Σάββατο 17 Μαΐου 2008

Ι. ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ: "Η ευθύνη του Μητσοτάκη είναι μεγάλη"

Ο επικεφαλής των ευρωβουλευτών της ΝΔ επικρίνει τον επίτιμο πρόεδρο για την Αποστασία, του αποδίδει προσωπικές φιλοδοξίες και διαπιστώνει ότι ο πρώην πρωθυπουργός ίσως φύλαγε απωθημένα έναντι του Κωνσταντίνου Καραμανλή

Τη στάση του πρώην πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη για την Αποστασία τον Ιούλιο του 1965 στηλιτεύει ο επικεφαλής των ευρωβουλευτών της ΝΔ και πρώην υπουργός Ι. Βαρβιτσιώτης στη σημερινή συνέντευξή του στο «Βήμα». Στηλιτεύει δηλαδή τις ενέργειες του κ. Μητσοτάκη, για τον οποίο είναι αρκετά επικριτικός. Υπερασπίζεται τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και θεωρεί ότι είναι ανεξήγητη η στάση του Κ. Μητσοτάκη να αφήσει αιχμές για τον ιδρυτή της ΝΔ. Απορρίπτει τις αιτιάσεις του πρώην πρωθυπουργού περί εκλογών βίας και νοθείας το 1961 και διερωτάται γιατί δέχθηκε να υπηρετήσει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που τόσο έχει κατηγορήσει.

- Κύριε υπουργέ, με αφορμή το Συμπόσιο του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Κυρ. Μητσοτάκης» πολλοί είπαν ότι ο πρώην Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης επιχείρησε να αναθεωρήσει την ιστορία. Συμφωνείτε με αυτή την άποψη;

«Η ιστορία μπορεί να ξαναγραφεί μόνο αν προκύψουν νέα αδιάσειστα στοιχεία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως που η ιστορική μνήμη είναι ζωντανή και υπάρχουν ειλικρινείς ομολογίες, οι οποίες δεν μπορούν να αμφισβητηθούν, η Ιστορία δεν είναι δυνατόν να μεταβληθεί. Και κάθε προσπάθεια να αλλάξει η Ιστορία θα πέσει στο κενό».

- Γιατί πιστεύετε ότι ο Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να ανοίξει την παρούσα περίοδο τον φάκελο της Αποστασίας;

«Η ερώτηση είναι πολύ εύστοχη και η απάντηση πάρα πολύ δύσκολη. Είναι δεδομένο ότι η ευθύνη των ισχυρών παραγόντων της Ενώσεως Κέντρου, μεταξύ των οποίων και του κ. Μητσοτάκη, είναι μεγάλη. Αυτοί προκάλεσαν την κρίση. Και προφανώς σε συνεννόηση με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τότε αρχηγό της ΕΡΕ. Διότι αλλιώς δεν δικαιολογείται η διαβεβαίωση την οποία έδωσε ο Κανελλόπουλος κατά την ομιλία του στην πλατεία Κλαθμώνος τον Φεβρουάριο του 1965 προς τους βουλευτές της ΕΚ, ότι η ΕΡΕ θα στηρίξει οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση που θα προέρχεται από την Ενωση Κέντρου. Ουσιαστικά δηλαδή ο Κανελλόπουλος προέτρεπε τους βουλευτές της ΕΚ σε αποστασία, οι οποίοι ανέμεναν τη δημόσια δέσμευση του Κανελλόπουλου για να προχωρήσουν στο εγχείρημά τους»... [Α. ΡΑΒΑΝΟΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 18/5/2008]


Η γνώμη για το 1965, τότε και σήμερα


Η «αποστασία» από την Ενωση Κέντρου το 1965 καταδικάστηκε δύο φορές. Και τότε, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις που (ήδη από το 1950) διεξάγονταν στην Ελλάδα για λογαριασμό των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και σήμερα, σύμφωνα με έρευνα της Public Issue για λογαριασμό της «Καθημερινής» και του ΣΚΑΪ.

ΣXETIKA ΘEMATA


Τα Ιουλιανά καταδικάστηκαν δύο φορές_(...ΠOΛITIKH...)

Σταθερά υψηλά τα ποσοστά υπέρ του Γ. Παπανδρέου_(...ΠOΛITIKH...)

