Δευτέρα 26 Μαΐου 2008

ΑΝΤΟΝΙ ΓΚΙΝΤΕΝΣ Η παντοκρατορία της Δεξιάς και οι ευθύνες των σοσιαλιστών

Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ (www.tmichas.wordpress.com), Ελευθεροτυπία, 26/5/2008

Η κρίση στην ευρωπαϊκή Αριστερά συνεχώς εντείνεται. Μόνο τρία κράτη στην Ευρώπη έχουν σήμερα κεντροαριστερές κυβερνήσεις και αυτά τα τρία απειλούνται από την ανερχόμενη Δεξιά.

Η Κεντροαριστερά δεν κατάφερε να κινητοποιήσει τις μάζες όταν ασκούσε την εξουσία τη δεκαετία του '90, με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να περάσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, κάτι που ωφελεί σήμερα τη Δεξιά. Αυτά υποστηρίζει ο γνωστός Αγγλος κοινωνιολόγος Αντονι Γκίντενς, σε συνέντευξή του στη δανέζικη ημερήσια «Ινφορμάσιον». Ο Γκίντενς θεωρείται ο κυριότερος συντελεστής της ιδεολογίας του «Τρίτου Δρόμου», που ενέπνευσε την πολιτική του Τόνι Μπλερ και την ανανέωση του Εργατικού Κόμματος στη Βρετανία.

Η Δεξιά έχει απλώσει το πέπλο της σε όλη την Ευρώπη. Ο Μπερλουσκόνι επανήλθε στην εξουσία στην Ιταλία. Στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ολλανδία οι Σοσιαλδημοκράτες έχασαν την εξουσία τα τελευταία έτη. Στην Ελλάδα, το ΠΑΣΟΚ, όχι απλώς έχασε τις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, δεν διαφαίνεται ότι θα επανακτήσει την εξουσία στο ορατό μέλλον. Τον Απρίλιο οι Ιταλοί εξέλεξαν ως δήμαρχο της πόλης τον νεοφασίστα Τζιάνι Αλεμάνο και οι Λονδρέζοι τον συντηρητικό Μπόρις Τζόνσον. Σήμερα μόνον οι 7 από τους 38 αρχηγούς κρατών στην Ευρώπη ανήκουν στην Κεντροαριστερά.

«Υπάρχει άραγε κάτι το απροσδιόριστο και θεμελιακά λάθος με την ευρωπαϊκή Αριστερά;», διερωτάται ο Γκίντενς. «Υπάρχει κάτι το σημαντικό που παραβλέπεται στα προγράμματα των κομμάτων αυτών»:

Πόσο διαφορετική ήταν η εικόνα πριν από δέκα έτη! Τότε ο Τόνι Μπλερ, με το γνωστό του χαμόγελο, συναντιόταν με τον Λιονέλ Ζοσπέν της Γαλλίας, τον Γκέρχαρντ Σρέντερ της Γερμανίας και τον Κώστα Σημίτη, για να χαρτογραφήσουν το σοσιαλιστικό μέλλον της Ευρώπης. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και στις σκανδιναβικές χώρες, όπου κυριαρχούσαν οι σοσιαλδημοκράτες Πολ Νιρόπ (Δανία), Γκρο Μπρούτλαντ (Νορβηγία) και Ινγκβαρ Κάρλσον (Σουηδία).

Σύμφωνα με τον Γκίντενς, η παντοκρατορία της Δεξιάς σήμερα οφείλεται στην αδυναμία των Σοσιαλιστών να εφαρμόσουν ορισμένες βασικές μεταρρυθμίσεις όταν ήταν στην εξουσία... [συνέχεια ΕΔΩ]

