται να ομιλούν. Θυμάμαι ακόμη την παγωμάρα ορισμένων όταν είχα πριν από πολλά χρόνια πάρει μια συνέντευξη από τον κ. Παττακό, αισθανόμουν σαν να είχα επιστρέψει από επίσκεψη στη Σπιναλόγκα όταν ήταν ενεργή. Η Ιστορία δεν μπορεί να θεωρεί «λεπρή» καμία απολύτως ιστορική κατάθεση. Μπορεί να την ελέγχει, να την εξακριβώνει, αλλά όχι να μην την αγγίζει καν.

Δεύτερη βασική αρχή πως στην Ιστορία δεν υπάρχουν «ιερές αγελάδες» και ταμπού. Ο Μακάριος, ο γέρος Παπανδρέου, ο Καραμανλής, ο Μεταξάς πρέπει να τύχουν αυστηρής, αλλά και δίκαιης μεταχείρισης χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Είναι δικαίωμα των οπαδών τους να τους υποστηρίζουν με πάθος, αλλά και δικαίωμα του ιστορικού ή του ερευνητή να ψάχνει πάντοτε να βρει την αλήθεια πίσω από τον μύθο.

Τρίτη επίσης σημαντική αρχή πως δεν μπορεί ποτέ να υπάρχει μία μόνο, επίσημη ή πολιτικώς ορθή εκδοχή της Ιστορίας. Η Ιστορία δεν εξηγείται ποτέ με όρους μαύρου - άσπρου. Στη μεταπολιτευτική, όμως, Ελλάδα μάθαμε στα κλισέ για τον Εμφύλιο, το Κυπριακό, τον Βελουχιώτη και άλλα πολλά και αυτό μας βολεύει. Οταν, μάλιστα, μια νέα γενιά ιστορικών, χωρίς κομματικές ή ιδεολογικές προκαταλήψεις, επιχειρεί να ερευνήσει δύσκολα θέματα βρίσκεται στο στόχαστρο βίαιων επιθέσεων.

Ενα είναι βέβαιο. Εμείς οι Ελληνες δεν ξέρουμε την Ιστορία μας, ιδιαίτερα τη σύγχρονη. Την μάθαμε μέσα από τη ρηχή δημοσιογραφική προσέγγιση, την υπερθεωρητική της ερμηνεία από ιδεολογικά φανατικούς πανεπιστημιακούς και την ανακύκλωση θεωριών συνωμοσίας και κλισέ. Αν κάνετε τον κόπο να πάτε σε ένα βιβλιοπωλείο θα διαπιστώσετε ότι δεν υπάρχει σοβαρή και ψύχραιμη βιογραφία ούτε του Βενιζέλου, ούτε του Καραμανλή, ούτε των Παπανδρέου. Θα βρείτε αγιογραφίες ή λίβελους, αλλά όχι σοβαρές, μεγάλες βιογραφίες σαν και αυτές που θα βρίσκατε στα ράφια ενός βιβλιοπωλείου στο Λονδίνο για τον Τσόρτσιλ ή ακόμη και της Ιταλίας για τον Μουσολίνι. Κάποτε θα ωριμάσουμε αρκετά ώστε η Ιστορία να μην μας δημιουργεί ανασφάλειες. Προς το παρόν δεν την ξέρουμε καλά και γι’ αυτό δεν έχουμε μάθει τίποτα σχεδόν από αυτήν... [Του Αλεξη Παπαχελα, Η Καθημερινή, 14/5/2008]

ΛΕΥΤΕΡΗΣ Π. ΠΑΠΑΔΟΠOΥΛΟΣ: Η ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ

Αν ζούσε ο Χ. Φλωράκης και τον ρωτούσαν «γιατί ο Μητσοτάκης οργάνωσε το συμπόσιο “Από τον Ανένδοτο στη Δικτατορία”;» θα απαντούσε ακαριαία: «Για να διώξει από πάνω του την... ψαροκασέλα της Αποστασίας»! Και έτσι είναι: ο Μητσοτάκης - γερός να ΄ναι ο άνθρωπος- θα προκαλέσει στο μέλλον, θα το δείτε, και άλλα επιστημονικά συνέδρια, στην απέλπιδα προσπάθειά του να βγει «καθαρός» από τα θλιβερά Ιουλιανά του ΄65, στα οποία έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο.
Είχα έναν συνάδελφο που τον λέγανε Χασούρη. Τον καταδίωκε το όνομά του. Τον Μητσοτάκη τον καταδιώκει η παροιμιώδης γρουσουζιά του. Αλλά και η ρετσινιά τού αρχιαποστάτη. Γι΄ αυτό και ο ίδιος αποφεύγει συστηματικά τη λέξη «αποστασία».
Όσο για την γκαντεμιά: μόλις τελείωσε το Συμπόσιο, κατέφθασε ο Γ. Παπαχρήστος με τη «βόμβα» του και την έριξε, εν αγορά πληθούση, μέσα από τα «ΝΕΑ» (10-11 Μαΐου): «Σύμφωνα με απόρρητο έγγραφο της CΙΑ, του οποίου φωτοτυπία δημοσιεύεται, το βασιλικό πραξικόπημα εναντίον του Γ. Παπανδρέου, και φυσικά της Δημοκρατίας, προετοιμαζόταν από τον Γενάρη του ΄65. Η συνωμοσία είχε την έγκριση των Αμερικανών και στο στήσιμό της πρωταγωνίστησαν ο Γλύξμπουργκ και ο Κ. Μητσοτάκης!».
Τα γεγονότα τα έχω ζήσει από πρώτο χέρι: είχα υπεύθυνη θέση στην εφημερίδα (διευθυντής ο Κώστας Νίτσος, δ/ντής συντάξεως ο Χ. Πασαλάρης, αρχισυντάκτης ο Β. Βαρίκας) και έβγαζα όλα σχεδόν τα «παραρτήματα» της φοβερής εκείνης περιόδου.
Οι συνομήλικοί μου και πολλοί νεώτεροι από μένα έζησαν και θυμούνται (και πολλοί έφαγαν και άγριο ξύλο, όπως ο Σάκης ο Τόδουλος) πώς εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση ο «Γέρος». Ο πρωθυπουργός του 52,7%, που μπορούσε να είναι πρωθυπουργός, αλλά κατά τον ανεύθυνο ανώτατο άρχοντα δεν επιτρεπόταν να είναι υπουργός Άμυνας! Και έρχεται σήμερα ο Κ. Μητσοτάκης, μετά 43 έτη, να μας πει ότι δεν φταίνε οι Αποστάτες για όσα συνέβησαν τότε, αλλά φταίνε ο Γ. και ο Α. Παπανδρέου!
Σε θέση μάχης μονίμως από εκείνον τον καιρό, ο λαμπρός συνάδελφος Κ. Παπαϊωάννου εξέδωσε προ ημερών (Καστανιώτης) ένα συνταρακτικό πολιτικό βιβλίο με τίτλο «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Σημειώνω τέσσερις παραγράφους, που έχουν σχέση με το θέμα μας: 1) «Αρχηγός των Αποστατών αναγνωριζόταν ο Μητσοτάκης (το κάθαρμα του 1965)» (σελ. 111), 2) «Η εξαγορά πολιτικών (βουλευτών της Ε.Κ.) είναι το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της μοναδικής για τα ελληνικά κοινοβουλευτικά χρονικά ιστορίας εξαχρείωσης και κατεξευτελισμού προσώπων και θεσμών» (σελ. 112), 3) «Ο τότε αρχηγός της ΕΡΕ Π. Κανελλόπουλος θα γράψει ότι “η απόσπασις των αναγκαίων βουλευτών από τον κ. Παπανδρέου, έγινε με εξαγοράν συνειδήσεων, με υπουργοποίησιν ανθρώπων που δεν θα εγίνοντο ποτέ υπουργοί, ακόμη και με άλλα απαράδεκτα μέσα...”» (σελ. 112). Και 4) «ο Καραμανλής θα γράψει ότι “μετά την παραίτηση Παπανδρέου, κατεβάλλοντο συνεχείς προσπάθειες αποσπάσεως και άλλων βουλευτών της Ε.Κ., με μέσα πολιτικώς και ηθικώς απαράδεκτα”».

[Του Λευτέρη Π. Παπαδόπoυλου, ΤΑ ΝΕΑ, 14/5/2008]