Στα αμερικανικά αρχεία οι έρευνες του ’50 και του ’60 _(...ΠOΛITIKH...)

Πρωτεργάτες ΗΠΑ και Παλάτι_(...ΠOΛITIKH...)

ΟΙ 60 ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ


Γράφει ο ΗΛΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ. ΤΑ ΝΕΑ, 17/5/2008

Η αποκαλυπτική αναφορά της CΙΑ, την οποία δημοσίευσαν
«ΤΑ ΝΕΑ» πριν από μία βδομάδα, εκτός από την προφανή πολιτική σημασία της, προσφέρει επίσης ορισμένα σημαντικά στοιχεία για την αποκρυπτογράφηση της αλληλουχίας των γεγονότων που οδήγησαν στην εξωθεσμική αποπομπή του Γ. Παπανδρέου από την πρωθυπουργία, στις 15 Ιουλίου 1965.
Η πρώτη διαπίστωση αφορά το γεγονός ότι ο Κωνσταντίνος, ήδη από τα μέσα Ιανουαρίου, είχε οριστικοποιήσει την απόφασή του να προχωρήσει σε ρήξη με τον Γ. Παπανδρέου. Το γεγονός αυτό ήταν ήδη γνωστό από τη δημοσιοποίηση, πριν από 10 χρόνια, της συνομιλίας του βασιλιά με τον Αμερικανό πρέσβη Λαμπουίζ στις 25 Ιανουαρίου 1965 (βλ. Αλ. Παπαχελάς, «Ο βιασμός της ελληνικής δημοκρατίας», σελ. 156-158). Το επιπλέον όμως στοιχείο που προκύπτει σήμερα από το έγγραφο της CΙΑ είναι ότι οι απόψεις που διατύπωσε ο βασιλιάς στον Λαμπουίζ δεν ήταν μια έμπνευση της στιγμής. Ήταν ένα οργανωμένο σχέδιο, το οποίο είχε προκαταβολικά συζητήσει ο βασιλιάς με τη CΙΑ (την οποία είχε επιλέξει ως προνομιακό συνομιλητή) και απλώς ενημέρωνε σχετικά και τον Αμερικανό πρέσβη (χωρίς μάλιστα να του κοινοποιεί και όλες τις λεπτομέρειες).
Οι 4 ΄΄διάδοχοι΄΄.
Βέβαια, σκέψεις και ζυμώσεις για μια ενδεχόμενη ανατροπή του Γ. Παπανδρέου δεν προέκυψαν ξαφνικά τον Ιανουάριο του 1965. Ήδη από τον Αύγουστο του 1964, δηλαδή έξι μόλις μήνες μετά τον θρίαμβο του 52,7%, ο Δ. Βέρρος έγραφε στον Καραμανλή: «επίδοξοι διάδοχοι του Παπανδρέου από ανακτορικής πλευράς φέρονται οι Στεφανόπουλος, Νόβας, Μητσοτάκης, Γαρουφαλιάς» τους οποίους «βλέπουν στηριζόμενους εις την ΕΡΕ» (Αρχείο Κ. Καραμανλή, τόμ. 6, σελ. 297). Και την 1η Νοεμβρίου η «Ελευθερία », με οκτάστηλο κύριο άρθρο, προχωρούσε σε δριμύτατη επίθεση για τα κυβερνητικά και (κυρίως) τα κομματικά πεπραγμένα («οι διακεκριμένοι μασκαράδες επέπλευσαν»), υπονοώντας, χωρίς πάντως να τον κατονομάζει, τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Οι κινήσεις αυτές δεν φαίνεται πάντως να είχαν πάρει, μέχρι τον Ιανουάριο του 1965, πιο συγκεκριμένη μορφή, εκτός από κάποιες βολιδοσκοπήσεις βουλευτών (από τους Π. Κόκκα, Κ. Μητσοτάκη, Στ. Κωστόπουλο και Ιωάν. Τούμπα), όπως αυτή που έχει αναφέρει ο τότε βουλευτής Λ. Λυμπέρης (βλ. Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, «Τα κρίσιμα χρόνια», σελ. 87-89). Άλλωστε η παραίτηση από την κυβέρνηση του Α. Παπανδρέου, στις 15.11.1964, φαίνεται να μείωσε προσωρινά τις επιθέσεις, αν και η θριαμβευτική υποδοχή που του επιφύλαξε ο Μακάριος στην Κύπρο και η διαφαινόμενη σύμπλευσή τους προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Έτσι, τον Ιανουάριο του 1965- δηλαδή 4 μήνες πριν από τη δημοσιοποίηση του θέματος- ο Γρίβας μετέδωσε «εμπιστευτικά» τις πρώτες πληροφορίες για τον ΑΣΠΙΔΑ ενοχοποιώντας άμεσα τον Α. Παπανδρέου (βλ. Μ. Παπακωνσταντίνου, «Η ταραγμένη εξαετία», τόμ. 1 σελ. 264-265). Αυτή η φανταστική και εν πολλοίς κατασκευασμένη απειλή πρέπει να ήταν και η αφορμή για την οριστική απόφαση του Κωνσταντίνου να ανατρέψει τον Γ. Παπανδρέου. Και όχι βέβαια το ανύπαρκτο ζήτημα της αποστράτευσης των αξιωματικών της Χωροφυλακής, που επικαλείται στο έγγραφο της CΙΑ.
Τα πρόσωπα-κλειδιά.
Μια δεύτερη βασική διαπίστωση αφορά τα τέσσερα πολιτικά πρόσωπα (Στεφανόπουλο, Ροδόπουλο, Κόκκα και Μητσοτάκη) τα οποία αναφέρονται στο έγγραφο και τα οποία διαδραμάτισαν κρίσιμο ρόλο στους σχεδιασμούς που οδήγησαν στην «αποστασία». Ο Στέφ. Στεφανόπουλος, ο οποίος τελικά θα αναλάβει πρωθυπουργός στην τρίτη κυβέρνηση των «αποστατών» τον Σεπτέμβριο του 1965, εμφανίζεται σε όλα τα μέχρι σήμερα δημοσιοποιημένα έγγραφα ως η πρώτη επιλογή του Κωνσταντίνου. Και όπως αποδεικνύεται από το έγγραφο της CΙΑ είχε ήδη από τον Ιανουάριο αποδεχτεί αυτόν τον ρόλο και είχε αρχίσει να βολιδοσκοπεί ηγετικά στελέχη της ΕΡΕ.
Ο Κ. Ροδόπουλος, ο πλέον αντικοινοβουλευτικός από τους επιτελείς της ΕΡΕ, ο οποίος, υπέρτατη ειρωνεία, είχε διατελέσει επί μία δεκαετία πρόεδρος της Βουλής, αποτελεί επίσης πρόσωπο- κλειδί στην πορεία προς την 15η Ιουλίου. Είναι αυτός που, μέσω της φιλικής του εφημερίδας στη Λάρισα, δημοσιοποίησε στις 18.5.1965 την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, ενώ ταυτόχρονα με συνέντευξή του σε άλλη εφημερίδα διατύπωνε απειλές για επέμβαση του Στρατού. Το γεγονός ότι τελικά παραμερίστηκε ίσως να οφείλεται στις υπέρμετρες φιλοδοξίες του αλλά και στις προκλητικά φιλοδικτατορικές του τάσεις. Ο Π. Κόκκας, εκδότης της «Ελευθερίας » και επιστήθιος φίλος του Κ. Μητσοτάκη, είναι γνωστό πως διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στις τότε εξελίξεις και όπως προκύπτει από το έγγραφο της CΙΑ βρισκόταν σε άμεση επαφή με τον Κωνσταντίνο (ή ενδεχομένως σε έμμεση μέσω του Χοϊδά). Και είναι εντυπωσιακή η άμεση υλοποίηση των όσων διαλαμβάνονται στο έγγραφο, αφού τρεις μόνον μέρες αργότερα (στις 24.1.1965) η « Ελευθερία », με οκτάστηλο πρωτοσέλιδο άρθρο, επιτίθεται στον Μακάριο και τον Α. Παπανδρέου, τον οποίο αποκαλεί «ανευθυνοϋπεύθυνο σπουδαρχήδη». Το συγκεκριμένο μάλιστα άρθρο της «Ελευθερίας» κινητοποιεί τον Αμερικανό πρέσβη, ο οποίος συναντάται την επομένη με τον Κωνσταντίνο. Ο ακριβής πάντως ρόλος που διαδραμάτισε ο Κόκκας την εποχή εκείνη θα παραμείνει μάλλον αδιευκρίνιστος, αφού ο ίδιος πέθανε τον Ιούνιο του 1974, χωρίς να αφήσει καμία γραπτή μαρτυρία.