Κυριακή 25 Μαΐου 2008

ΤΟ ΚΑΖΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

  • Ενδιαφέρουσες οι απόψεις του Γιώργου Γιαννουλόπουλου κι ας μας στεναχωρούν λίγο. Ωστόσο, πρέπει να βλέπουμε κατάματα την πραγματικότητα και όχι να κρύβουμε το κεφάλι μας σαν τη στρουθοκάμηλο, διότι τότε οι τύποι σαν τον Μπερλουσκόνι και τον εγχώριο ομόλογό του, δηλαδή τον Καραμανλή, θα επιβιώνουν και θα θριαμβεύουν σε βάρος των λαϊκών κατακτήσεων. Δεν είναι δυνατό μετά από τόσα χρόνια αγώνων και στην Ιταλία και στην Ελλάδα, να βρισκόμαστε ξανά στην αρχή! Κάναμε έναν τεράστιο κύκλο για να βρεθούμε πάλι εκεί από όπου αρχίσαμε.
Μια μικρή ιστορία εν είδει παραβολής: φανατικός χορτοφάγος και τακτικός θαμώνας εστιατορίου για ανθρώπους με τις ίδιες διατροφικές επιλογές, ανακαλύπτει ότι στο μενού εμφανίστηκαν κάποια πιάτα που το έχουν το κρεατάκι τους. Οργισμένος αποχωρεί, πηγαίνει στη διπλανή ταβέρνα και χτυπάει ένα κιλό παϊδάκια.
Θα έλεγα ότι η αντίδρασή του ήταν επιεικώς παράλογη. Και όμως, εδώ και κάμποσα χρόνια, έχει γίνει το ερμηνευτικό μοντέλο για τη μετακίνηση ψηφοφόρων από τα αριστερά προς τα δεξιά, όπως συνέβη στην Ιταλία. Εδώ και κάμποσα χρόνια όμως εκκρεμεί και η απάντηση στο εξής προφανές ερώτημα: γιατί δεν πήγαινε σε κάποιο άλλο εστιατόριο, όπου οι αυστηροί κανόνες της χορτοφαγίας τηρούνται ακόμα; Οσον αφορά δε το συγκεκριμένο γεγονός, γιατί οι Ιταλοί εγκατέλειψαν την Κεντροαριστερά του Βελτρόνι για να πάνε στη Δεξιά του Μπερλουσκόνι και όχι στην πιο Αριστερά του Μπερτινότι; Και ας υποθέσουμε ότι κι αυτός τη λέρωσε τη φωλιά του με τα μπες-βγες στις «αστικές» κυβερνήσεις. Τότε γιατί εδώ στην Ελλάδα το τιμημένο ΚΚΕ παραμένει κολλημένο στο 7%, αν και δεν έβαλε ούτε σταγόνα νερό στο κατακόκκινο κρασί του;
Αυτό το ερώτημα έθεσε ο Γ. Πρετεντέρης τις προάλλες, για να εισπράξει την απάντηση ότι «ο προπαγανδιστικός βομβαρδισμός... η χειραγώγηση, η τρομοκρατία και ο εκφοβισμός, οι λογής λογής εκβιασμοί επιδρούν στη συνείδηση και στην ψήφο». Ετσι, για άλλη μια φορά και με την οξυδέρκεια εκείνων που νομίζουν ότι φεύγει το λιμάνι και όχι το πλοίο, ο «Ριζοσπάστης» μας πληροφορεί ότι ζούμε ακόμα στη δεκαετία του '50. Συμπεραίνω ότι κάτω από συνθήκες απόλυτης ελευθερίας, σαν αυτές που ίσχυαν στις «σοσιαλιστικές» χώρες, το ΚΚΕ θα έπιανε τα φυσιολογικά του ποσοστά, γύρω στο 99%.
Για να σοβαρευτούμε όμως, υπάρχει και άλλη εξήγηση: η διολίσθηση της σοσιαλδημοκρατικής παράταξης προς τα δεξιά έχει υπονομεύσει τα παλιά σχήματα και συνεπώς στις μέρες μας η διάκριση Αριστεράς - Δεξιάς έπαψε να ισχύει, με αποτέλεσμα οι ψηφοφόροι να μετακινούνται με υπερβολική ευκολία ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα -όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά παντού- εφόσον το ποιο θα επιλέξουν στερείται σημασίας.
Θα χαρακτήριζα την εξήγηση αυτή ακριβή αλλά όχι πλήρη. Ακριβή, διότι έτσι έχουν τα πράγματα. Π.χ. είναι γελοίο το ΠΑΣΟΚ να παίρνει «αριστερές στροφές» που θα ξεχάσει τη νύχτα των εκλογών, αν ποτέ τις κερδίσει. Και όχι πλήρη, επειδή βγάζει τεχνηέντως από τη συζήτηση ένα πελώριο γεγονός: το αδιέξοδο και την αποτυχία του σοσιαλισμού. Φυσικά, ουδείς το αρνείται. Ούτε και ο Α. Τσίπρας ως εκπρόσωπος της γενιάς που το 1989 ήταν στους παιδικούς σταθμούς. Ομως στις εμβριθείς αναλύσεις για το σημερινό πολιτικό τοπίο δεν μνημονεύεται καν ως παράγοντας που το διαμορφώνει. Δηλαδή, συνέβη μεν αλλά δεν είχε επιπτώσεις, άρα μιλάμε ωσάν να μη συνέβη. Φτάνουμε έτσι στο ακόμα γελοιότερο, να λοιδορούμε τους σοσιαλδημοκράτες επειδή η ιδεολογία τους φθίνει μέχρι σημείου εξαφανίσεως, και παράλειψη αδόξως και παταγωδώς, αφού πρώτα δημιούργησε καθεστώτα ζόφου που μόνο ο Κάφκα θα μπορούσε να φανταστεί.
Η Αριστερά, στην Ελλάδα τουλάχιστον, έχει ακόμα τη δυνατότητα να αλιεύει δυσαρεστημένους από τα εστιατόρια της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά όχι τα κότσια να ανοίξει το δικό της, όπου θα σερβίρεται ο σοσιαλισμός με μια νέα συνταγή για να μην πάθουμε ξανά τα ίδια.

[Εν-στάσεις, Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 25/5/2008]

Δευτέρα 19 Μαΐου 2008

Πάγκαλος: «Γιατί ο Μάης του '68 ήταν φοβερός; Γιατί όλα τα κόμματα ήταν εναντίον του»

«Γιατί ο Μάης του '68 ήταν φοβερός; Γιατί όλα τα κόμματα ήταν εναντίον του». Σε αυτή τη ρήση συνόψισε ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Θεόδωρος Πάγκαλος τη δική του θεώρηση για τα γεγονότα της φοιτητικής και εργατικής εξέγερσης της εποχής εκείνης στη Γαλλία, μιλώντας απόψε σε εκδήλωση που διοργάνωσε στα Γιαννιτσά η Δημοτική Επιχείρηση Πολύπλευρης Ανάπτυξης της πόλης, με θέμα: «40 χρόνια από το Μάη του '68».

Ο κ. Πάγκαλος, μέλος της επιτροπής κατάληψης της Σορβόννης την εποχή εκείνη, επισήμανε πως ποτέ, καμία φοιτητική εξέγερση δεν προήλθε από οργανωμένες φοιτητικές παρατάξεις και σημείωσε πως «όσοι ονειρεύονται επανάσταση στο πανεπιστήμιο δεν μπορούν να δουλεύουν ταυτόχρονα στο βωμό της κομματικής πειθαρχίας».

Αναφέρθηκε στο διεθνή περίγυρο τον Μάη του '68 (πόλεμος στο Βιετνάμ, «σκιρτήματα» αμφισβήτησης των καθεστώτων στην ανατολική Ευρώπη, εδραίωση της δικτατορίας στην Ελλάδα), ενώ απαντώντας στο ερώτημα που ο ίδιος έθεσε για το εάν τα γεγονότα εκείνα οδήγησαν κάπου, σημείωσε πως η άρχουσα τάξη στη Γαλλία έδειξε την κολοσσιαία γνώση και σοφία της και «ανέκτησε», όπως τόνισε, τις ιδέες του Μάη.