Τέλος, και ο Κ. Μητσοτάκης φαίνεται ότι είχε αποκτήσει απευθείας επαφή με το ανακτορικό περιβάλλον, ήδη από τις αρχές του 1965 αφού άλλωστε ήταν το μόνο ηγετικό στέλεχος της Ε.Κ. που διέθετε μια σχετικώς αξιόλογη και συμπαγή επιρροή στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Βέβαια, η επιρροή αυτή, που όπως αποδείχτηκε στις 15 Ιουλίου δεν ξεπερνούσε τους 20 με 25 βουλευτές, φαίνεται ότι είχε εντυπωσιακά υπερεκτιμηθεί εκείνη την εποχή. Σύμφωνα π.χ. με τη μαρτυρία του Μιχ. Παπακωνσταντίνου (ό.π., τόμ. 2, σελ. 165), ο Π. Κόκκας, παρουσία και του Κ. Μητσοτάκη, μιλούσε για 100 βουλευτές. Όμως οι λανθασμένοι υπολογισμοί, οι αντικρουόμενοι σχεδιασμοί, η μοναρχική αυθαιρεσία και η υπέρμετρη αλαζονεία αποτελούν ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία της «αποστασίας». Σε αυτά τα ζητήματα επικεντρώνεται άλλωστε και η διαφαινόμενη σήμερα αντιδικία του Κ. Μητσοτάκη με τον τέως βασιλιά.
Η στάση Καραμανλή.
Μια τρίτη διαπίστωση αφορά το γεγονός ότι απουσιάζει από το έγγραφο της CΙΑ κάθε αναφορά τόσο στον Κ. Καραμανλή, όσο και στον Π. Κανελλόπουλο. Κι όμως, λίγες μέρες αργότερα, ο Κ. Καραμανλής, γράφοντας στον Κ. Τσάτσο, περιγράφει (και υποδεικνύει) επακριβώς τη διαδικασία που θα ακολουθήσει ο Κωνσταντίνος για την αποπομπή του Γ. Παπανδρέου: «ο βασιλεύς δύναται να στείλει στη Βουλή δέκα κυβερνήσεις διαδοχικά» (Αρχείο Κ. Καραμανλή, τόμ. 6, σελ. 311). Και, προφανώς υλοποιώντας αυτήν την υπόδειξη, ο Παν. Κανελλόπουλος θα δηλώσει στις 19 Φεβρουαρίου πως η ΕΡΕ δεσμεύεται να στηρίξει οποιαδήποτε κυβέρνηση σχηματιζόταν από στελέχη της Ε.Κ. τα οποία θα ανέτρεπαν τον Γ. Παπανδρέου. Τη δημόσια αυτή προσφορά της ΕΡΕ την υποδέχτηκε πάντως με εξαιρετικά αρνητικό τρόπο η «Ελευθερία », ίσως γιατί ερχόταν εκείνη τη στιγμή σε σύγκρουση με τους δικούς της σχεδιασμούς. «Είναι καθήκον όλων να διαλύσουν κάθε ψευδαίσθησιν και να ξεσκεπάσουν κάθε υποκριτικήν προσφορά “ανιδιοτελούς βοηθείας” από εκείνους που εγκλημάτησαν κατά της Ελλάδος» θα γράψει στις 21 Φεβρουαρίου. Και χλευάζοντας τον Π. Κανελλόπουλο θα προσθέσει: «Νέος εθρήνει εις κάποιον σονέτον του ότι τον επρόλαβεν ο Αλέξανδρος “στο δρόμο προς τον Γρανικό”, ότι τον επρόλαβεν “ένας άλλος πιο μεγάλος στο δρόμο προς τη Δαμασκό”. Εις το άθλιον γιδόστρατον που θα ωδήγει προς την διάσπασιν του Κέντρου τον έχουν προλάβει κάποιοι άλλοι πιο μικροί, οι κομμουνισταί και τα ενερ γούμενά των».
Τα κλειστά αρχεία της CΙΑ