Κυριακή 18 Μαΐου 2008

ΚΚΕ: Ο ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ HOMO STALINICUS


Παρέθεσα τα κείμενα διαφόρων αρθρογράφων για την περίοδο της Αποστασίας, καθώς επίσης και του Μάκη Μαΐλη, για να παρατηρήσει κανείς και το εύρος ή τη στενότητα της σκέψης τους. Υπάρχουν ασφαλώς τα ντοκουμέντα, τα κείμενα, που μιλάνε από μόνα τους και δεν χρειάζονται επεξηγήσεις. Είναι όμως και οι κρίσεις που εκφράζουν τον κάθε αρθρογράφο και υποδηλώνουν και την αφετηρία του, από όπου ορμώμενος, τοποθετείται αναλόγως.

Θέλω να σημειώσω για τα κείμενα του Μαΐλη και άλλων αρθρογράφων του ΚΚΕ ότι διαπνέονται από βαθύτατο μίσος κατά των λεγόμενων "αστικών" κομμάτων. Δικαίωμά τους να μισούν και ν' αγαπούν όποιο κόμμα θέλουν και όποιον πολιτικό γουστάρουν. Είναι βέβαιο ότι πιστεύουν πως διαθέτουν το ΑΛΑΘΗΤΟ, ότι δεν έχουν κάνει ή δεν κάνουν λάθη, ότι όλοι οι άλλοι υπηρετούν το κατεστημένο ή την "άρχουσα τάξη", ότι είναι υποκινούμενοι από τους Αμερικάνους, ότι τα άλλα -εκτός ΚΚΕ- κόμματα είναι κόμματα της "πλουτοκρατίας", ότι όλοι οι άλλοι συνωμοτούν κατά της εργατικής τάξης την οποία θέλουν μονάχα για λογαριασμό τους και δεν την "εκχωρούν" σε κανέναν άλλον...

Μερικές φορές θέλεις να γελάσεις κι άλλες να κλάψεις γιατί υπάρχουν άνθρωποι, συν-έλληνες, που το μυαλό τους είναι κολλημένο στα 1917! Δυστυχώς ο homo stalinicus, έχοντας το δικό του ορθολογισμό, εξακολουθεί να επιβιώνει. Θαυμάζω την πειθαρχία των οπαδών του ΚΚΕ, αλλά δεν συμφωνώ με την ιδεολογική πειθαρχία που είναι θεμελιωμένη σε μια μονοδιάστατη λογική και εκδηλώνεται με μισαλλόδοξο τρόπο. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει για το ΚΚΕ γόνιμη διαμάχη των ιδεών, διαλεκτική των ιδεών. Αυτή την περιορίζουν μονάχα μεταξύ του κόμματος και της ΚΝΕ ή του ΠΑΜΕ. Έτσι πιστεύουν ότι προάγεται η αλήθεια. Η πολιτική του ΚΚΕ ήταν πάντοτε στεγανός μονόλογος και από τα χρόνια της μεταπολίτευσης και δώθε απέκτησε μια ακαμψία που το καθήλωσε εκεί που τώρα βρίσκεται.

Αναφέρονται στον Γεώργιο Παπανδρέου, τον "Γέρο" της Δημοκρατίας, τον άνθρωπο που ηγήθηκε του αγώνα για την ανατροπή της καραμανλικής οκταετίας και το γκρέμισμα της Δεξιάς, και μιλάνε με τον πιο υποτιμητικό τρόπο. Σ' ένα παλιότερο άρθρο του [Το "Κέντρο" και ο Γ. Παπανδρέου] ο "Ριζοσπάστης" δήθεν αναρωτιόταν:

  • Ήταν ένας τυχοδιώκτης της πολιτικής, ένας "παπατζής", όπως επικράτησε να τον αποκαλούν πολλοί; Η ήταν ο χασάπης - ένας απ' όλους που είχαν στη διάθεσή τους η αστική τάξη και ο ιμπεριαλιστικός παράγοντας, για το σφάξιμο του λαού, άλλοτε με πολιτικά μέσα και άλλοτε κυριολεκτικά;

Έχουν γραφτεί ένα σωρό παρόμοιες γελοιότητες στον "Ριζοσπάστη" [ποιος έσφαξε και ποιος δεν έσφαξε, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο - μη θίγουν τα κακώς κείμενα]. Δεν θα τις επαναλάβω εδώ κι ούτε θα επιχειρήσω να αντικρούσω. Κάτι τέτοιο το έχει κάνει ο δημοκρατικός λαός που αγάπησε τον "Γέρο" και τον ακολούθησε στους αγώνες που έκανε κατά της Δεξιάς. Το ΚΚΕ για μένα έχει τελειώσει από τότε που μαζί με τους "αναθεωρητές" συνεργάστηκαν με τον Μητσοτάκη και όλο το σκυλολόι της Δεξιάς, το θλιβερό 1989, όταν πίστεψαν πως οδηγώντας στο Ειδικό Δικαστήριο τον ΑΝΔΡΕΑ θα τον καταδικάσουν και θα διαλύσουν το ΠΑΣΟΚ...

Σήμερα, η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να στραπατσάρει το δημοκρατικό φρόνημα του λαού. Έχει καταστρέψει τον κοινωνικό ιστό, έχει επιβάλλει βία, έχει δημιουργήσει τεράστιες ανισότητες, κι ένα κλίμα νοσηρότητας, ανασφάλειας και αυθαιρεσίας έχει επιβληθεί στην κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου με την καθημερινή παραγωγή σκανδάλων, με το γκρέμισμα των δημοκρατικών θεσμών, με την επικράτηση οικονομικών συνθηκών που κάνουν τον Έλληνα φτωχότερο, με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας κ.λπ.
Και το ΚΚΕ τι κάνει; Τα βάζει με το ΠΑΣΟΚ! Δεν υπάρχει κείμενο στον "Ριζοσπάστη" που να μην αναφέρεται στο ΠΑΣΟΚ, που το κατηγορεί για όλα τα δεινά που έχει επισωρεύσει η Δεξιά, δεν υπάρχει ανακοίνωση της ηγεσίας του ΚΚΕ που να μην κατηγορεί πρώτα το ΠΑΣΟΚ και παρεμπιπτόντως να μιλάει και για τη Νέα Δημοκρατία. Έχει εξομοιώσει τα δυο κόμματα. Δεν βλέπει ότι πρόκειται για δυο διαφορετικούς κόσμους, για δυο διαφορετικά στρατόπεδα, για δυο διαφορετικές ιδεολογίες και πολιτικές. Ποια είναι η προσφορά της Δεξιάς στον τόπο και ποια η προσφορά του ΠΑΣΟΚ; Προφανώς οι άνθρωποι του ΚΚΕ θέλουν να είναι τυφλοί και κουφοί. Δεν είναι δυνατό με λέξεις και φράσεις του περασμένου αιώνα και κάτω από το βάρος της κομματικής μονολιθικότητας να κάνεις πολιτική κριτική. Ο κομματικός μεσσιανισμός είναι παραγωγός και παράγωγο ψυχώσεων.

«ΙΟΥΛΙΑΝΩΝ» ΣΥΝΕΧΕΙΑ...


Η γενιά του 114 δέχεται την επίθεση της αστυνομίας (1962)
Τα συμπεράσματα (διδάγματα) από τα γεγονότα των χρόνων 1965 - 1967, πιο σωστά της περιόδου 1950 - 1967, αναδείχνοντας τον ταξικό ρόλο του αστικού πολιτικού συστήματος και τη σήψη του, αναδείχνουν ταυτόχρονα τον ιστορικά ξεπερασμένο χαρακτήρα του.