Τετάρτη 14 Μαΐου 2008

Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ;

Το θέμα έληξε, η Ιστορία δεν άλλαξε

Οι τόνοι έπεσαν, το θέμα θεωρείται λήξαν. Αυτή είναι η κατάληξη των πρόσφατων παρεμβάσεων του κ. Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με αφορμή την Ιστορία, που λίγο έλειψαν να δημιουργήσουν μείζον πολιτικό ζήτημα στο κυβερνών κόμμα, 43 χρόνια μετά. Προηγήθηκαν βεβαίως η ηχηρή παρέμβαση των ιστορικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή των κ.κ. Γιάννη Βαρβιτσιώτη και Πέτρου Μολυβιάτη, η προσεκτική πλην δηκτική δήλωση του κ. Μιλτιάδη Εβερτ, το ζυγισμένο μέχρι κεραίας σχόλιο του Θόδωρου Ρουσόπουλου και το «σιωπητήριο» της Ρηγίλλης.

Η ενόχληση των καραμανλικών για τις αναφορές του επίτιμου προέδρου της Ν.Δ. στον ιδρυτή αλλά και για τις αιχμές του -όπως ερμηνεύτηκαν- για τη συντηρητική παράταξη συνολικά, μηδέ του πρωθυπουργού εξαιρουμένου, κατέστη σαφής. Ο κ. Μητσοτάκης, έμπειρος κι ευφυής πολιτικός, αντιλήφθηκε τη Δευτέρα ότι το ενδεχόμενο ρήξης ήταν ορατό. Ο πρώην πρωθυπουργός -όπως αναφέρουν οι συνομιλητές του- δεν είχε σκοπό να θίξει σε καμία περίπτωση ούτε την παράταξη ούτε τον ιδρυτή της ούτε -πολύ περισσότερο- τον κ. Κώστα Καραμανλή. Μάλιστα, κατά τις ίδιες πηγές, εξεπλάγη δυσάρεστα για τις αντιδράσεις που προκάλεσαν οι παρεμβάσεις του, θεωρεί δε ότι παρερμηνεύθηκαν τα λεγόμενα και οι προθέσεις του.
Είναι ασφαλώς προφανές ότι συν τοις άλλοις ο κ. Μητσοτάκης δεν επιθυμεί με κανέναν τρόπο να ανοίξει «πόλεμο» με το καραμανλικό στρατόπεδο, διότι κάτι τέτοιο θα ναρκοθετούσε στο μέγιστο βαθμό τις ηγετικές φιλοδοξίες της υπουργού Εξωτερικών κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη. Φιλοδοξίες οι οποίες δίχως τη στήριξη, μερική ή απόλυτη, των καραμανλικών δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να ικανοποιηθούν, όταν έρθει η ώρα.
Ο πρώην πρωθυπουργός έσπευσε μιλώντας στο κεντρικό δελτίο του Alter το βράδυ της Δευτέρας να καταστήσει σαφές πως δεν υπάρχει το παραμικρό ζήτημα. «Ποτέ άλλοτε η παράταξη δεν είχε περισσότερη ενότητα. Ο Κώστας Καραμανλής είναι ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός και η παράταξη προχωρά ενωμένη και δυνατή», δήλωσε.
Πρόσθεσε ακόμη πως δεν αποδομεί τον ιδρυτή της Ν.Δ., αντιθέτως τον τιμά απεριόριστα, και απέφυγε οιοδήποτε άλλο σχόλιο. Η χθεσινή κατ’ ιδίαν συνάντηση της υπουργού Εξωτερικών με τον πρωθυπουργό πριν από την Κυβερνητική, για «τρέχοντα ζητήματα», ασφαλώς και έχει σημειολογική σημασία.

[ΤΣΙΟΥΤΣΙΑΣ ΝΙΚΟΣ, Ελεύθερος Τύπος, 14/5/2008]

ΑΔΙΚΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ!

Αδικα προσπαθεί

Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε. Κι επέμεινε. Ούτε λίγο ούτε πολύ, αξίωνε ν αγνοήσουμε τι λένε τα στοιχεία και η λογική, τι μαρτυρούν πολιτικοί όπως ο Καραμανλής και ο Κανελλόπουλος, και να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα τις διαβεβαιώσεις του ότι δεν είχε ιδέα τι προετοιμαζόταν σε βάρος του Παπανδρέου και της κυβέρνησης. Τι άλλο, όμως, μπορούσε να κάνει;
Το έγγραφο της CIA δεν διαψεύδεται. Και ο λόγος είναι απλός: σε ανύποπτο χρόνο καταγράφηκαν γεγονότα τα οποία στη συνέχεια επιβεβαιώθηκαν. Και, το σημαντικότερο, καταγράφηκαν γεγονότα τα οποία αντικειμενικά εμπλέκουν τον Μητσοτάκη, μέσω της ανάμειξης στη συνωμοσία του «κολλητού» του, του Κόκα.
Εκείνο που ουσιαστικά ισχυρίστηκε ο επίτιμος στη συνέντευξή του είναι ότι ναι μεν ο Κόκας συνωμοτούσε, αλλά αυτός δεν φταίει για όσα έκανε ο φίλος του. Θέλει δηλαδή να πιστέψουμε ότι ο Κόκας συνωμοτούσε και αξίωνε ως αντάλλαγμα τη συμμετοχή του Μητσοτάκη σε κορυφαία θέση της κυβέρνησης που θα σχηματιζόταν, χωρίς εκείνος να έχει ιδέα. Και πώς ήξερε ότι ο Μητσοτάκης θα δεχόταν να μετάσχει σε μια κυβέρνηση αποστατών ή πώς έγινε και όταν η «Ελευθερία» άρχισε τα υπονομευτικά για τους Παπανδρέου δημοσιεύματα δεν ψυλλιάστηκε τίποτα για όσα συνέβαιναν;
Ιστορίες για αφελείς είναι όλα αυτά. Και ίσως στους αφελείς να είχε μεγαλύτερα περιθώρια διείσδυσης ο Κ. Μητσοτάκης, αλλά το έγγραφο της CIA τού χάλασε τη δουλειά. Ο,τι κι αν πει ο ίδιος, όσο κι αν επιχειρηθεί να υποβαθμιστεί η σημασία του, το έγγραφο της CIA είναι η ταφόπλακα στις όποιες ελπίδες έτρεφε πως θα μπορούσε να πλαστογραφήσει ή έστω να παραποιήσει την ιστορία της περιόδου εκείνης.
Αλλά για να μην τον αδικούμε κιόλας, εκεί που έχει δίκιο είναι σε σχέση με τις επιθέσεις που δέχτηκε μέσα από τη ΝΔ για όσα είπε για τον Καραμανλή και τη βία και νοθεία του 61. Μα δεν είχε πει ποτέ και κάτι διαφορετικό. Ούτε όταν προσχωρούσε στη ΝΔ κι έβγαλε Πρόεδρο τον Καραμανλή, ούτε όταν αναλάμβανε την αρχηγία της. Τώρα ενοχλήθηκαν οι καραμανλικοί;

[Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, ΕΘΝΟΣ, 14/5/2008]

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Είναι απίστευτο το πώς για ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινής γνώμης η συζήτηση για το τι συνέβη το 1965 έχει την ίδια ένταση που θα είχε ένας καυγάς για το τι συνέβη χθες. Η Ιστορία στην Ελλάδα παθιάζει, διχάζει και προκαλεί έντονες συζητήσεις. Τελευταίο παράδειγμα, η σκόνη που σηκώθηκε με αφορμή τις τοποθετήσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για τα γεγονότα της αποστασίας.

Το ενδιαφέρον είναι πως νομίζουμε ότι ξέρουμε καλά την ιστορία εκείνης της ταραγμένης δεκαετίας, ενώ στην πραγματικότητα δεν θέλουμε να πάμε πέρα από τα κλισέ και τα στερεότυπα. Μας βολεύουν οι μύθοι που μας κληρονόμησε η κυριαρχία μιας «αριστερής» άποψης για την Ιστορία και την οποία υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια άνθρωποι που υποτίθεται αγαπούν την έρευνα.