Η αξία τέτοιων συμπερασμάτων είναι διαχρονική, ανεξάρτητα και πέρα από το γεγονός ότι σήμερα δεν υπάρχει το Παλάτι, δεν γίνονται «αποστασίες», το ΚΚΕ δρα στη νομιμότητα και οι ενδοαστικές αντιθέσεις εκφράζονται σε διαφορετικά επίπεδα σε σύγκριση με εκείνων των χρόνων, ενώ για την ώρα μπορεί να τιθασεύονται και οι δικομματικές πλευρές να βαδίζουν χέρι χέρι, μαζί με τα συμπληρώματα της διαχείρισης.

Είναι απίστευτος ο χλευασμός που υπέστη ο λαός στα προδικτατορικά χρόνια από τις ηγεσίες των αστικών κομμάτων.

Μόλις ο Γ. Παπανδρέου υπέβαλε την παραίτησή του στο βασιλιά, ο τελευταίος όρισε πρωθυπουργό τον Γ. Αθανασιάδη - Νόβα, πρόεδρο της Βουλής και στέλεχος της «Ενωσης Κέντρου». Η κυβέρνηση, που σχημάτισε ο τελευταίος, καταψηφίστηκε από τη Βουλή. Ακολούθησε ο σχηματισμός άλλης βασιλικής κυβέρνησης, υπό τον Ηλία Τσιριμώκο, επίσης ηγετικό στέλεχος του Κέντρου, που και αυτή καταψηφίστηκε από τη Βουλή. Οι ψήφοι της ΕΡΕ και των «αποστατών» του Κέντρου δεν έφταναν. Εφτασαν αργότερα, όταν προστέθηκαν και νέοι «αποστάτες» του Κέντρου, με αποτέλεσμα η τρίτη κατά σειρά κυβέρνηση, αυτή του Στ. Στεφανόπουλου, να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και να κυβερνήσει επί 15 μήνες.

Είναι φανερό και μόνο από τα προηγούμενα ότι υπήρξε και παρασκήνιο και εξαγορά βουλευτών. Ολα αυτά στο όνομα της δημοκρατίας και μέσα σε ένα κλίμα που οργίαζε ο αντικομμουνισμός, η τρομοκρατία των τανκς και η κινδυνολογία για το ανύπαρκτο λαϊκό μέτωπο και τον επίσης ανύπαρκτο για το αστικό σύστημα κομμουνιστικό κίνδυνο...

[Του Μάκη ΜΑΪΛΗ, Ριζοσπάστης, 18/5/2008]

«ΦΡΟΥΔΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ»...

Ο Ρίτσαρντ Γουόλιν, καθηγητής Ιστορίας των Ιδεών, εξομολογείται στην «Καθημερινή» την αγωνία του για την εξέλιξη της δημοκρατίας

Μεσημέρι Κυριακής. Το δροσερό, ανοιξιάτικο φως κάνει την Αθήνα δελεαστική. Ο καθηγητής Ιστορίας των Ιδεών στο City University της Νέας Υόρκης, Ρίτσαρντ Γουόλιν, δέχτηκε δίχως δεύτερη σκέψη την πρόταση για έναν περίπατο έως την Ακρόπολη. Εδειχνε ενθουσιασμένος. Λίγη ώρα αργότερα, στο αρχαίο θέατρο του Διονύσου, μου μίλησε για την πρώτη του επίσκεψη στον χώρο: «Ηταν μια στιγμή αιφνίδιας και ριζικής κατανόησης της ουσίας των κειμένων που δίδασκα. Η σχεδόν έρρυθμη εναλλαγή στο ανάγλυφο του ορίζοντα, αλλά και η ήπια κλίμακά του, μου αποκάλυψαν διαμιάς το βάθος και την “ατμόσφαιρα” των ιδεών και του πνεύματος του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Σωκράτη. Διαύγεια, αρμονία, λόγος. Ολα ήταν εδώ· μπροστά μου». Η ένταση στον τρόπο έκφρασης φανέρωνε μια ειλικρινή διάθεση εξομολόγησης, αλλά και μια υπόρρητη συγκίνηση.