Υπάρχουν, όμως, βασικές αρχές που δεν μπορούμε να ξεχνάμε όταν μιλάμε για την Ιστορία. Πρώτα απ’ όλα πως στην καταγραφή της όλοι πρέπει να έχουν λόγο. Η Ιστορία δεν μπορεί να έχει ταμπού και πρέπει να είναι ανοικτή στις μαρτυρίες των πάντων, δικτατόρων, εγκληματιών πολέμου, ηρώων, σκοτεινών τύπων του παρασκηνίου κ.λπ κ.λπ. Στην Ελλάδα δυστυχώς επικράτησε η ημι-φασιστική άποψη πως οι «κακοί» πρωταγωνιστές της ιστορίας δεν δικαιούνται να ομιλούν. Θυμάμαι ακόμη την παγωμάρα ορισμένων όταν είχα πριν από πολλά χρόνια πάρει μια συνέντευξη από τον κ. Παττακό, αισθανόμουν σαν να είχα επιστρέψει από επίσκεψη στη Σπιναλόγκα όταν ήταν ενεργή. Η Ιστορία δεν μπορεί να θεωρεί «λεπρή» καμία απολύτως ιστορική κατάθεση. Μπορεί να την ελέγχει, να την εξακριβώνει, αλλά όχι να μην την αγγίζει καν.

Δεύτερη βασική αρχή πως στην Ιστορία δεν υπάρχουν «ιερές αγελάδες» και ταμπού. Ο Μακάριος, ο γέρος Παπανδρέου, ο Καραμανλής, ο Μεταξάς πρέπει να τύχουν αυστηρής, αλλά και δίκαιης μεταχείρισης χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Είναι δικαίωμα των οπαδών τους να τους υποστηρίζουν με πάθος, αλλά και δικαίωμα του ιστορικού ή του ερευνητή να ψάχνει πάντοτε να βρει την αλήθεια πίσω από τον μύθο.

Τρίτη επίσης σημαντική αρχή πως δεν μπορεί ποτέ να υπάρχει μία μόνο, επίσημη ή πολιτικώς ορθή εκδοχή της Ιστορίας. Η Ιστορία δεν εξηγείται ποτέ με όρους μαύρου - άσπρου. Στη μεταπολιτευτική, όμως, Ελλάδα μάθαμε στα κλισέ για τον Εμφύλιο, το Κυπριακό, τον Βελουχιώτη και άλλα πολλά και αυτό μας βολεύει. Οταν, μάλιστα, μια νέα γενιά ιστορικών, χωρίς κομματικές ή ιδεολογικές προκαταλήψεις, επιχειρεί να ερευνήσει δύσκολα θέματα βρίσκεται στο στόχαστρο βίαιων επιθέσεων.

Ενα είναι βέβαιο. Εμείς οι Ελληνες δεν ξέρουμε την Ιστορία μας, ιδιαίτερα τη σύγχρονη. Την μάθαμε μέσα από τη ρηχή δημοσιογραφική προσέγγιση, την υπερθεωρητική της ερμηνεία από ιδεολογικά φανατικούς πανεπιστημιακούς και την ανακύκλωση θεωριών συνωμοσίας και κλισέ. Αν κάνετε τον κόπο να πάτε σε ένα βιβλιοπωλείο θα διαπιστώσετε ότι δεν υπάρχει σοβαρή και ψύχραιμη βιογραφία ούτε του Βενιζέλου, ούτε του Καραμανλή, ούτε των Παπανδρέου. Θα βρείτε αγιογραφίες ή λίβελους, αλλά όχι σοβαρές, μεγάλες βιογραφίες σαν και αυτές που θα βρίσκατε στα ράφια ενός βιβλιοπωλείου στο Λονδίνο για τον Τσόρτσιλ ή ακόμη και της Ιταλίας για τον Μουσολίνι. Κάποτε θα ωριμάσουμε αρκετά ώστε η Ιστορία να μην μας δημιουργεί ανασφάλειες. Προς το παρόν δεν την ξέρουμε καλά και γι’ αυτό δεν έχουμε μάθει τίποτα σχεδόν από αυτήν... [Του Αλεξη Παπαχελα, Η Καθημερινή, 14/5/2008]

ΛΕΥΤΕΡΗΣ Π. ΠΑΠΑΔΟΠOΥΛΟΣ: Η ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ

Αν ζούσε ο Χ. Φλωράκης και τον ρωτούσαν «γιατί ο Μητσοτάκης οργάνωσε το συμπόσιο “Από τον Ανένδοτο στη Δικτατορία”;» θα απαντούσε ακαριαία: «Για να διώξει από πάνω του την... ψαροκασέλα της Αποστασίας»! Και έτσι είναι: ο Μητσοτάκης - γερός να ΄ναι ο άνθρωπος- θα προκαλέσει στο μέλλον, θα το δείτε, και άλλα επιστημονικά συνέδρια, στην απέλπιδα προσπάθειά του να βγει «καθαρός» από τα θλιβερά Ιουλιανά του ΄65, στα οποία έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο.
Είχα έναν συνάδελφο που τον λέγανε Χασούρη. Τον καταδίωκε το όνομά του. Τον Μητσοτάκη τον καταδιώκει η παροιμιώδης γρουσουζιά του. Αλλά και η ρετσινιά τού αρχιαποστάτη. Γι΄ αυτό και ο ίδιος αποφεύγει συστηματικά τη λέξη «αποστασία».
Όσο για την γκαντεμιά: μόλις τελείωσε το Συμπόσιο, κατέφθασε ο Γ. Παπαχρήστος με τη «βόμβα» του και την έριξε, εν αγορά πληθούση, μέσα από τα «ΝΕΑ» (10-11 Μαΐου): «Σύμφωνα με απόρρητο έγγραφο της CΙΑ, του οποίου φωτοτυπία δημοσιεύεται, το βασιλικό πραξικόπημα εναντίον του Γ. Παπανδρέου, και φυσικά της Δημοκρατίας, προετοιμαζόταν από τον Γενάρη του ΄65. Η συνωμοσία είχε την έγκριση των Αμερικανών και στο στήσιμό της πρωταγωνίστησαν ο Γλύξμπουργκ και ο Κ. Μητσοτάκης!».
Τα γεγονότα τα έχω ζήσει από πρώτο χέρι: είχα υπεύθυνη θέση στην εφημερίδα (διευθυντής ο Κώστας Νίτσος, δ/ντής συντάξεως ο Χ. Πασαλάρης, αρχισυντάκτης ο Β. Βαρίκας) και έβγαζα όλα σχεδόν τα «παραρτήματα» της φοβερής εκείνης περιόδου.
Οι συνομήλικοί μου και πολλοί νεώτεροι από μένα έζησαν και θυμούνται (και πολλοί έφαγαν και άγριο ξύλο, όπως ο Σάκης ο Τόδουλος) πώς εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση ο «Γέρος». Ο πρωθυπουργός του 52,7%, που μπορούσε να είναι πρωθυπουργός, αλλά κατά τον ανεύθυνο ανώτατο άρχοντα δεν επιτρεπόταν να είναι υπουργός Άμυνας! Και έρχεται σήμερα ο Κ. Μητσοτάκης, μετά 43 έτη, να μας πει ότι δεν φταίνε οι Αποστάτες για όσα συνέβησαν τότε, αλλά φταίνε ο Γ. και ο Α. Παπανδρέου!
Σε θέση μάχης μονίμως από εκείνον τον καιρό, ο λαμπρός συνάδελφος Κ. Παπαϊωάννου εξέδωσε προ ημερών (Καστανιώτης) ένα συνταρακτικό πολιτικό βιβλίο με τίτλο «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Σημειώνω τέσσερις παραγράφους, που έχουν σχέση με το θέμα μας: 1) «Αρχηγός των Αποστατών αναγνωριζόταν ο Μητσοτάκης (το κάθαρμα του 1965)» (σελ. 111), 2) «Η εξαγορά πολιτικών (βουλευτών της Ε.Κ.) είναι το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της μοναδικής για τα ελληνικά κοινοβουλευτικά χρονικά ιστορίας εξαχρείωσης και κατεξευτελισμού προσώπων και θεσμών» (σελ. 112), 3) «Ο τότε αρχηγός της ΕΡΕ Π. Κανελλόπουλος θα γράψει ότι “η απόσπασις των αναγκαίων βουλευτών από τον κ. Παπανδρέου, έγινε με εξαγοράν συνειδήσεων, με υπουργοποίησιν ανθρώπων που δεν θα εγίνοντο ποτέ υπουργοί, ακόμη και με άλλα απαράδεκτα μέσα...”» (σελ. 112). Και 4) «ο Καραμανλής θα γράψει ότι “μετά την παραίτηση Παπανδρέου, κατεβάλλοντο συνεχείς προσπάθειες αποσπάσεως και άλλων βουλευτών της Ε.Κ., με μέσα πολιτικώς και ηθικώς απαράδεκτα”».

[Του Λευτέρη Π. Παπαδόπoυλου, ΤΑ ΝΕΑ, 14/5/2008]