Είχε αρχίσει η συζήτησή μας υπό τη σκιά της Ακροπόλεως, με τον προσκεκλημένο της Ελληνοαμερικανικής Ενωσης, του Hellenic American University και των εκδόσεων Πόλις, συγγραφέα, μεταξύ άλλων, του βιβλίου «Η γοητεία του ανορθολογισμού: Το ειδύλλιο της διανόησης με τον φασισμό. Από τον Νίτσε στον μεταμοντερνισμό», εκδομένο στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις... [Συνέντευξη στον Βασιλη Μουρδουκουτα, 18/5/2008]

ΡΑΣΜΟΥΣΕΝ: «ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΩΝ»

Στο «στίγμα» της πολιτικής που πρέπει να ακολουθήσουν τα σοσιαλιστικά κόμματα, αναφέρθηκε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΕΣΚ), Πολ Ράσμουσεν, το πρωί, στην ομιλία του στο τριήμερο εκδηλώσεων του ΙΣΤΑΜΕ και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο για τα 40 χρόνια από το Μάη του '68. Την ομιλία του Ράσμουσεν παρακολούθησε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου.

Ο Ράσμουσεν τόνισε ότι σήμερα οι άνθρωποι σε όλη την Ευρώπη νιώθουν ανασφάλεια και φόβο για το μέλλον τους. «Εμείς (σ.σ. το ΕΣΚ) και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να καταλάβουμε τι έχει ο κόσμος στο μυαλό του. Χάσαμε εκλογές στην Ευρώπη και βλέπω απαισιοδοξία, αλλά σε ένα χρόνο έχουμε ευρωεκλογές και ένας χρόνος είναι πολύ μακρύς χρόνος στην πολιτική. Από τον Μάη του '68, αλλά και από τη στάση του ΠΑΣΟΚ κατά την 7ετή δικτατορία έχουμε μια ισχυρή υπενθύμιση για το πώς γίνονται οι αλλαγές», είπε ο Ράσμουσεν και πρόσθεσε:
Την ανασφάλεια και το φόβο που νιώθουν οι πολίτες εκμεταλλεύονται τα κόμματα της Δεξιάς. Έτσι αρχίζουν να ακούν τα κόμματα της δεξιάς και τους εθνικιστές που επιρρίπτουν ευθύνες σε μετανάστες και άλλες αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Η πρόκληση είναι σήμερα να μελετήσουμε το περιβάλλον και να δημιουργήσουμε νέες ελπίδες, ακούγοντας την καρδιά μας και το μυαλό μας, όπως έκαναν το Μάη του ΄68. Χρειαζόμαστε ένα νέο διαρθρωτικό μοντέλο για να προσελκύσουμε τους νέους και τους πολίτες.
Ένα άλλο θέμα είναι η λεγόμενη ελευθερία στην οικονομία για την οποία μιλάει συνεχώς η Δεξιά. Το μοντέλο της δεν δημιουργία ελευθερία, εμείς δημιουργούμε ελευθερία, π.χ. το κράτος πρόνοιας. Επιχειρούν να προκαλέσουν σύγχυση μιλώντας για ελευθερία στις επιλογές των πολιτών και στην οικονομία, αλλά στην πραγματικότητα οι πολιτικές τους οδηγούν σε περιορισμό των επιλογών των νέων, των εργαζομένων, των συνταξιούχων. Ελευθερία είναι να υπάρχει ασφάλεια για το μέλλον των νέων, των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Οι άνθρωποι θέλουν να έχουν επιλογές και ο σύγχρονος σοσιαλισμός πρέπει να δίνει τη δυνατότητα των επιλογών στους πολίτες».